ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତମର୍ଵାଙ୍ଗା ମାଲତୀମାଲ୍ଯଶୋଭିତା । ସପ୍ତଭିର୍ନୃପପୁତ୍ରୈଶ୍ଚସମାନୀତା ଚ ବାଲକୈଃ
ତାଙ୍କର ଶରୀର ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲା, ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସାତିଜଣ ରାଜପୁତ୍ର ଶିଶୁ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ।
ଦେଵେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରା ନୃପପୁଂଗଵାଃ । ଦଦୃଶୂ ରୁକ୍ମିଣୀଂ ଦେଵୀଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ପତିଵ୍ରତାମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ମୁନିମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ରାଜାମାନେ ସମସ୍ତେ ପତିନିଷ୍ଠା ଦେବୀ ରୁକ୍ମିଣୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସପ୍ତପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଃକୃତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ୍ଵପତିଂସତୀ । ସିଷେଚ ଶୀତତୋଯେନ ସ୍ନିଗ୍ଧଚନ୍ଦନପଲ୍ଲଵୈଃ
ସତୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ସାତିଥର ପରିକ୍ରମା କରି ଶିର ନମାଇଲେ, ଏବଂ ଶିତଳ ପାଣି ଓ କୋମଳ ଚନ୍ଦନ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କୁ ସିଞ୍ଚନ କଲେ।
ତାଂ ସିଷେଚ ଜଗତ୍କାନ୍ତଃ କାନ୍ତା ଶାନ୍ତାଂ ଚ ସସ୍ମିତାମ୍ । ଦଦର୍ଶ କାନ୍ତଃ କାନ୍ତାଂ ଚ କାନ୍ତଂ କାନ୍ତା ଶୁଭେ କ୍ଷଣେ
ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଶାନ୍ତ ଓ ହସୁଥିବା ଦେବୀକୁ ସିଞ୍ଚନ କଲେ; ସେଇ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରିୟ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ଦେଵୀ ପିତୁଃ କ୍ରୋଡେ ସମୁଵାସ ଶୁଭାନନା । ଲଜ୍ଜଯା ନମ୍ରଵଦନା ଜ୍ଵଲନ୍ତୀ ଚ ସ୍ଵତେଜସା
ତାପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଉରସ୍ଥଳରେ ବସିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ରାଜା ଦେଵେଶ୍ଵରୀଂ ତସ୍ମୈ ପରିବୂର୍ଣତମାଯ ଚ । ପ୍ରଦଦୌ ସଂପ୍ରଦାନେନ ଵେଦମନ୍ତ୍ରେଣ ନାରଦ
ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଦର ଓ ବେଦମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଣୀଙ୍କୁ ସେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ହେ ନାରଦ।
ଵସୁଦେଵାଜ୍ଞଯା କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ଵସ୍ତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଥିତୋ ମୁଦା । ଜଗ୍ରାହ ଦେଵୀଂ ଦେଵଶ୍ଚ ଭଵାନୀଂ ଚ ଭଵୋ ଯଥା
ବସୁଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କୃଷ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଭବାଦ କହି ଦଢ଼ି ଦେବୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯେପରି ଭବ ଭବାନୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ସୁଵର୍ଣାନାଂ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଂ କୃଷ୍ଣାଯ ପରମାତ୍ମନେ । ଦକ୍ଷିଣାଂ ତାଂ ଦଦୌ ରାଜା ପରିପୂର୍ଣତମାଯ ଚ
ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷ, ପରମାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷ ସୁନା ଦାୟଜ୍ୟ ଦେଲେ।
ଶୁଭକର୍ମଣି ନିଷ୍ପନ୍ନେ କୃତ୍ଵା କନ୍ଯାଂ ଚ ଵକ୍ଷସି । ରୁରୋଦ ରାଜା ମୋହେନ ମୁନିଦେଵେନ୍ଦ୍ରସଂସଦି
ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଏବଂ ଝିଅକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତିରେ ରଖିବା ପରେ, ରାଜା ମୁନି ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଅବାକ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ପରିହାରେଣ ଵଚସା କୁତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ସମର୍ପଣମ୍ । ସିଷେଚ କନ୍ଯାଂ ଧନ୍ଯାଂ ଚ ନେତ୍ରଯୁଗ୍ମଜଲେନ ଚ
ବିଦାୟ ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ପଣ କଥା କହି, ସେ ନିଜ ଧନ୍ୟ ଝିଅକୁ ଦୁଇ ଆଖିର ଲୁହରେ ସିଞ୍ଚନ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ରୁକ୍ମିଣ୍ଯୁ- ଦ୍ଵାହେଽଷ୍ଟାଧିକଶାତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ମହା ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡର ଉତ୍ତମ ନାରଦଙ୍କ କହିଥିବା ରୁକ୍ମିଣୀ ବିବାହର ଏକ ଶତ ଆଠ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଅଥ ନଵାଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଜ୍ଞୀ ରୁକ୍ମିଣୀଜନନୀ ଶଭା । ପତିପୁତ୍ରଵତୀଭିଶ୍ଚ ସାଧ୍ଵୀଭିଃ ସହିତା ମୁଦା
ଏହି ସମୟରେ ରାଣୀ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ମାଆ, ପତି ଓ ପୁଅ ଥିବା ଶୀଳବତୀ ମହିଳାମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ମଙ୍ଗଲଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ର ନିର୍ମଞ୍ଛନାଦିକମ୍ । ଦଂପତୀ ଵେଶଯାମାସ ରତ୍ନନିର୍ମାଣମନ୍ଦିରମ୍
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଶୁଧି କରି, ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ମହଳକୁ ନେଇଗଲେ।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରାଢ୍ଯଂ ହୀରହାରେଣ ଭୂଷିତମ୍ । ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯରତ୍ନେନ ମୁଦୀପ୍ତଂ ଦର୍ପଣେନ ଚ
ସେ ମହଳ ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ହୀରା ହାର ଓ ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ଚମକୁଥିବା ଦର୍ପଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ରୈଵ ଦୁର୍ଗାଂ ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀମ୍ । ସରସ୍ଵତୀଂ ଚ ସାଵିତ୍ରୀଂ ରତିଂ ଚ ରୋହିଣୀଂ ସତୀମ୍
ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଏବଂ ସାଙ୍ଗରେ ସରସ୍ୱତୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ରତି, ରୋହିଣୀ ଓ ସତୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଦେଵପତ୍ନୀଂ ରାଜପତ୍ନୀଂ ମୁନିପତ୍ନୀଂ ପତିଵ୍ରତାମ୍ । ରତ୍ନମିହାନସ୍ଥାଂ ଚ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ସେ ଦେବୀମାନେ, ରାଜାଙ୍କର ରାଣୀମାନେ, ଋଷିମାନଙ୍କର ଗୃହଣୀମାନେ, ସମସ୍ତେ ପତିନିଷ୍ଠା ଓ ରତ୍ନ ଓଳିଆ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଉତ୍ତସ୍ଥୁରାରାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଜଗତୀପତିମ୍ । ରତ୍ନସିହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାରଯାମାସ ତାଂ ମୁଦା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ସମ୍ମାନରେ ଉଠିଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ରତ୍ନର ସିଂହାସନରେ ବସିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରୁଶ୍ଚ ଦେଵାଶ୍ଚ ମୁନିପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ ମାଧଵମ୍ । ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତାସ୍ତତ୍ର ତ୍ରମେଣ ଚ ପୃଧକ୍ପୃଥକ୍
ଦେବୀମାନେ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ଗୃହଣୀମାନେ ମାଧବଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ଏକେକରେ ଓ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଭୋଜଯାମାସ ରାଜ୍ଞୀ ଚ ଵରେଣ ସହ କନ୍ଯକାମ୍ । ସକର୍ପୂରଂ ସତାମ୍ବୂଲଂ ପ୍ରଦଦୌ ଵାସିତଂ ଜଲମ୍
ରାଣୀ ଏବଂ କନ୍ୟା ମିଶି ଭୋଜନ ପକାଇଲେ, ସାଙ୍ଗରେ କର୍ପୂର ଓ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଇ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦେଲେ।
ଦୁର୍ଗା କୃଷ୍ଣାଯ ପ୍ରଦଦୌ ତତ୍ର ମଙ୍ଗଲପତ୍ରିକାମ୍ । ସର୍ଵାସାମାଜ୍ଞଯା ଦେଵୀ ପଠେତି ତମୁଵାଚ ସା
ସେଠାରେ ଦୁର୍ଗା ଶୁଭ ପତ୍ରିକା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଏହା ପଢିବାକୁ କହିଲେ।
ପପାଠ ପତ୍ରିକାଂ କୃଷ୍ଣୋ ଦେଵୀସଂସଦି ସସ୍ମିତଃ । ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସରସ୍ଵତୀ ଦୁର୍ଗା ସାଵିତ୍ରୀ ରାଧିକା ସତୀ
କୃଷ୍ଣ ହସି ହସି ଦେବୀମାନଙ୍କ ସଭାରେ ପତ୍ରିକା ପଢିଲେ; ଏଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସରସ୍ୱତୀ, ଦୁର୍ଗା, ସାବିତ୍ରୀ, ରାଧିକା ଓ ସତୀ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତୁଲସୀ ପୃଥିଵୀ ଗଙ୍ଗାଽରୁନ୍ଧତି ଯମୁନାଽଦିତିଃ । ଶତରୂପା ଚ ସୀତା ଚ ଦେଵହୂତିଶ୍ଚ ମେନକା
ତୁଳସୀ, ପୃଥିବୀ, ଗଙ୍ଗା, ଅରୁନ୍ଧତୀ, ଯମୁନା, ଅଦିତି, ଶତରୂପା, ସୀତା, ଦେବହୂତି ଓ ମେନକା ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଥିଲେ।
ଦୈଵ୍ଯଶ୍ଚୈତାଶ୍ଚ ଦଂପତ୍ଯୋଃ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ପରମ୍ । ପପାଠ ଚେତି କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଶୁଶ୍ରୁଵୁର୍ଜହସୁଶ୍ଚ ତାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଦମ୍ପତିମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ; ଏମିତି କୃଷ୍ଣ ପଢିଲେ, ଦେବୀମାନେ ଶୁଣି ହସିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯୁଵାଚରୁକ୍ମିଣୀଂ ରୁକ୍ମିଣୀକାନ୍ତ ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୀଂ ଚ ସସ୍ମିତାମ୍ । ପଶ୍ଯ ପ୍ରୌଢାଂ ରୁପଵତୀଂ ସୁନ୍ଦରୀଂ ନଵଯୌଵନାମ୍
ପାର୍ବତୀ କହିଲେ: ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କୁ ହସୁଥିବା ଦେଖ, ସେ ପ୍ରଉଢା, ସୁନ୍ଦରୀ, ରୂପବତୀ ଓ ଯୌବନରେ ତରୁଣୀ।
ଶଚ୍ଯୁଵାଚ ତଵ ଯୋଗ୍ଯା ଚ ଯୁଵତୀ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତା । ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାର୍ଥଯନ୍ତୀ ସୁଚିରମଵମନ୍ଯାନ୍ଯମୀଶ୍ଵରମ୍
ଶଚୀ କହିଲେ: ସେ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଯୁବତୀ, ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତା, ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ତୁମକୁ ଚାହିଁଛି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରହ କରିନାହାନ୍ତି।
ସାଵିତ୍ର୍ଯୁଵାଚ ଯଥା ଵରସ୍ତଥା କନ୍ଯା ଵିଧିନା ଯୋଜିତା ପୁରା । ଵିଦଗ୍ଧାଯା ଵିଦଗ୍ଧେନ ସର୍ଵତ୍ର ସଂଗମଃ ଶୁଭଃ
ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ: ଯେପରି ଦୁଲାହା, ସେପରି କନ୍ୟା, ପୂର୍ବରୁ ଭାଗ୍ୟରେ ଯୋଡ଼ାଯାଇଛନ୍ତି; ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସହ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କର ମିଳନ ସବୁବେଳେ ଶୁଭ।
ରତ୍ଯୁଵାଚ ଈଶ୍ଵରେଣ ପରୀହାସଂ କା ଵା କର୍ତୁଂ କ୍ଷମା ଭୁଵି । ଧ୍ଯାନାସାଧ୍ଯୋ ଦୁରାରାଧ୍ଯଶ୍ଚାଵମନ୍ଯାନ୍ଯମୀଶ୍ଵରମ୍
ରତି କହିଲେ: ପୃଥିବୀରେ କିଏ ପ୍ରଭୁ ସହ ହସିମଜା କରିପାରିବ? ସେ ଧ୍ୟାନରେ ଲାଭ୍ୟ, ପୂଜାରେ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ସେ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରହ କରିନାହାନ୍ତି।
ଗାଯତ୍ର୍ଯୁଵାଚ ଯଥା ଵରସ୍ତଥା କନ୍ଯା ଚାକ୍ଷୁବ୍ଧେ ଭୈଷ୍ମକେ ଗୃହେ
ଗାୟତ୍ରୀ କହିଲେ: ଯେପରି ଦୁଲାହା, ସେପରି କନ୍ୟା, ନିର୍ମଳ ଭୈଷ୍ମକ ଗୃହରେ।
ରୋହିଣ୍ଯୁଵାଚ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ଜଗନ୍ନାଥ କାମିନୀନାଂ ଚ ସଂସଦି । କୀଦୃଶୀ ରାଧିକା ରମ୍ଯା ରୁକ୍ମିଣୀ ଚାପି କୀଦୃଶୀ
ରୋହିଣୀ କହିଲେ: ଜଗନ୍ନାଥ, ମହିଳାମାନଙ୍କ ସଭାରେ ସତ୍ୟ କହ; ରାଧିକା କେମିତି ଓ ରୁକ୍ମିଣୀ କେମିତି?
ସରସ୍ଵତ୍ଯୁଵାଚ ରାଧାଯାଂ ଯାଦୃଶୀ ପ୍ରୀତୀ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଂ ନୈଵ ତାଦୃଶୀ । ସା ସଙ୍ଗିନୀ ପୂର୍ଵକାଲେ ସର୍ଵକ୍ରୀଡାସୁ ଵର୍ଧିନୀ
ସରସ୍ୱତୀ କହିଲେ: ରାଧାଙ୍କରେ ଯେପରି ପ୍ରେମ ଅଛି, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କରେ ସେପରି ନାହିଁ; ସେ ପୂର୍ବକାଳରେ ସଙ୍ଗିନୀ ଥିଲେ ଓ ସମସ୍ତ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।