ଜ୍ଵଲିତଂ ରତ୍ନମୁକୁଟଂ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା । ଦଦୌ ତନ୍ମସ୍ତକେ ରାଜା କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ରତ୍ନମୁକୁଟ ରାଜା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଇଁ ମାଥାରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ।
ଧୂପଂ ରତ୍ନପ୍ରଦୀପଂ ଚ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ସୁମନୋହରମ୍ । ନାନାପ୍ରକାରପୁଷ୍ପଂ ଚ ରତ୍ନସିହାସନଂ ଦଦୌ
ଧୂପ, ରତ୍ନଦୀପ, ମନୋହର ଭୋଗ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ରତ୍ନସିଂହାସନ ଦେଲେ।
ସପ୍ତତୀର୍ଥୋଦକଂ ଚୈଵ ପୁନରାଚମନୀଯକମ୍ । ତାମ୍ବୂଲଂ ଚ ଵରଂ ରମ୍ଯଂ କର୍ପୂରାଦିସୁଵାସିତମ୍
ସାତି ପବିତ୍ର ନଦୀର ଜଳ ଏବଂ ପୁନଃ ଆଚମନ ପାଇଁ ଜଳ, କର୍ପୂର ଓ ଅନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧିରେ ଭିଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଲେ।
ଶଯ୍ଯାଂ ରତିକରୀ ରମ୍ଯାଂ ପାନାର୍ଥଂ ଵାସିତଂ ଜଲମ୍ । କୃତ୍ଵା ଚ ଵରଣଂ ରାଜା ପରିହାରଂ ଚକାରତମ୍
ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ମନୋହର ଶଯ୍ୟା, ପାନ ପାଇଁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ; ବରଣ କରି ରାଜା ପ୍ରଥାନୁସାରେ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୋ ରାଜା ତସ୍ମୈ ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲୀଂ ଦଦୌ
ରାଜା ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ମାନରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଫୁଲର ଅଞ୍ଜଳି ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ରୁକ୍ମିଣ୍ଯୁଦ୍ଵାହେ ସପ୍ତାଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମପୁରାଣରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମ, ନାରଦଙ୍କ କଥା ଓ ରୁକ୍ମିଣୀ ବିବାହ ବିଷୟରେ ଏକଶତ ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଅଥାଷ୍ଟାଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯାଣ ଉଵାଚ ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦେଵୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ରୁକ୍ମିଣୀ । ଆଜଗାମ ସଭାମଧ୍ଯେ ମୁନିଦେଵାଦିଭିର୍ଯୁତେ
ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଯିଏ ରୁକ୍ମିଣୀ ଭିନ୍ନ ନୁହଁନ୍ତି, ମୁନି, ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥା ଚ ରତ୍ନାଲଂକାରଭୂଷିତା । ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଶୁକାଧାନା କବରୀଭାରଭୂଷିତା
ସେ ରତ୍ନର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ, ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ଥିଲେ ଓ ଚୁଲି ଚମତ୍କାର ଭାବେ ଗଠିତ ଥିଲା।
ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ସସ୍ମିତା ସାଧ୍ଵୀହ୍ଯମୂଲ୍ଯରତ୍ନଦର୍ପଣମ୍ । କସ୍ତୂରୀବିନ୍ଦୁଭିର୍ଯୁକ୍ତା ସ୍ନିଗ୍ଧଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତା
ସେ ସାଧ୍ବୀ ମୃଦୁ ହସରେ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଦର୍ପଣକୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ମୁହଁରେ କଷ୍ଟୂରୀ ଟିକି ଓ ଶିତଳ ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଲାଗିଥିଲା।
ସିଧୂରବିଦୁନା ଶଶ୍ଵଦ୍ଭାଲମଧ୍ଯସ୍ଥଲୋଜ୍ଜ୍ଵଲା । ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣଭା ଶତଚନ୍ଦ୍ରସମପ୍ରଭା
ତାଙ୍କର ଲାଳାଟ ସିନ୍ଧୁର ଓ ବିଦୁନାରେ ସଦା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚମକ ଗଳିଥିବା ସୁନା ଭଳି ଏବଂ ଶତ ଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭା ଥିଲା।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତମର୍ଵାଙ୍ଗା ମାଲତୀମାଲ୍ଯଶୋଭିତା । ସପ୍ତଭିର୍ନୃପପୁତ୍ରୈଶ୍ଚସମାନୀତା ଚ ବାଲକୈଃ
ତାଙ୍କର ଶରୀର ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲା, ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସାତିଜଣ ରାଜପୁତ୍ର ଶିଶୁ ତାଙ୍କୁ ଆଣିଥିଲେ।
ଦେଵେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରା ନୃପପୁଂଗଵାଃ । ଦଦୃଶୂ ରୁକ୍ମିଣୀଂ ଦେଵୀଂ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ପତିଵ୍ରତାମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ମୁନିମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ରାଜାମାନେ ସମସ୍ତେ ପତିନିଷ୍ଠା ଦେବୀ ରୁକ୍ମିଣୀ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସପ୍ତପ୍ରଦକ୍ଷିଣାଃକୃତ୍ଵା ପ୍ରଣମ୍ଯ ସ୍ଵପତିଂସତୀ । ସିଷେଚ ଶୀତତୋଯେନ ସ୍ନିଗ୍ଧଚନ୍ଦନପଲ୍ଲଵୈଃ
ସତୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ସାତିଥର ପରିକ୍ରମା କରି ଶିର ନମାଇଲେ, ଏବଂ ଶିତଳ ପାଣି ଓ କୋମଳ ଚନ୍ଦନ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କୁ ସିଞ୍ଚନ କଲେ।
ତାଂ ସିଷେଚ ଜଗତ୍କାନ୍ତଃ କାନ୍ତା ଶାନ୍ତାଂ ଚ ସସ୍ମିତାମ୍ । ଦଦର୍ଶ କାନ୍ତଃ କାନ୍ତାଂ ଚ କାନ୍ତଂ କାନ୍ତା ଶୁଭେ କ୍ଷଣେ
ସେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରିୟ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଶାନ୍ତ ଓ ହସୁଥିବା ଦେବୀକୁ ସିଞ୍ଚନ କଲେ; ସେଇ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ପ୍ରିୟ ଏକାଉଁଠି ଅନ୍ୟ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଥ ଦେଵୀ ପିତୁଃ କ୍ରୋଡେ ସମୁଵାସ ଶୁଭାନନା । ଲଜ୍ଜଯା ନମ୍ରଵଦନା ଜ୍ଵଲନ୍ତୀ ଚ ସ୍ଵତେଜସା
ତାପରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ଉରସ୍ଥଳରେ ବସିଲେ, ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ରାଜା ଦେଵେଶ୍ଵରୀଂ ତସ୍ମୈ ପରିବୂର୍ଣତମାଯ ଚ । ପ୍ରଦଦୌ ସଂପ୍ରଦାନେନ ଵେଦମନ୍ତ୍ରେଣ ନାରଦ
ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଦର ଓ ବେଦମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଣୀଙ୍କୁ ସେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ହେ ନାରଦ।
ଵସୁଦେଵାଜ୍ଞଯା କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ଵସ୍ତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଥିତୋ ମୁଦା । ଜଗ୍ରାହ ଦେଵୀଂ ଦେଵଶ୍ଚ ଭଵାନୀଂ ଚ ଭଵୋ ଯଥା
ବସୁଦେବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ କୃଷ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ଶୁଭବାଦ କହି ଦଢ଼ି ଦେବୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ଯେପରି ଭବ ଭବାନୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ।
ସୁଵର୍ଣାନାଂ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଂ କୃଷ୍ଣାଯ ପରମାତ୍ମନେ । ଦକ୍ଷିଣାଂ ତାଂ ଦଦୌ ରାଜା ପରିପୂର୍ଣତମାଯ ଚ
ରାଜା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୁରୁଷ, ପରମାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷ ସୁନା ଦାୟଜ୍ୟ ଦେଲେ।
ଶୁଭକର୍ମଣି ନିଷ୍ପନ୍ନେ କୃତ୍ଵା କନ୍ଯାଂ ଚ ଵକ୍ଷସି । ରୁରୋଦ ରାଜା ମୋହେନ ମୁନିଦେଵେନ୍ଦ୍ରସଂସଦି
ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଏବଂ ଝିଅକୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତିରେ ରଖିବା ପରେ, ରାଜା ମୁନି ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଅବାକ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ।
ପରିହାରେଣ ଵଚସା କୁତ୍ଵା ତସ୍ମୈ ସମର୍ପଣମ୍ । ସିଷେଚ କନ୍ଯାଂ ଧନ୍ଯାଂ ଚ ନେତ୍ରଯୁଗ୍ମଜଲେନ ଚ
ବିଦାୟ ଶବ୍ଦ ଓ ଅର୍ପଣ କଥା କହି, ସେ ନିଜ ଧନ୍ୟ ଝିଅକୁ ଦୁଇ ଆଖିର ଲୁହରେ ସିଞ୍ଚନ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ରୁକ୍ମିଣ୍ଯୁ- ଦ୍ଵାହେଽଷ୍ଟାଧିକଶାତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ମହା ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡର ଉତ୍ତମ ନାରଦଙ୍କ କହିଥିବା ରୁକ୍ମିଣୀ ବିବାହର ଏକ ଶତ ଆଠ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଅଥ ନଵାଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ରାଜ୍ଞୀ ରୁକ୍ମିଣୀଜନନୀ ଶଭା । ପତିପୁତ୍ରଵତୀଭିଶ୍ଚ ସାଧ୍ଵୀଭିଃ ସହିତା ମୁଦା
ଏହି ସମୟରେ ରାଣୀ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ମାଆ, ପତି ଓ ପୁଅ ଥିବା ଶୀଳବତୀ ମହିଳାମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଆଗତ୍ଯ ମଙ୍ଗଲଂ କୃତ୍ଵା ତତ୍ର ନିର୍ମଞ୍ଛନାଦିକମ୍ । ଦଂପତୀ ଵେଶଯାମାସ ରତ୍ନନିର୍ମାଣମନ୍ଦିରମ୍
ସେଠାକୁ ଯାଇ, ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଶୁଧି କରି, ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ମହଳକୁ ନେଇଗଲେ।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରାଢ୍ଯଂ ହୀରହାରେଣ ଭୂଷିତମ୍ । ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯରତ୍ନେନ ମୁଦୀପ୍ତଂ ଦର୍ପଣେନ ଚ
ସେ ମହଳ ବିଭିନ୍ନ ଚିତ୍ରରେ ଶୋଭିତ, ହୀରା ହାର ଓ ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ଚମକୁଥିବା ଦର୍ପଣରେ ଅଳଙ୍କୃତ ଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ରୈଵ ଦୁର୍ଗାଂ ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀମ୍ । ସରସ୍ଵତୀଂ ଚ ସାଵିତ୍ରୀଂ ରତିଂ ଚ ରୋହିଣୀଂ ସତୀମ୍
ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦୂର କରନ୍ତି, ଏବଂ ସାଙ୍ଗରେ ସରସ୍ୱତୀ, ସାବିତ୍ରୀ, ରତି, ରୋହିଣୀ ଓ ସତୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଦେଵପତ୍ନୀଂ ରାଜପତ୍ନୀଂ ମୁନିପତ୍ନୀଂ ପତିଵ୍ରତାମ୍ । ରତ୍ନମିହାନସ୍ଥାଂ ଚ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାମ୍
ସେ ଦେବୀମାନେ, ରାଜାଙ୍କର ରାଣୀମାନେ, ଋଷିମାନଙ୍କର ଗୃହଣୀମାନେ, ସମସ୍ତେ ପତିନିଷ୍ଠା ଓ ରତ୍ନ ଓଳିଆ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳାମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଉତ୍ତସ୍ଥୁରାରାଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଜଗତୀପତିମ୍ । ରତ୍ନସିହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାରଯାମାସ ତାଂ ମୁଦା
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ସେମାନେ ସମ୍ମାନରେ ଉଠିଲେ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ରତ୍ନର ସିଂହାସନରେ ବସିବାକୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ସ୍ତୁତିଂ ଚକ୍ରୁଶ୍ଚ ଦେଵାଶ୍ଚ ମୁନିପତ୍ନ୍ଯଶ୍ଚ ମାଧଵମ୍ । ପୁଟାଞ୍ଜଲିଯୁତାସ୍ତତ୍ର ତ୍ରମେଣ ଚ ପୃଧକ୍ପୃଥକ୍
ଦେବୀମାନେ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କର ଗୃହଣୀମାନେ ମାଧବଙ୍କୁ ହାତ ଜୋଡି ଏକେକରେ ଓ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଭୋଜଯାମାସ ରାଜ୍ଞୀ ଚ ଵରେଣ ସହ କନ୍ଯକାମ୍ । ସକର୍ପୂରଂ ସତାମ୍ବୂଲଂ ପ୍ରଦଦୌ ଵାସିତଂ ଜଲମ୍
ରାଣୀ ଏବଂ କନ୍ୟା ମିଶି ଭୋଜନ ପକାଇଲେ, ସାଙ୍ଗରେ କର୍ପୂର ଓ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଇ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦେଲେ।
ଦୁର୍ଗା କୃଷ୍ଣାଯ ପ୍ରଦଦୌ ତତ୍ର ମଙ୍ଗଲପତ୍ରିକାମ୍ । ସର୍ଵାସାମାଜ୍ଞଯା ଦେଵୀ ପଠେତି ତମୁଵାଚ ସା
ସେଠାରେ ଦୁର୍ଗା ଶୁଭ ପତ୍ରିକା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଲେ; ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଏହା ପଢିବାକୁ କହିଲେ।