ଯାଵତ୍ତ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମସ୍ଯ ଭଜନଂ ନାସ୍ତି ଦର୍ଶନମ୍ । ହେ କାଲକାଲ ଭଗଵନ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁଃ ସଂହର୍ତୁରୀଶ୍ଵର
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ପଦ୍ମ ପାଦର ପୂଜା କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ ନାହିଁ, ହେ କାଳର କାଳ, ଭଗବନ୍, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ, ଶାସକ।
କୃପାଂ କୁରୁ କୃପାନାଥ ମାଯାମୋହନିକୃନ୍ତନ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରା ସା କ୍ରୋଡେ କୃତ୍ଵା ହରିଂ ପୁନଃ ସ୍ଵସ୍ତନଂ ପାଯଯାମାସ ପ୍ରେମ୍ଣା ଚ ଦେଵକୀ ଯଥା
ଦୟା କର, ଦୟାର ନାଥ, ମାୟାର ମୋହ କାଟିଦେ; ଏଭଳି କହି, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ, ସେ ହରିଙ୍କୁ ପୁଣି ଗୋଦେ ନେଇ, ଭଲପାଇ ଅନ୍ତରେ ନିଜ ଷ୍ଟନରେ ଦୁଧ ପାଇଲେ, ଦେବକୀ ଯେପରି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ମାତସ୍ତ୍ଵଂ ମାଂ କଥଂ ସ୍ତୌଷି ବାଲଂ ଦୁଗ୍ଧମୁଖଂ ସୁତମ୍ । ଗଚ୍ଛ ଗୋଲୋକମିଷ୍ଟଂ ଚ ସ୍ଵାମିନା ସହସାପ୍ରତମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ମା, କିପରି ତୁମେ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ଦୁଧ ମୁଖ ଶିଶୁକୁ ବଢ଼ାଇ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ; ତୁମେ ଏବେ ତୁମର ଇଚ୍ଛିତ ଗୋଲୋକକୁ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଯାଉ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାକୃତିକଂ ମିଥ୍ଯା ନଶ୍ଵରଂ ଚ କଲେଵରମ୍ । ଵିଧାଯ ନିର୍ମଲଂ ଦେହଂ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାହରମ୍
ପ୍ରାକୃତିକ, ମିଥ୍ୟା ଓ ନଶ୍ୱର ଦେହକୁ ଛାଡି, ଏକ ନିର୍ମଳ ଦେହ ଧାରଣ କର, ଯାହା ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟୁ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵା ଚତୁରୋ ଵେଦାନ୍ପଠିତ୍ଵା ମୁନିପୁଂଗଵାତ୍ । ମାସେନ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁତ୍ରଂ ମୃତଂ ପୁରା
ଏଭଳି କହି, ଚାରିଟିଏ ବେଦ ପଠି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଅନୁସାରେ, ଏକ ମାସ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ, ସେ ଆଗରୁ ମୃତ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଇଲେ।
ରତ୍ନାନାଂ ଚ ତ୍ରିଲକ୍ଷଂ ଚ ମଣୀନାଂ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଣମ୍ । ହୀରକାଣାଂ ଚତୁର୍ଲକ୍ଷଂ ମୁକ୍ତାନାଂ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷକମ୍
ତିନି ଲକ୍ଷ ରତ୍ନ, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ମଣି, ଚାରି ଲକ୍ଷ ହୀରା, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ମୁକ୍ତା।
ମାଣିକ୍ଯାନାଂ ଦ୍ଵିଲକ୍ଷଂ ଚ ଵସ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦୁର୍ଲଭମ୍ । ହାରଂ ଚ ଦୁର୍ଗଯା ଦତଂ ହସ୍ତରତ୍ନାଙ୍ଗୁଲୀଯକମ୍
ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ମାଣିକ, ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତ୍ର, ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଦେଇଥିବା ହାର, ହାତର ରତ୍ନ ଅଙ୍ଗୁଠି।
ଦଶକୋଟିଂ ସୁଵର୍ଣାନାଂ ଗୁରଵେ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦଦୌ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଂ ନାରୀସର୍ଵାଙ୍ଗଭୂଷଣମା
ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଭାବେ ଦଶ କୋଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେଲେ, ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଭୂଷଣ, ଏବଂ ନାରୀଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଭୂଷଣ।
ଗୁରୁପ୍ରିଯାଯୈ ପ୍ରଦଦୌ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକଂ ଵରମ୍ । ମୁନିର୍ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ପୁତ୍ରାଯ ତଃସର୍ଵଂ ପ୍ରିଯଯା ସହ
ଗୁରୁଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ଦେଲେ; ମୁନି ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେଇଲେ ପୁତ୍ରକୁ।
ସଦ୍ରତ୍ନରଥମାରୁହ୍ଯ ଯଯୌ ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍ । ତମଦ୍ଭୂତଂ ହରିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁଦା
ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଉତ୍ତମ ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ; ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଏଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଦେଵସ୍ଯ ଚରିତ୍ରଂ ଶୃଣୁ ନାରଦ । ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେଦ୍ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ହେ ନାରଦ, ବ୍ରହ୍ମାନୁଗତ ଦେବଙ୍କର କଥା ଶୁଣ। ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକକୁ ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢ଼େ—
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେ ନିଶ୍ଚଲାଂ ଭକ୍ତିଂ ଲଭତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ । ଅସ୍ପଷ୍ଟକୀର୍ତିଃ ସୁଯଶା ମୂର୍ଖୋ ଭଵତି ପଣ़୍ଡିତଃ
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ; ଯାହାଙ୍କର ନାମ ନିର୍ମଳ ନୁହେଁ, ସେ ଭଲ ନାମ ମିଳେ, ଏବଂ ମୂର୍ଖ ଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ।
ଇହ ଲୋକେ ସୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯାତ୍ଯନ୍ତେ ଶ୍ରୀହରେଃ ପଦମ୍ । ତତ୍ର ନିତ୍ଯଂ ହରେର୍ଦାସ୍ଯଂ ଲଭତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏଠାରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ; ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚିରକାଳ ହରିଙ୍କ ସେବା ଲାଭ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତିo ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ମୁନିପତ୍ନୀସ୍ତୋତ୍ରଂ ନାମ ଦ୍ଵ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ମହାବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡରେ 'ନାରଦଙ୍କୁ ମୁନିପତ୍ନୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ଉପରେ ଗୀତ' ନାମକ ଏକଶେ ଦୁଇତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅଥ ତ୍ର୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅଥାଽଽଗତ୍ଯ ମଧୁପୁରୀଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପିତରଂ ଵିଭୁଃ । ସବଲୋ ଵଟମୂଲେ ଚ ସସ୍ମାର ଗରୁଡଂ ହରିଃ
ଏବେ ଏକଶେ ତିନିତମ ଅଧ୍ୟାୟ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ତାପରେ, ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ଭାଇ ସହିତ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସି, ହରି ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ସାଦରଂ ଲଵଣୋଦଂ ଚ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମୀପ୍ସିତମ୍ । ତତ୍ଯାଜ ଗୋପଵେଷଂ ଚ ନୃପଵେଷଂ ଦଧାର ସଃ
ସମ୍ମାନ ସହିତ ସମୁଦ୍ର ଓ ବିଶ୍ବକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ; ଗୋପବେଶ ଛାଡ଼ି, ରାଜା ଭାବେ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଚକ୍ରମାଜଗାମ୍ ହରିଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ପରଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ନାମ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ନିଜେ ହରିଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା—ଏହା ଦଶ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତେଜସା ହରିଣା ତୁଲ୍ଯଂ ପରଂ ଵୈରିଵିମର୍ଦନମ୍ । ଅଵ୍ଯର୍ଥମସ୍ତ୍ରମସ୍ତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଵରଂ ପରମଂ ପରମ୍
ଏହା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅପରାଜିତ।
ରତ୍ନଯାନଂ ପୁରଃ କୃତ୍ଵା ଗରୁଡୋ ହରିସଂନିଧିମ୍ । ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ସଶିଷ୍ଯଶ୍ଚ ଜଲଧିଃ କମ୍ପିତସ୍ତଥା
ଗରୁଡ଼ ମଣିମାଳା ଯୁକ୍ତ ରଥ ଆଗରେ ରଖି, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ; ବିଶ୍ବକର୍ମା ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଏବଂ କମ୍ପିତ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।
ହରିଂ ପ୍ରଣେମୁସ୍ତେ ସର୍ଵେ ମୂର୍ଧ୍ନା ଚ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍ । ସସ୍ମିତଃ ସାଦରଂ ଯତ୍ନାତ୍ତାନୁଵାଚ କ୍ରମାଦ୍ଵିଭୁଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ଝୁକାଇ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ପ୍ରଭୁ ହସି, ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ କ୍ରମେ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ହେ ସମୁଦ୍ର ମହାଭାଗ ସ୍ଥଲଂ ଚ ଶାତଯୋଜନମ୍ । ଦେହି ମେ ନଗରାର୍ଥଂ ଚ ପଶ୍ଚାଦ୍ଦାସ୍ଯାମି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ହେ ସମୁଦ୍ର, ମୋତେ ଏକ ଶତ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଜମି ଦେଅ, ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକ ସହର ତିଆରି କରିବି; ପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମକୁ ଫେରାଇ ଦେବି।
ନଗରଂ କୁରୁ ହେ କାରୋ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଦୁର୍ଲଭମ୍ । ରମଣୀଯଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ କମନୀଯଂ ଚ ଯୋଷିତାମ୍
ହେ ବିଶ୍ବକର୍ମା, ଏମିତି ଏକ ସହର ତିଆରି କର, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ଆକର୍ଷକ।
ଵାଞ୍ଛିତଂ ଚାପି ଭକ୍ତାନାଂ ଵୈକୁଣ୍ଠସଦୃଶଂ ପରମ୍ । ସର୍ଵେଷାମପି ସ୍ଵର୍ଗାଣାଂ ପରଂ ପାରମଭୀପ୍ସିତମ୍
ଏହି ସହର ଭକ୍ତମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁ, ବୈକୁଣ୍ଠ ପରି ଉତ୍ତମ ହେଉ, ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶାର ସୀମା ହେଉ।
ଦିଵାନିଶଂ ଖଗଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଂନିଧୌ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣଃ । ସ୍ଥିତିଂ କୁରୁ ମହାଭାଗ ଯାଵନ୍ନିର୍ମାତି ଦ୍ଵାରକାମ୍
ହେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶ୍ବକର୍ମାଙ୍କ ସମ୍ନିଧାନରେ ଦିନ ରାତି ରୁହ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୱାରକା ତିଆରି ହେଉନାହିଁ।
ଦିଵାନିଶଂ ଚ ମତ୍ପାର୍ଶ୍ଵେ ଚକ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥିତିଂ କୁରୁ । ଓମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ଚକ୍ରଂ ଵିନା ମୁନେ
ହେ ଚକ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଦିନ ରାତି ମୋ ପାଖରେ ରୁହ; 'ଓଁ' ବୋଲି କହି, ସମସ୍ତେ ଚକ୍ର ବ୍ୟତୀତ ଚାଲିଗଲେ।
କଂସସ୍ଯ ପିତରଂ ଭଦ୍ରମୁଗ୍ରସେନଂ ମହାବଲମ୍ । ନୃପଂ ଚକାର ନଗରେ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ସତାମପି
କଂସଙ୍କ ପିତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଧର୍ମିକ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ସେ ସହରରେ ରାଜା କଲେ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ।
ଵିଜିତ୍ଯ ଚ ଜରାସଂଧଂ ନିହତ୍ଯ ଯଵନଂ ତଥା । ଉପାଯେନ ମହାଭାଗ ନିର୍ମାଣକ୍ରମମୀଶ୍ଵରଃ
ଜରାସନ୍ଧକୁ ଜିତି, ଯବନକୁ ମାରି, ପ୍ରଭୁ କୌଶଳରେ ନିର୍ମାଣ କାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଶତଯୋଜନପର୍ଯନ୍ତଂ ନଗରଂ ସୁମନୋହରମ୍ । ପଦ୍ମରାଗୈର୍ମରକତୈରିନ୍ଦ୍ରନୀଲୈରନୁତ୍ତମୈଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଏହି ସହର ଶତ ଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ୍ମରାଗ, ମାରକତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ।
ରୁଚକୈଃ ପାରିଭଦ୍ରୈଶ୍ଚ ପଲଙ୍କୈଶ୍ଚ ସ୍ଯମନ୍ତକୈଃ । ଗନ୍ଧକୈର୍ଗାଲିମୈଶ୍ଚୈଵ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତାଦିଭିସ୍ତଥା
ରୁଚକ, ପାରିଭଦ୍ର, ପଳଙ୍କ, ସ୍ୟମନ୍ତକ ମଣି, ଗନ୍ଧକ ଓ ଗାଲିମା ପଥର, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର ଦ୍ୱାରା
ସୂର୍ଯକାନ୍ତାଦିଭିଶ୍ଚୈଵ ପୁତ୍ରୈଶ୍ଚ ସ୍ଫଟିକାକୃତୈଃ । ହରିଦ୍ଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ମଣିଭିଃ ଶ୍ଯାମୈର୍ଗୌରମୁଖୈଶ୍ଚଷୈଃ
ସୂର୍ୟକାନ୍ତ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟ ମଣି, ପୁଅ ଆକୃତିର ସ୍ଫଟିକ ମଣି, ହରିତ ଓ କଳା ମଣି, ଧଳା ମୁହଁ ଥିବା ମଣି ଦ୍ୱାରା