ପୀତାମ୍ବରଧରଂ ଦେଵଂ ଵନମାଲଵିଭୂଷିତମ୍ । ଲୀଲାପାଙ୍ଗତରଙ୍ଗୈଶ୍ଚ ନିନ୍ଦିତାନଙ୍ଗମୂର୍ଚ୍ଛିତମ୍
ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ବନମାଳା ଶୋଭିତ, ଲୀଳାଭରା ଚାହାଣିରେ ମନମୋହନ, ଯାହା କାମଦେବଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ଅଲକ୍ତଭଵନଂ ତଦ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମଂ ସୁଶୋଭନମ୍ । କୌସ୍ତୁଭୋଦ୍ଭାସିତାଙ୍ଗଂ ଚ ଦିଵ୍ଯମୂର୍ତିଂ ମନୋହରମ୍
ତାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମ ଲାକ୍ଷା ପରି ରଙ୍ଗିନ ଓ ଶୋଭାମୟ, କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଆଭାରେ ଦେହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ମନମୋହକ।
ଈଷଦ୍ଧାସ୍ଯପ୍ରସନ୍ନଂ ଚ ସୁଵେଷଂ ପ୍ରସ୍ତୁତଂ ସୁରୈଃ । ଦେଵଦେଵଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ତ୍ରେଲୋକ୍ଯମୋହନଂ ପରମ୍
ସାଉଁ ହସି ଦୟାଳୁ ମୁଖ, ଶୁଭ୍ର ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଶୋଭିତ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି, ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ତିନି ଲୋକକୁ ମୋହିତ କରିଥିବା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ।
କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲୀଲାଭଂ କମନୀଯମନୀଶ୍ଵରମ୍ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଭୂଷଣୌଘେନ ଭୂଷିତମ୍
କୋଟି କମନୀୟ କାମଦେବଙ୍କର ଲୀଳା ଭରିଥିବା, ଅତି ଆକର୍ଷଣୀୟ ଏବଂ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଭୁ, ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଅନେକ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ଵରଂ ଵରଣ୍ଯଂ ଵରଦଂ ଵରଦାନାମଭୀପ୍ସିତମ୍ । ଚତୁର୍ଣାମପି ଵେଦାନାଂ କାରଣାନାଂ ଚ କାରଣମ୍
ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ସବୁଠାରୁ ଚାହିଁବା ଯୋଗ୍ୟ, ଦାନ କରିବାରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦାତା, ଦାନ କରିବାକୁ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶା, ଚାରିଟିଏ ବେଦ ଓ ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ।
ପାଠାର୍ଥ ମତ୍ପ୍ରିଯସ୍ଥାନମାଗତୋଽସି ଚ ମାଯଯା । ପାଠଂ ତେ ଲୋକଶିକ୍ଷାର୍ଥଂ ରମଣଂ ଗମନଂ ରଣମ୍
ପାଠ ପାଇଁ, ମୋ ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନକୁ ତୁମେ ନିଜ ମାୟାରେ ଆସିଛ, ତୁମର ପାଠ ଲୋକଙ୍କୁ ଶିଖାଇବା ପାଇଁ, ତୁମର ଖେଳ, ଆସିବା, ମଜା ଓ ରଣ।
ଗୁରୁପତ୍ନ୍ଯୁଵାଚ ଅଦ୍ଯ ମେ ସଫଲଂ ଜନ୍ମ ସଫଲଂ ଜୀଵନଂ ମମ । ପାତିଵ୍ରତ୍ଯଂ ଚ ସଫଲଂ ସଫଲଂ ଚ ତପୋଵନମ୍
ଗୁରୁଙ୍କର ଜୀବନୀ ସ୍ତ୍ରୀ କହିଲେ: ଆଜି ମୋର ଜନ୍ମ ସଫଳ, ମୋର ଜୀବନ ସଫଳ; ମୋର ପତିପ୍ରତି ନିଷ୍ଠା ସଫଳ, ତପୋବନରେ ଜୀବନ ମଧ୍ୟ ସଫଳ।
ମଦ୍ଦକ୍ଷହସ୍ତଃ ସଫଲୋ ଦତ୍ତଂ ଯେନାନ୍ନମୀପ୍ସିତମ୍ । ତଦାଶ୍ରମଂ ତୀର୍ଥପରଂ ତୀର୍ଥପାଦପଦାଙ୍କିତମ୍
ମୋ ଡାହା ହାତ ସଫଳ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଆଶା କରିଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିଲି; ସେ ଆଶ୍ରମ ଏକ ଉତ୍ତମ ତୀର୍ଥ, ପବିତ୍ର ପଦଚିହ୍ନରେ ଚିହ୍ନିତ।
ତ୍ଵତ୍ପାଦରଜସା ପୂତା ଗୃହାଃ ପ୍ରାଙ୍ଗଣମୁତ୍ତମମ୍ । ତ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୈଵାଽଽଵଯୋର୍ଜନ୍ମଖଣ୍ଡନମ୍
ତୁମର ପାଦ ଧୂଳିରେ ଘର ଓ ଉତ୍ତମ ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ପବିତ୍ର ହୋଇଛି; ତୁମର ପଦ୍ମ ପାଦ ଦେଖି ଆମର ଜନ୍ମ ବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗ ହେଲା।
ତାଵଦ୍ଦୁଃଖଂ ଚ ଶୋକଶ୍ଚ ତାଵଦ୍ଭୋଗଶ୍ଚ ରୋଗକଃ । ତାଵଜ୍ଜନ୍ମାନି କର୍ମାଣି କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାଦିକାନି ଚ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ନାହିଁ କିମ୍ବା ତୁମର ପଦ୍ମ ପାଦ ଦେଖିବା ନାହିଁ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ, ଶୋକ, ଭୋଗ, ରୋଗ, ଜନ୍ମ, କର୍ମ, ଖୁଦା, ପିଆସ ଓ ଏପରି ଅନେକ ରହିଥାଏ।
ଯାଵତ୍ତ୍ଵତ୍ପାଦପଦ୍ମସ୍ଯ ଭଜନଂ ନାସ୍ତି ଦର୍ଶନମ୍ । ହେ କାଲକାଲ ଭଗଵନ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁଃ ସଂହର୍ତୁରୀଶ୍ଵର
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମର ପଦ୍ମ ପାଦର ପୂଜା କିମ୍ବା ଦର୍ଶନ ନାହିଁ, ହେ କାଳର କାଳ, ଭଗବନ୍, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ, ଶାସକ।
କୃପାଂ କୁରୁ କୃପାନାଥ ମାଯାମୋହନିକୃନ୍ତନ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରା ସା କ୍ରୋଡେ କୃତ୍ଵା ହରିଂ ପୁନଃ ସ୍ଵସ୍ତନଂ ପାଯଯାମାସ ପ୍ରେମ୍ଣା ଚ ଦେଵକୀ ଯଥା
ଦୟା କର, ଦୟାର ନାଥ, ମାୟାର ମୋହ କାଟିଦେ; ଏଭଳି କହି, ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ, ସେ ହରିଙ୍କୁ ପୁଣି ଗୋଦେ ନେଇ, ଭଲପାଇ ଅନ୍ତରେ ନିଜ ଷ୍ଟନରେ ଦୁଧ ପାଇଲେ, ଦେବକୀ ଯେପରି।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ମାତସ୍ତ୍ଵଂ ମାଂ କଥଂ ସ୍ତୌଷି ବାଲଂ ଦୁଗ୍ଧମୁଖଂ ସୁତମ୍ । ଗଚ୍ଛ ଗୋଲୋକମିଷ୍ଟଂ ଚ ସ୍ଵାମିନା ସହସାପ୍ରତମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ମା, କିପରି ତୁମେ ମୋତେ ଗୋଟିଏ ଦୁଧ ମୁଖ ଶିଶୁକୁ ବଢ଼ାଇ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ; ତୁମେ ଏବେ ତୁମର ଇଚ୍ଛିତ ଗୋଲୋକକୁ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଯାଉ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାକୃତିକଂ ମିଥ୍ଯା ନଶ୍ଵରଂ ଚ କଲେଵରମ୍ । ଵିଧାଯ ନିର୍ମଲଂ ଦେହଂ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାହରମ୍
ପ୍ରାକୃତିକ, ମିଥ୍ୟା ଓ ନଶ୍ୱର ଦେହକୁ ଛାଡି, ଏକ ନିର୍ମଳ ଦେହ ଧାରଣ କର, ଯାହା ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟୁ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵା ଚତୁରୋ ଵେଦାନ୍ପଠିତ୍ଵା ମୁନିପୁଂଗଵାତ୍ । ମାସେନ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁତ୍ରଂ ମୃତଂ ପୁରା
ଏଭଳି କହି, ଚାରିଟିଏ ବେଦ ପଠି, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ଅନୁସାରେ, ଏକ ମାସ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତିରେ, ସେ ଆଗରୁ ମୃତ ପୁତ୍ରକୁ ଦେଇଲେ।
ରତ୍ନାନାଂ ଚ ତ୍ରିଲକ୍ଷଂ ଚ ମଣୀନାଂ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଣମ୍ । ହୀରକାଣାଂ ଚତୁର୍ଲକ୍ଷଂ ମୁକ୍ତାନାଂ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷକମ୍
ତିନି ଲକ୍ଷ ରତ୍ନ, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ମଣି, ଚାରି ଲକ୍ଷ ହୀରା, ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ମୁକ୍ତା।
ମାଣିକ୍ଯାନାଂ ଦ୍ଵିଲକ୍ଷଂ ଚ ଵସ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦୁର୍ଲଭମ୍ । ହାରଂ ଚ ଦୁର୍ଗଯା ଦତଂ ହସ୍ତରତ୍ନାଙ୍ଗୁଲୀଯକମ୍
ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ମାଣିକ, ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତ୍ର, ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଦେଇଥିବା ହାର, ହାତର ରତ୍ନ ଅଙ୍ଗୁଠି।
ଦଶକୋଟିଂ ସୁଵର୍ଣାନାଂ ଗୁରଵେ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦଦୌ । ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଂ ନାରୀସର୍ଵାଙ୍ଗଭୂଷଣମା
ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣା ଭାବେ ଦଶ କୋଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେଲେ, ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଭୂଷଣ, ଏବଂ ନାରୀଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗ ଭୂଷଣ।
ଗୁରୁପ୍ରିଯାଯୈ ପ୍ରଦଦୌ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକଂ ଵରମ୍ । ମୁନିର୍ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ପୁତ୍ରାଯ ତଃସର୍ଵଂ ପ୍ରିଯଯା ସହ
ଗୁରୁଙ୍କର ପ୍ରିୟାକୁ ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ଦେଲେ; ମୁନି ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେଇଲେ ପୁତ୍ରକୁ।
ସଦ୍ରତ୍ନରଥମାରୁହ୍ଯ ଯଯୌ ଗୋଲୋକମୁତ୍ତମମ୍ । ତମଦ୍ଭୂତଂ ହରିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵାଲଯଂ ମୁଦା
ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ସେ ଉତ୍ତମ ଗୋଲୋକକୁ ଗଲେ; ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଏଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଦେଵସ୍ଯ ଚରିତ୍ରଂ ଶୃଣୁ ନାରଦ । ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଯଃ ପଠେଦ୍ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ହେ ନାରଦ, ବ୍ରହ୍ମାନୁଗତ ଦେବଙ୍କର କଥା ଶୁଣ। ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକକୁ ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢ଼େ—
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣେ ନିଶ୍ଚଲାଂ ଭକ୍ତିଂ ଲଭତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ । ଅସ୍ପଷ୍ଟକୀର୍ତିଃ ସୁଯଶା ମୂର୍ଖୋ ଭଵତି ପଣ़୍ଡିତଃ
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ; ଯାହାଙ୍କର ନାମ ନିର୍ମଳ ନୁହେଁ, ସେ ଭଲ ନାମ ମିଳେ, ଏବଂ ମୂର୍ଖ ଲୋକ ଜ୍ଞାନୀ ହୁଏ।
ଇହ ଲୋକେ ସୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯାତ୍ଯନ୍ତେ ଶ୍ରୀହରେଃ ପଦମ୍ । ତତ୍ର ନିତ୍ଯଂ ହରେର୍ଦାସ୍ଯଂ ଲଭତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏଠାରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପଦକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ; ସେଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଚିରକାଳ ହରିଙ୍କ ସେବା ଲାଭ କରେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଇତିo ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ମୁନିପତ୍ନୀସ୍ତୋତ୍ରଂ ନାମ ଦ୍ଵ୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ମହାବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡରେ 'ନାରଦଙ୍କୁ ମୁନିପତ୍ନୀମାନଙ୍କର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ଉପରେ ଗୀତ' ନାମକ ଏକଶେ ଦୁଇତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅଥ ତ୍ର୍ଯଧିକଶତତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅଥାଽଽଗତ୍ଯ ମଧୁପୁରୀଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପିତରଂ ଵିଭୁଃ । ସବଲୋ ଵଟମୂଲେ ଚ ସସ୍ମାର ଗରୁଡଂ ହରିଃ
ଏବେ ଏକଶେ ତିନିତମ ଅଧ୍ୟାୟ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ତାପରେ, ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚି, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ଭାଇ ସହିତ ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ବସି, ହରି ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ସାଦରଂ ଲଵଣୋଦଂ ଚ ଵିଶ୍ଵକର୍ମାଣମୀପ୍ସିତମ୍ । ତତ୍ଯାଜ ଗୋପଵେଷଂ ଚ ନୃପଵେଷଂ ଦଧାର ସଃ
ସମ୍ମାନ ସହିତ ସମୁଦ୍ର ଓ ବିଶ୍ବକର୍ମାଙ୍କୁ ଡାକିଲେ; ଗୋପବେଶ ଛାଡ଼ି, ରାଜା ଭାବେ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଚକ୍ରମାଜଗାମ୍ ହରିଂ ସ୍ଵଯମ୍ । ପରଂ ସୁଦର୍ଶନଂ ନାମ ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ନିଜେ ହରିଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲା—ଏହା ଦଶ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ତେଜସା ହରିଣା ତୁଲ୍ଯଂ ପରଂ ଵୈରିଵିମର୍ଦନମ୍ । ଅଵ୍ଯର୍ଥମସ୍ତ୍ରମସ୍ତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଵରଂ ପରମଂ ପରମ୍
ଏହା ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଅପରାଜିତ।
ରତ୍ନଯାନଂ ପୁରଃ କୃତ୍ଵା ଗରୁଡୋ ହରିସଂନିଧିମ୍ । ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ସଶିଷ୍ଯଶ୍ଚ ଜଲଧିଃ କମ୍ପିତସ୍ତଥା
ଗରୁଡ଼ ମଣିମାଳା ଯୁକ୍ତ ରଥ ଆଗରେ ରଖି, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସିଲେ; ବିଶ୍ବକର୍ମା ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ଏବଂ କମ୍ପିତ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଆସିଲେ।
ହରିଂ ପ୍ରଣେମୁସ୍ତେ ସର୍ଵେ ମୂର୍ଧ୍ନା ଚ ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍ । ସସ୍ମିତଃ ସାଦରଂ ଯତ୍ନାତ୍ତାନୁଵାଚ କ୍ରମାଦ୍ଵିଭୁଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ଝୁକାଇ ଶ୍ରୀହରିଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ; ପ୍ରଭୁ ହସି, ସମ୍ମାନ ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ କ୍ରମେ କଥା କହିଲେ।