ମନ୍ମଥଃ ଶଂକରାଦ୍ଭୀତୋ ଭଵାଂଶ୍ଚ ତତ୍ପୁରଃସୁରଃ । ଭଵଦ୍ଵିଧଂ ପତିଂ ପ୍ରାପ୍ଯ କାମଦଗ୍ଧା ଚ ରାଧିକା
କାମଦେବ ଶିବଙ୍କୁ ଭୟ କରିଥିଲେ, ଆପଣ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ । ଏଭଳି ପତି ପାଇଁ ରାଧା ଅତି ଆଗ୍ରହରେ ଦହିଗଲେ ।
ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵପରଂ କର୍ମ ତନ୍ନ କେନାପି ଵାର୍ଯତେ । ମଧୁର୍ଦହତି ଚନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସତତଂ କିରଣେନ ଚ
ସେହିପରି, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟ ଏହି, ଯାହାକୁ କେହି ବାଦା ଦେଇପାରେନି । ଚନ୍ଦ୍ରମା ତାଙ୍କର କିରଣରେ ସଦା ମଧୁର ଭାବେ ଦହେ ।
ଶଶ୍ଵତ୍ସୁଗନ୍ଧିଵାଯୁଶ୍ଚାପ୍ଯନାଥା ସର୍ଵବୀଡିତା । ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣଭା ସାଽଧୁନା କଜ୍ଜଲୋପମା
ସଦା ସୁଗନ୍ଧି ହାବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ଓ ଅନାଥ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ସୁନା ରଙ୍ଗର ଚାମରା ଏବେ କାଳି ଦେଖାଯାଉଛି ।
ସୁଵର୍ଣଵର୍ଣକେଶୀ ଚ ଵାସୋଵେଷଵିଵର୍ଚିତା । ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତଃ ସୁରାଣାଂ ପ୍ରଵରୋ ଵିଭୁଃ
ସୁନା ରଙ୍ଗର କେଶ ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ । ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ନିଜେ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ।
ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତଃ ଶଂକରୋ ଦେଵୋ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଗୁରୋର୍ଗୁରୁଃ । ସନତ୍କୁମାରସ୍ତ୍ଵ ଦ୍ଭକ୍ତୋ ଗଣେଶୋ ଜ୍ଞାନିତାଂ ଵରଃ
ଶିବ ଦେବ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ । ସନତ୍କୁମାର ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଗଣେଶ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ କତିଵିଧାସ୍ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତା ଧରଣୀତଲେ । ତ୍ଵଦ୍ଭକ୍ତା ଯାଦୃଶୀ ରାଧା ନ ଭକ୍ତାଦୃଶୋଽପରଃ
ଧରଣୀରେ କେତେ ମହାମୁନି ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତ ଅଛନ୍ତି! କିନ୍ତୁ ରାଧା ପରି ଭକ୍ତ ଆଉ କେହି ନାହାନ୍ତି ।
ଧ୍ଯାଯତେ ଯାଦୃଶୀ ରାଧା ସ୍ଵଯଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ନ ତାଦୃଶୀ । ହରିରାଯାତି ଚେତ୍ଯେଵଂ ରାଧାଗ୍ରେ ସ୍ଵୀକୃତଂ ମଯା
ରାଧା ଯେପରି ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ କରନ୍ତିନାହିଁ । ଯଦି ହରି ନିଜେ ଆସନ୍ତି, ମୁଁ ଏହାକୁ ରାଧା ପୂର୍ବରୁ ଗ୍ରହଣ କରିଛି ।
ଶୀଘ୍ରଂ ଗଚ୍ଛ ମହାଭାଗ ତଦେଵ ସାର୍ଥକଂ କୁରୁ । ଅଦ୍ଧଵସ୍ଯ ଵଚଃଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜହାସୋଵାଚ ମାଧଵଃ ଵେଦୋକ୍ତଂ କଥଯାମାସ ସହିତଂ ସତ୍ଯସୁଵ୍ରତମ୍
ଏହିପରି ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ଏବଂ ଏହାକୁ ସାର୍ଥକ କର । ଅଦ୍ଧବଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମାଧବ ହସିଲେ ଏବଂ ବେଦର କଥା ସହିତ ସତ୍ୟବ୍ରତ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଧର୍ମଵିଵାହେଷୁ ଵୃତ୍ତ୍ଯର୍ଥେ ପ୍ରାଣସଂକଟେ । ଗଵାମର୍ଥେ ବ୍ରାହ୍ମଣାର୍ଥେ ନାନୃତଂ ସ୍ଯାଜ୍ଜୁଗୁପ୍ସିତମ୍
ଭଗବାନ କହିଲେ: ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀ, ବିବାହ, ଜୀବିକା, ପ୍ରାଣର ସଙ୍କଟ, ଗାଁର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଅସତ୍ୟ କହିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୋଷ ନୁହେଁ ।
ତତ୍ସ୍ଵୀକାରଵିହୀନେନ କୁତସ୍ତ୍ଵଂ ନରକଃ କୁତଃ । ଗୋଲୋକଂ ଯାତି ମଦ୍ଭକ୍ତୋ ନରକଂ ନ ହି ପଶ୍ଯତି
ସେହି ଗ୍ରହଣ ନ ହେଲେ, ତୁମ ପାଇଁ ନରକ କେଉଁଠୁ ଆସିବ? ମୋ ଭକ୍ତ ଗୋଲୋକକୁ ଯାଆନ୍ତି, ନରକ ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ ।
ତ୍ଵଦଙ୍ଗୀକାରସାଫଲ୍ଯଂ କରିଷ୍ଯାମି ତଥାଽପି ଚ । ଯାସ୍ଯାମି ସ୍ଵପ୍ନେ ଚ ଗୋକୁଲଂ ଵିରହାକୁଲମ୍
ତଥାପି, ମୁଁ ତୁମର ଗ୍ରହଣକୁ ସାର୍ଥକ କରିବି; ସ୍ୱପ୍ନରେ ମୁଁ ବିରହରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଗୋକୁଳକୁ ଯିବି ।
ଇତ୍ଯାକଣର୍ଯ ଯଯୌ ଗେହମୁଦ୍ଧଵଶ୍ଚ ମହାଯଶାଃ । ହରିର୍ଜଗାମ ସ୍ଵପ୍ନେ ଚ ଗୋକୁଲଂ ଵିର୍ହାକୁଲମ୍
ଏପରି ଶୁଣି, ମହାଯଶସ୍ବୀ ଉଦ୍ଧବ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ; ଏବଂ ହରି ସ୍ୱପ୍ନରେ ବିରହବେଦନାରେ ଗୋକୁଳକୁ ଗଲେ ।
ସ୍ଵପ୍ନେ ରାଧାଂ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଦତ୍ତ୍ଵା ଜ୍ଞାନଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ । ସଂତୋଷ୍ଯ କ୍ରୀଡଯା ତାଂ ଚ ଗୋପିକାଶ୍ଚ ଯଥୋଚିତମ୍
ସ୍ୱପ୍ନରେ, ସେ ରାଧାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ, ଦୁର୍ଲଭ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ; ଖେଳରେ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଗୋପୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ ।
ବୋଧଯିତ୍ଵା ଯଶୋଦାଂ ଚ ସ୍ତନଂ ପୀତ୍ଵା ଚ ନିଦ୍ରିତାମ୍ । ଗୋପାନ୍ଗୋପଶିଶୂଂଶ୍ଚୈଵ ବୋଧଯିତ୍ଵା ଯଯୌ ପୁନଃ
ଯଶୋଦା ମାଆ ଦୁଧ ପିଇବାବେଳେ ଶୁଇଯାଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ସେ ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ; ଗୋପମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଶିଶୁମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜଗାଇ ଆଉଥରେ ଚଲିଗଲେ ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ଅଷ୍ଟନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ମହାବ୍ୟାସ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡର ଉତ୍ତର ଭାଗରେ ନାରଦ ସହିତ ସଂବାଦ ଅଠାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ ହେଲା ।
ଅଥ ନଵନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଗର୍ଗୋ ଵସୁଦେଵାଶ୍ରମଂ ଯଯୌ । ଦଣ୍ଡୀ ଛତ୍ରୀ ଚ ଜଟିଲୋ ଦୀପ୍ତଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା
ଏବେ ନବତିନବମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ । ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏହି ମଧ୍ୟରେ ଗର୍ଗ ଦଣ୍ଡ, ଛତା ଓ ଜଟା ନେଇ, ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ବସୁଦେବଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ ।
ଶୁକ୍ଲଯଜ୍ଞୋପଵୀତୀ ଚ ତପସ୍ଵୀ ସଂଯତଃ ସଦା । ଶୁକ୍ଲଦନ୍ତଃ ଶୁକ୍ଲଵାସା ଯଦୋଃ କୁଲପୁରୋହିତଃ
ଧଳା ଉପବୀତ ପିନ୍ଧିଥିବା, ସଦା ତପସ୍ୱୀ ଓ ସଂଯମୀ, ଧଳା ଦାନ୍ତ ଓ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ସେ ଯଦୁବଂଶର ପୂରୋହିତ ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସହସୋତ୍ଥାଯ ଦେଵକୀ ପ୍ରଣନାମ ଚ । ଵସୁଦେଵଶ୍ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ରତ୍ନସିହାସନଂ ଦଦୌ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବକୀ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଶିର ନମାଇଲେ; ବସୁଦେବ ଭକ୍ତି ସହିତ ରତ୍ନସିଂହାସନ ଦେଲେ ।
ମଧୁପର୍କଂ କାମଧେନୁଂ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକଂ ତଥା । ଦତ୍ତ୍ଵା ଗନ୍ଧଂ ପୁଷ୍ପମାଲ୍ଯଂ ପୂଜଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମଧୁପର୍କ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାଈ, ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର, ସୁଗନ୍ଧ, ଫୁଲ ଓ ମାଳା ଦାନ କଲେ ।
ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ପରମାନ୍ନଂ ଚ ପିଣ୍ଟକଂ ମଧୁରଂ ମଧୁ । ଭୋଜଯାମାସ ଯତ୍ନେନ ତାମ୍ବୂଲଂ ଵାସିତଂ ଦଦୌ
ସେ ସ୍ନେହରେ ମିଷ୍ଟାନ୍ନ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ, ମିଠା ପିଠା, ମଧୁ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପାନ ଯତ୍ନସହ ଭୋଜନ ଦେଇଲେ ।
ପ୍ରଣମ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ ମନସା ସବଲଂ ତଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଚ । ଉଵାଚ ଵସୁଦେଵଂ ଚ ଦେଵକୀଂ ଚ ପତିଵ୍ରତାମ୍
ସେ ମନରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ଦେଖି, ବସୁଦେବ ଓ ପତିବ୍ରତା ଦେବକୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ ।
ଗର୍ଗ ଉଵାଚ ଵସୁଦେଵ ନିବୋଧେନଂ ସଵଲଂ ପଶ୍ଯ ପୁତ୍ରକମ୍ । ଉଵନୀତୋଚିତଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଵଯମା ସାଂପ୍ରତଂ ଵରମ୍
ଗର୍ଗ କହିଲେ: ବସୁଦେବ, ଶୁଣ, ଏହି ପୁଅ ବଳରାମଙ୍କୁ ଦେଖ । ଏବେ ଆମେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉଚିତ ଉପନୟନ କରିବାକୁ ଯାଉଛୁ ।
ଵସୁଦେଵ ଉଵାଚ ଶୁଭକ୍ଷଣଂ କୁରୁ ଗୃରୋ ଯଦୂନାଂ ପୂଜ୍ଯଦୈଵତ । ଉପନୀତୋଚିତଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ପ୍ରଶଂସ୍ଯଂ ଚ ସତାମପି
ବସୁଦେବ କହିଲେ: ହେ ପୂଜ୍ୟ ଗୁରୁ, ଯଦୁବଂଶର ପୂଜ୍ୟ ଦେବତା, ଆପଣ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଉପନୟନ କରନ୍ତୁ, ଯାହା ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି ।
ଗର୍ଗ ଉଵାଚ ସର୍ଵେମ୍ଯୋ ବାନ୍ଧଵେମ୍ଯୋଽପି ଦେହ୍ଯାମନ୍ତ୍ରଣପତ୍ରିକାମ୍ । ସଂଭାରଂ କୁରୁ ଯତ୍ନେନ ଵସୁଦେଵ ଵସୁପମ
ଗର୍ଗ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପତ୍ର ପଠାଇଦିଅ । ବସୁଦେବ, ଭଲଭାବେ ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଯୋଗାଡ଼ କର ।
ପରଶ୍ଵଃ ସୁଭମେଵାସ୍ତି ଚୋପେନତୁମିହାର୍ହସି । ଦିନଂ ସତାମପି ମତଂ ଵିଶୁଦ୍ଧଂ ଚନ୍ଦ୍ରତାରଯୋଃ
ପରେଦିନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୁଭ ଅଛି, ସେହିଦିନ ଉପନୟନ କରିବା ଉଚିତ । ଏହି ଦିନ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରା ଗଣନାରେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ।
ଗର୍ଗସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵସୁଦେଵୋ ଵସୂପମଃ । ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ ସର୍ଵାନ୍ବନ୍ଧୂନ୍ମଙ୍ଗଲପତ୍ରିକାମ୍
ଗର୍ଗଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବସୁଦେବ, ସମ୍ପତିରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ପତ୍ର ପଠାଇଲେ ।
ଘୃତକୁଲ୍ଯାଂ ଦୁଗ୍ଧକୁଲ୍ଯାଂ ଦଧିକୁଲ୍ଯାଂ ମନୋହରାମ୍ । ମଧୁକୁଲ୍ଯାଂ ଗୁଡକୁଲ୍ଯାଂ ପ୍ରଚକାର ସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ଘୀ, ଦୁଧ, ଦହି, ମଧୁ ଓ ଗୁଡ଼ର ଆନନ୍ଦମୟ ପଙ୍କ୍ତି ସଜାଇଲେ ।
ରାଶିଂ ନାନୋପହାରାଣାଂ ମଣିରତ୍ନଂ ସୁଵର୍ଣକମ୍ । ନାନାଲଂକାରଵସ୍ତ୍ରଂ ଚ ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯହୀରକମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଉପହାର, ମଣି, ମଣିକ୍ୟ, ସୁନା, ନାନା ଆଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର, ମୁକ୍ତା, ପଦ୍ମରାଗ ଓ ହୀରା ରାଶି ଏକଠା କଲେ ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ଦେଵଵର୍ଗାଶ୍ଚ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରସିଦ୍ଧପୁଂଗଵାନ୍ । ସସ୍ମାର ମନସା ଭକ୍ତ୍ଯା ଭକ୍ତାଶ୍ଚ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ଦେବମାନେ, ମହାମୁନି, ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ ଓ ଭକ୍ତମାନେ — ଭକ୍ତବତ୍ସଳ କୃଷ୍ଣ — ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମନରେ ସ୍ମରଣ କଲେ ।
ଶୁଭେ ଦିନେ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ତେ ଚ ସର୍ଵେ ସମାଯଯୁଃ । ମୁନୀନ୍ଦ୍ରା ବାନ୍ଧଵା ଦେଵା ରାଜାନୋ ବହୁଶସ୍ତଥା
ଶୁଭ ଦିନ ଆସିଲାବେଳେ, ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହେଲେ — ମହାମୁନି, ବନ୍ଧୁ, ଦେବତା ଓ ଅନେକ ରାଜାମାନେ ।