ସାଵିତ୍ର୍ଯୁଵାଚ ପରାତ୍ପରତରଂ ଶ୍ଯାମଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରଞ୍ଜନମ୍
ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି ଯିଏ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଓ ନିର୍ମଳ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସସ୍ମିତା ଦେଵୀ ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରେ
ଏଭଳି କହି, ହସୁଥିବା ଦେବୀ ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ତତ୍ପଶ୍ଚାତ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ତା'ପରେ ସେ, କୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ମନୋ ମଥ୍ନାତି ସର୍ଵେଷାଂ ପଞ୍ଚବାଣେନ କାମିନାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରେମିକଙ୍କ ମନକୁ ପଞ୍ଚଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ପୁଂସୋ ଵାମପାର୍ଶ୍ଵାତ୍କାମସ୍ଯ କାମିନୀ ଵରା
ସେ ପୁରୁଷଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ, କାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଓ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା କାମିନୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ରତିର୍ବଭୂଵ ସର୍ଵେଷାଂ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସସ୍ମିତାଂ ସତୀମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରତି, ହସୁଥିବା ଓ ସତୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ହରିଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ ଉଵାସ ହରେଃ ପୁରଃ 1.4.
ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରହିଲେ।
ମାରଣଂ ସ୍ତମ୍ଭନଂ ଚୈଵ ଜୃମ୍ଭଣଂ ଶୋଷଣଂ ତଥା
କାମ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବାଣ—ମାରିବା, ଅସ୍ଥିର କରିବା, ଉବାସ ଦେଇବା, ଶୁଷ୍କ କରିବା—ମୁକ୍ତ କଲେ।
ବାଣାଂଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ କାମୋ ବାଣପରୀକ୍ଷଯା
କାମ ସମସ୍ତ ବାଣ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ରତିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ରେତଃ ପାତୋ ଵଭୂଵ ହ
ରତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବୀର୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା।
ଵସ୍ତ୍ରଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଜ୍ଵଲଦଗ୍ନିଃ ସୁରେଶ୍ଵରଃ
ବସ୍ତ୍ର ଜଳିଯିବା ପରେ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ଉପରକୁ ବଢ଼ିଲେ, ହେ ଦେବତାମନ୍ଦଳୀର ନାଥ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତଦ୍ଵର୍ଦ୍ଧନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସସର୍ଜାପଃ ସ୍ଵଲୀଲଯା
ସେ ବୃଦ୍ଧିକୁ ଦେଖି, କୃଷ୍ଣ ନିଜ ଖେଳରେ ପାଣି ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଵିଶ୍ଵୌଘଂ ପ୍ଲାଵଯାମାସ ମୁଖବିଂଦୁଜଲଂ ଦ୍ଵିଜ
ତାଙ୍କ ମୁଖରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଜଳବିନ୍ଦୁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପ୍ରବାହିତ କଲେ, ହେ ଦ୍ୱିଜ।
ତତଃପ୍ରଭୃତି ତେନାଗ୍ନିସ୍ତୋଯାନ୍ନିର୍ଵାଣତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ସେଇ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଅଗ୍ନି ପାଣି ଦ୍ୱାରା ନିବାଯାଏ।
ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ତଜ୍ଜଲାଦେକଃ ପୁମାନ୍ସ ଵରୁଣଃ ସ୍ମୃତଃ
ସେଇ ପାଣିରୁ ଏକ ପୁରୁଷ ଉଠିଆସିଲେ—ସେ ବରୁଣ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ କନ୍ଯୈକା ତଦ୍ଵହ୍ନେର୍ଵାମପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ସେଇ ଅଗ୍ନିର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ କନ୍ୟା ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଜଲେଶସ୍ଯ ଵାମପାର୍ଶ୍ଵାତ୍କନ୍ଯା ଚୈକା ବଭୂଵ ସା 1.4.
ଜଳର ନାଥଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ବଭୂଵ ପଵନଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵିଭୋର୍ନିଶ୍ଵାସଵାଯୁତଃ
ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୀମାନ୍ ବାୟୁ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଶ୍ୱାସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ତସ୍ଯ ଵାଯୋର୍ଵାମପାର୍ଶ୍ଵାତ୍କନ୍ଯା ଚୈକା ବଭୂଵ ହ
ସେଇ ବାୟୁଙ୍କର ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଗୋଟିଏ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲା ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ କାମବାଣେନ ରେତଃପାତୋ ବଭୂଵ ହ
କୃଷ୍ଣଙ୍କର କାମବାଣର ପ୍ରଭାବରେ ତାଙ୍କର ବୀର୍ୟ ଝରିଗଲା ।