ଭୋଜତଂ କାରଯିତ୍ଵା ଚ କର୍ପୂରାଦିସୁଵାସିତମ୍ । ତାମ୍ବୂଲଂ ଚ ଦଦୌ ଶୀଘ୍ରଂ ମାଲ୍ଯଂ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧଚନ୍ଦନମ୍
କର୍ପୂର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭୋଜନ ରନ୍ଧି ଖାଇବା ପରେ, ତିନି ତୁରନ୍ତ ତାମ୍ବୁଳ ଦେଲେ, ଏବଂ ଗାଢ଼ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିବା ମାଳା ଦେଲେ।
ଶୁଭାଶିଷଂ ଚ ପ୍ରଦଦୌ ଵାଞ୍ଛିତଂ ପ୍ରଵରଂ ଵରମ୍ । ଜ୍ଞାନଂ କୃଷ୍ଣେନ ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଗୋଲୋକେ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ସେ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ, ଚାହିଁଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ ବର ଏବଂ ଗୋଲୋକରେ ରାସମଣ୍ଡଳରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ।
ପୁରୁଷାଣାଂ ଶତଂ ଯାଵନ୍ନିଶ୍ଚଲାଂ କମଲାଂ ଦଦୌ । ଵିଦ୍ଯାଂ ଯଶସ୍କରୀଂ ଶୁଦ୍ଧାଂ ଯଶଃ କୀର୍ତିଂ ସୁନିର୍ମଲାମ୍
ସେ ପୁରୁଷମାନେକୁ ଶତାଧିକ ଅଚଳ କମଳ ଦେଲେ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଯଶ ଦେଉଥିବା ଜ୍ଞାନ, ନିର୍ମଳ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଯଶ ଦେଲେ।
ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଂ ହରେର୍ଦାସ୍ଯଂ ହରିଭକ୍ତିଂ ଚ ନିଶ୍ଚଲାମ୍ । ପାର୍ଷଦପ୍ରଵରତ୍ଵଂ ଚ ପାର୍ଷଦଂ ଚ ହରେରିତି
ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି, ହରିଙ୍କ ସେବା, ଅଚଳ ହରିଭକ୍ତି, ପାର୍ଷଦମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ଥାନ ଏବଂ ହରିଙ୍କ ପାର୍ଷଦ ହେବାର ସମ୍ମାନ ଦେଲେ।
ଵରଂ ପ୍ରସାଦଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ସମୁତ୍ଥାଯ ମୁଦାଽନ୍ଵିତମ୍ । ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକେ ଧୃତ୍ଵା ଚାମୂଲ୍ଯଂ ରତ୍ନଭୂଷଣମ୍
ବର ଓ କୃପା ଦେଇ, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଠିଲେ, ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କଲେ।
ହୀରହାରଂ ରତ୍ନମାଲାଂ ପରିଘାଯ ମନୋହରାମ୍ । ସିନ୍ଦୂରଂ କଜ୍ଜଲଂ ପୁଷ୍ପମାଲ୍ଯଂ ସୁସ୍ତିଗ୍ଧଚନ୍ଦନମ୍
ହୀରା ହାର, ରତ୍ନମାଳା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଅଳଙ୍କାର, ସିନ୍ଦୂର, କଜଳ, ପୁଷ୍ପମାଳା ଓ ଗାଢ଼ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନସ୍ଥଂ ତଂ ପୂଜିତା ପୂଜିତଂ ମୁଦା । ଵେଷ୍ଟିତା ହର୍ଷନିରତଂ ଗୌପୀନାଂ ଶାତକୋଟି ଭିଃ
ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସି, ସମ୍ମାନିତ ଓ ପୂଜିତ ହୋଇ, ଅନେକ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଲୀନ ଥିଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ ସତ୍ଯମାଯାସ୍ଯତି ହରିଃ ସତ୍ଯଂ ନିଷ୍କପଟଂ ଵଦ । ଵଦ ତଥ୍ଯଂ ଭଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସତ୍ଯଂ ବ୍ରୂହି ସୁସଂସଦି
ରାଧା କହିଲେ: ନିଶ୍ଚୟ ହରି ଆସିବେ, ତୁମେ ସତ୍ୟ କଥା କହ, କୌଣସି ଚାଳାକି ଛାଡ଼। ଭୟ ଛାଡ଼ି ସତ୍ୟ କହ, ଏହି ମହାସଭାରେ ସତ୍ୟ କଥା କହ।
ଵରଂ କୂପଶତାଦ୍ଵାପୀ ଵରଂ ଵାପୀଶତାତ୍କ୍ରତୁଃ । ଵରଂ କ୍ରତୁଶତାତ୍ପୁତ୍ରଃ ସତ୍ଯଂ ପୁତ୍ରଶତାତ୍କିଲ
ଶତ କୂଆଁଠାରୁ ଏକ ତାଳାବ ଭଲ, ଶତ ତାଳାବଠାରୁ ଏକ ଯଜ୍ଞ ଭଲ, ଶତ ଯଜ୍ଞଠାରୁ ଏକ ପୁଅ ଭଲ, ଏବଂ ଏକ ପୁଅ ଶତ ପୁଅଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ।
ନ ହି ସତ୍ଯାତ୍ପରୋ ଧର୍ମୋ ନାନୃତାତ୍ପାତକଂ ପରମ୍
ସତ୍ୟଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଧର୍ମ ନାହିଁ, ଏବଂ ମିଥ୍ୟାଠାରୁ ଭୟଙ୍କର କୌଣସି ପାପ ନାହିଁ।
ଉଦ୍ଧଵ ଉଵାଚ ସତ୍ଯମାଯାସ୍ଯତି ହରିଃ ସତ୍ଯଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ସୁନ୍ଦରି । ଧ୍ରୁଵଂ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯସି ସଂତାପଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖଂ ହରେଃ
ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ: ନିଶ୍ଚୟ ହରି ଆସିବେ, ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବ। ହରିଙ୍କ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖ ଦେଖି, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଦୁଃଖ ଦୂର ହେବ।
ମଦ୍ଦର୍ଶନାନ୍ମହାଭାଗେ ଗତସ୍ତେ ଵିରହଜ୍ଵରଃ । ନାନାଭୋଗସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତ୍ଯଜ ଚିନ୍ତାଂ ଦୁରତ୍ଯଯାମ୍
ମୋତେ ଦେଖି, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମର ବିରହ ଜ୍ୱର ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି। ବିଭିନ୍ନ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରି, ଏହି ଅସହ୍ୟ ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼।
ଅହଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯାସ୍ଯାମି ଗତ୍ଵା ମଧୁପୁରୀଂ ହରିମ୍ । ଵିଧାଯ ତତ୍ପ୍ରବୋଧଂ ଚ କାର୍ଯମନ୍ଯତ୍କରିଷ୍ଯତି
ମୁଁ ନିଜେ କାହାକୁ ପଠାଇବି, ସେ ମଥୁରାକୁ ଯାଇ ହରିଙ୍କୁ ଦେଖିବ। ତାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରି, ଆଉ ଯେଉଁ କାମ ଅଛି, ସେ ସବୁ ସେ କରିବ।
ଵିଦାଯଂ କୁରୁ ମେ ମାତର୍ଯାସ୍ଯାମି ହରିସଂନିଧିମ୍ । ସର୍ଵଂ ତଂ କଥଯିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଦ୍ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଯଥୋଚିତମ୍
ମା, ମୋତେ ଅନୁମତି ଦିଅ। ମୁଁ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଯିବି ଏବଂ ସମସ୍ତ କଥା, ତୁମ ଘଟଣା ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ କହିଦେବି।
ରାଧିକୋଵାଚ ଗମିଷ୍ଯସି ଯଦା ଵତ୍ସ ମଥୁରାଂ ସୁମନୋହରାମ୍ । ଶ୍ରୃଣୁ ଦୁଃଖକଥାଂ କାଂଚିତ୍ତିଷ୍ଠ ଵତ୍ସ ସ୍ଥିରୋଭଵ
ରାଧିକା କହିଲେ: ପୁଆ, ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ସୁନ୍ଦର ମଥୁରାକୁ ଯିବ, ଏକ ଦୁଃଖର କଥା ଶୁଣ। ଏଠାରେ ରୁହ, ପୁଆ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧର।
ମାଂ ଵିସ୍ମୃତୋ ନ ଭଵସି ଵିରହଜ୍ଵରକାତରାମ୍ । କଥଯିଷ୍ଯ ସି ମତ୍କାନ୍ତଂ ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରସ୍ଥାପଯିଷ୍ଯସି
ମୁଁ ବିରହ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପୀଡିତ, ତୁମେ ମୋତେ କେବେ ଭୁଲିବ ନାହାଁ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ମୋର କଥା ମୋ ପ୍ରିୟକୁ କହିବ ଏବଂ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରିବ।
ନାରୀଣାଂ ମନସୋ ଵାର୍ତାଂ କୋ ଵା ଜାନାତି ପଣ୍ଡିତଃ । କିଂଚିଚ୍ଛାସ୍ତ୍ରାନୁସାରେଣ ପ୍ରକରୋତି ନିରୂପଣମ୍
ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କର ମନର କଥା କିଏ ଜାଣିପାରିବେ? କିଛି ଲୋକ ଶାସ୍ତ୍ର ଅନୁସାରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି।
ଵେଦା ଵକ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ତାଶ୍ଚ ଶାସ୍ତ୍ରାଣି କିଂ ଵଦନ୍ତି ଚ । କଥ ଯିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵଂ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣଂ ଚ ଵକ୍ଷ୍ଯସି
ବେଦମାନେ କହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଶାସ୍ତ୍ର କଣ କହେ? ପୁଆ, ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେବି, ଏବଂ ତୁମେ ଏହି କଥା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିବା।
ଗେହେ ଵନେ ନ ଭେଦୋ ମେ ପଶ୍ଵାଦିଷୁ ତଥା ନୃଷୁ । କିଂ ଵା ଜଲଂ କିମୁ ସ୍ଵପ୍ନମଜ୍ଞାନଂ ଚ ଦିଵାନିଶମ୍
ମୋ ପାଇଁ ଘର ଓ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ତଫାତ ନାହିଁ, ପଶୁ କିମ୍ବା ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ। ପାଣି କଣ, ସ୍ୱପ୍ନ କଣ, ଅଜ୍ଞାନ କି ଦିନ କି ରାତି—ମୋତେ କିଛି ଅନୁଭବ ନାହିଁ।
ଆତ୍ମାନଂ ଚ ନ ଜାନାମି ଚୌଦଯଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯଯୋଃ । କ୍ଷଣଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ହରେର୍ଵାର୍ତାଂ ଚେତନଂ ମେ ବଭୂଵ ହ
ମୁଁ ନିଜକୁ ଜାଣେ ନାହିଁ, ଚନ୍ଦ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଉଦୟ ମଧ୍ୟ ଜାଣେ ନାହିଁ। ହରିଙ୍କ ବାର୍ତ୍ତା ଶୁଣିଲେ କେବଳ କିଛି ଖଣ୍ଡ ମାତ୍ର ମୋର ଜ୍ଞାନ ଫେରିଆସେ।
କୃଷ୍ଣାକୃତିଂ ଚ ପଶ୍ଯାମି ଶ୍ରୃଣୋମି ମୁରଲୀଧ୍ଵନିମ୍ । କୁଲଂ ଲଜ୍ଜାଂ ଭଯଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚିନ୍ତଯାମିହରେଃ ପଦମ୍
ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆକୃତି ଦେଖେ, ତାଙ୍କର ବାଂଶୀର ସ୍ୱର ଶୁଣେ। ପରିବାର, ଲଜ୍ଜା ଓ ଭୟ ଛାଡି, ମୁଁ ହରିଙ୍କ ପାଦ ପ୍ରତି ଚିନ୍ତା କରେ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵଜଗତାମୀଶ୍ଵରଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ । ନ ଜ୍ଞାନଂ ମାଯଯା ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଗୋପପତେର୍ମଂମ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ, ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ହୁଏ ନାହିଁ—ଏହି କଥା ଜାଣ, ଗୋପମିତ୍ର।
ଧ୍ଯାଯନ୍ତେ ଯତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜଂ ଵେଦା ବ୍ରହ୍ମାଦଯଃ ସୁରାଃ । ସ ଭର୍ତ୍ସିତୋ ମଯା କୀପାଦ୍ଧ୍ଦି ଶତ୍ଯମିଦଂ ମମ
ବେଦ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେହି ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ସ୍ନେହବଶତଃ ଡାଟିଛି—ଏହା ମୋର ହୃଦୟର ସତ୍ୟ।
ତତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜସେଵାଭିର୍ଗୁଣପ୍ରସ୍ତାଵତୋଽପି ଵା । ତଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଯତ୍କ୍ଷଣୋ ନୀତୋ ଧ୍ଯାତୋ ଧ୍ଯାନେନ ପୂଜଯା
ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ସେବା କିମ୍ବା ଗୁଣଗାନ କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ, ଯେଉଁ ସମୟ ଧ୍ୟାନ କିମ୍ବା ପୂଜାରେ କଟେ—
ତତ୍ରାପି ମଙ୍ଗଲଂ ସର୍ଵଂ ହର୍ଷମାଯୁର୍ଵ୍ଯଂଵସ୍ଥିତମ୍ । ଵିଘ୍ନଂ ଚ ହୃଦି ସଂତାପସ୍ତଦ୍ଵିଚ୍ଛେଦେ ସଦୋଦ୍ଧଵ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଜୀବନ ଅଛି; କିନ୍ତୁ, ଉଦ୍ଧବ, ବିୟୋଗରେ ହୃଦୟରେ କେବଳ ବେଦନା ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣା ରହିଯାଏ।
କ୍ରୀଡାପ୍ରୀତିର୍ନଂ ଭଵିତା ତାଦୁଶୀଷ୍ଟା ପୁନର୍ମମ । ତାଦୃଶଂ ପ୍ରେମସୌଭାଗ୍ଯଂ ନିର୍ଜନେ ନ ଚ ସଂଗମଃ
ଏପରି ଖେଳାର ଆନନ୍ଦ ଆଉ କେବେ ମୋ ପାଖରେ ଆସିବ ନାହିଁ; ଏପରି ପ୍ରେମର ଭାଗ୍ୟ କିମ୍ବା ଏକାନ୍ତରେ ସେହି ମିଳନ ଆଉ ହେବ ନାହିଁ।
ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ନ ଯାସ୍ଯାମି ତତ୍ସଙ୍ଗେ ପୁନରୁଦ୍ଧଵ । ଚନ୍ଦନଂ ଵା ନ ଦାସ୍ଯାମି ନନ୍ଦନନ୍ଦନଵକ୍ଷସି
ମୁଁ ଆଉ କେବେ ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଯିବି ନାହିଁ, ସେହି ସଙ୍ଗରେ ମିଶିବି ନାହିଁ, ଉଦ୍ଧବ। ମୁଁ ଆଉ କେବେ ନନ୍ଦନନ୍ଦନଙ୍କ ଛାତିରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗେବି ନାହିଁ।
ମାଲାଂ ତସ୍ମୈ ନ ଦାସ୍ଯାମି ନ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ମୁଖାମ୍ବୁଜମ୍ । ମାଲତୀନାଂ କେତକୀନାଂ ଚମ୍ପକାନାଂ ଚ କାନନମ୍
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମାଳା ଦେବି ନାହିଁ, ତାଙ୍କର ପଦ୍ମମୁଖ ଦେଖିବି ନାହିଁ; ମାଳତୀ, କେତକୀ, ଚମ୍ପକ ଫୁଲର କାନନ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବି ନାହିଁ।
ପୁନରେଵ ନ ଯାସ୍ଯାମି ସୁନ୍ଦରଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍ । ହରିସଙ୍ଗେ ନ ଯାସ୍ଯାମି ରମ୍ଯଂ ଚନ୍ଦ୍ରନକାନନମ୍
ମୁଁ ଆଉ କେବେ ସୁନ୍ଦର ରାସମଣ୍ଡଳକୁ ଯିବି ନାହିଁ; ହରିଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ମଧୁର ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯିବି ନାହିଁ।
ପୁନରେଵ ନ ଯାସ୍ଯାମି ମଲଯଂ ରତ୍ନମନ୍ଦିରମ୍ । ମାଧଵୀନାଂ ଵନଂ ରମ୍ଯଂ ରହସ୍ଯଂ ମଧୁକାନନମ୍
ମୁଁ ଆଉ କେବେ ମଲୟ ପବନ, ରତ୍ନମଣ୍ଡପ, ସୁନ୍ଦର ମାଧବୀ ଫୁଲର କୁଞ୍ଜ, କିମ୍ବା ଗୁପ୍ତ ମଧୁମୟ କାନନକୁ ଯିବି ନାହିଁ।