ନାରାଯଣପ୍ରିଯାଯୈ ଚ ନାରାଯଣ୍ଯୈ ନo । ନମୋଽସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଯୈ ଵୈଷ୍ଣଵ୍ଯୈ ଚ ନo
ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଓ ନାରାୟଣୀଙ୍କୁ, ବିଷ୍ଣୁମାୟା ଓ ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ମହାମାଯାସ୍ଵରୂପାଯୈ ସଂପଦାଯୈ ନo । ନମଃ କଲ୍ଯାଣରୂପିଣ୍ଯୈ ଶୁଭାଯୈ ଚ ନo
ମହାମାୟା ରୂପିଣୀ ସମ୍ପଦାଙ୍କୁ, ଶୁଭ ଓ କଳ୍ୟାଣ ରୂପିଣୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ମାତ୍ରେ ଚତୁର୍ଣା ଵେଦାନାଂ ସାଵିତ୍ର୍ଯୈ ଚ ନo । ନମୋଽସ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିରୂପାଯୈ ଜ୍ଞାନଦାଯୈ ନo
ଚାରି ବେଦର ମାଆ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ, ବୁଦ୍ଧି ରୂପା ଓ ଜ୍ଞାନଦାୟିନୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ଦୁର୍ଗଵିନାଶିନ୍ଯୈ ଦୁର୍ଗାଦେଵ୍ଯୈ ନo । ତେଜଃସୁ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ପୁରା କୃତଯୁଗେ ମୁଦା
ଦୁଃଖ ନାଶ କରୁଥିବା ଦୁର୍ଗାଦେବୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ପ୍ରାଚୀନ କୃତୟୁଗରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜ ଥିଲେ।
ଅଧିଷ୍ଟାନକୃତାଯୈ ଚ ପ୍ରକୃତ୍ଯୈ ଚ ନo । ନମସ୍ତ୍ରିପୁରହାରିଣ୍ଯୈ ତ୍ରିପୁରାଯୈ ନo
ସମସ୍ତ ଆସନ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିବା ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ, ତ୍ରିପୁରା ନାଶିନୀ ତ୍ରିପୁରାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସୁନ୍ଦରୀଷୁ ଚ ରମ୍ଯାଯୈ ନିର୍ଗୁଣାଯୈ ନo । ମମୋ ନିଦ୍ରାସ୍ଵରୂପାଯୈ ନିର୍ଗୁଣାଯୈ ନo
ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରା, ଗୁଣରହିତାଙ୍କୁ, ନିଦ୍ରାର ରୂପିଣୀ ଏବଂ ଗୁଣରହିତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ଦକ୍ଷସୁତାଯୈ ଚ ନମଃ ସତ୍ଯୈ ନo । ନମଃ ଶୈଲସୁତାଯୈ ଚ ପାର୍ଵତ୍ଯୈ ଚ ନo
ଦକ୍ଷର କନ୍ୟା, ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ନମସ୍ତପସ୍ଵିନ୍ଯୈ ହ୍ଯୁ ମାଯୈ ଚ ନo । ନିରାହାରସ୍ଵରୂପାଯୈ ହ୍ଯପର୍ଣାଯୈ ନo
ତପସ୍ୱିନୀ ଉମାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଉପବାସର ରୂପିଣୀ ଅପର୍ଣ୍ଣାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଗୌରୀଲୌକଵିଲାସିନ୍ଯୈ ନମୋ ଗୌର୍ଯୈ ନo । ନମଃ କୈଲାସଵାସିନ୍ଯୈ ମାହେଶ୍ଵର୍ଯୈଃ ନo
ଗୌରୀ ଭାବରେ ସଂସାରରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଗୌରୀଙ୍କୁ, କୈଳାସରେ ବସିଥିବା ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନିଦ୍ରାଯୈ ଚ ଦଯାଯୈ ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୈ ଚ ନo । ନମୋ ଧୃତ୍ଯୈ କ୍ଷମାର୍ଯୈ ଚ ଲଜ୍ଜାଯୈ ଚ ନo
ନିଦ୍ରା, ଦୟା, ଶ୍ରଦ୍ଧାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଧୃତି, କ୍ଷମା ଓ ଲଜ୍ଜାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତୃଷ୍ଣାଯୈ କ୍ଷୁତ୍ସ୍ଵରୂପାଯୈ ସ୍ଥିତିକର୍ତ୍ର୍ଯୈ ନo । ନମଃ ସଂହାରରୂପିଣ୍ଯୈ ମହାମାର୍ଯୈ ନo
ତୃଷ୍ଣା, ଭୋକର ରୂପିଣୀ, ସଂସାର ଧାରଣ କରୁଥିବାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ସଂହାର ରୂପା ମହାମାୟାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଭଯାଯୈଂ ଚାଭଯାଯୈଂ ଚ ମୁକ୍ତିଦାଯୈ ନo । ନମଃ ସ୍ଵଧାଯୈଂ ସ୍ଵାହାଯୈ ଶାନ୍ତଯୈ କାନ୍ତ୍ଯୈ ନo
ଭୟ ଓ ଭୟହୀନତା, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ସ୍ୱଧା, ସ୍ୱାହା, ଶାନ୍ତି ଓ କାନ୍ତିଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମସ୍ତୁଷ୍ଟ୍ଯୈଂ ଚ ପୁଷ୍ଟ୍ଯୈ ଚ ଦଯାଯୈ ଚ ନo । ନମୋ ନିଦ୍ରାସ୍ଵରୂପାଯୈ ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୈ ଚ ନo
ସନ୍ତୋଷ, ପୁଷ୍ଟି ଓ ଦୟାଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ନିଦ୍ରାର ରୂପ ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୋର ନମସ୍କାର।
କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାସ୍ଵରୂପାଯୈ ଲଜ୍ଜାଯୈଂ ଚ ନo । ନମୋ ଧୃତ୍ଯୈଂ କ୍ଷମାଯୈଂ ଚ ଚେତନାଯୈଂ ନo
ଭୁକ୍ତି ଓ ତିରିଷ୍ଣାର ରୂପକୁ ଓ ଲଜ୍ଜାକୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ଧୃତି, କ୍ଷମା ଓ ଚେତନାକୁ ମଧ୍ୟ ମୋର ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପିଣ୍ଯୈ ସର୍ଵମାତ୍ରେ ନo । ଅଗ୍ନୌ ଦାହସ୍ଵରୂପାଯୈ ଭଦ୍ରାଯୈ ଚ ନo
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ରୂପା ଓ ସମସ୍ତ ମାପରେ ମୋର ନମସ୍କାର। ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ଓ ମଙ୍ଗଳାକୁ ମଧ୍ୟ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଶୋଭାଯୈ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରେ ଚ ଶରତ୍ପଦ୍ମ ନo । ନାସ୍ତି ଭେଦୋ ଯଥା ଦେଵି ଦୁଗ୍ଧଧାଵଲ୍ଯଯୋଃସଦା
ରୂପରେ ଶୋଭା, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଶରତ୍କାଳର ପଦ୍ମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ହେ ଦେବୀ, ଯେପରି ଦୁଧ ଓ ତାହାର ଧଳାପଣ ଭିନ୍ନ ନୁହେଁ, ସେପରି ସଦା।
ଯଥୈଵ ଗନ୍ଧଭୂମ୍ଯୋଶ୍ଚ ଯଥୈଵ ଜଲଶୈତ୍ଯଯୌଃ । ଯଥୈଵ ଶବ୍ଦନ୍ଭସୋର୍ଜ୍ଯୋତିଃ ସୂର୍ଯକଯୋର୍ଯଥା
ଯେପରି ଗନ୍ଧ ଓ ମାଟି, ଯେପରି ଶୀତଳତା ଓ ପାଣି, ଯେପରି ଶବ୍ଦ ଓ ଆକାଶ, ଏବଂ ଯେପରି ଆଲୋକ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ଲୋକେ ଵେଦେ ପୁରାଣେ ଚ ରାଧାମାଧଵଯୋସ୍ତଥା । ଚେତନଂ କୁରୁ କଲ୍ଯାଣି ଦେହି ମାମୁତ୍ତରଂ ସତି
ଏପରି ହେ କଳ୍ୟାଣମୟୀ, ଏହି ସଂସାରରେ, ବେଦ ଓ ପୁରାଣରେ ମଧ୍ୟ ରାଧା ଓ ମାଧବଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଭାବ। ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦିଅ, ହେ ସତୀ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶା ଦିଅ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚୋଦ୍ଧଵସ୍ତତ୍ର ପ୍ରଣନାମ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଇତ୍ଯୁଦ୍ଵଵକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ପଠେଦ୍ଭକ୍ତିପୂର୍ଵକମ୍
ଏପରି କହି, ଉଦ୍ଧବ ସେଠାରେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ। ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ପଢିବେ—
ଇହ ଲୋକେ ସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଯାତ୍ଯନ୍ତେ ହରିମନ୍ଦିରମ୍ ।ନ ଭଵେଦ୍ବନ୍ଧୁଵିଚ୍ଛେଦୋ ରୋଗଃ ଶୋକଃ ସୁଦାରୁଣଃ
ଏହି ଜଗତରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ସେ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ପହଞ୍ଚିବେ। ବନ୍ଧୁବିୟୋଗ, ଭୟଙ୍କର ରୋଗ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ହେବ ନାହିଁ।
ପ୍ରୋଷିତା ସ୍ତ୍ରୀ ଲଭେତ୍କାନ୍ତଂ ଭାର୍ଯାଭେଦୀ ଲଭେତ୍ପ୍ରିଯାମ୍ । ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରାନ୍ନିର୍ଧନୋ ଲଭତେ ଧନମ୍
ଯିଏ ନାରୀ ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ଦୂରେ ଅଛନ୍ତି, ସେ ସ୍ୱାମୀକୁ ପୁନି ପାଇବେ। ଯିଏ ପ୍ରିୟଜନଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ, ସେ ପୁନି ମିଳିବେ। ଯିଏ ସନ୍ତାନହୀନ, ସେ ସନ୍ତାନ ପାଇବେ, ଗରିବ ଧନ ପାଇବେ।
ନିର୍ଭୂମିର୍ଲଭତେ ଭୂମିଂ ପ୍ରଜାହୀନୋ ଲଭେତ୍ପ୍ରଜାମ୍ । ରୋଗାଦ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗୀ ବଦ୍ଧୀ ମୁଚ୍ଯତେ ବନ୍ଧନାତ୍
ଯିଏ ଜମିହୀନ, ସେ ଜମି ପାଇବେ। ଯିଏ ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ସେ ସନ୍ତାନ ପାଇବେ। ରୋଗୀ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ, ବନ୍ଧନରେ ଥିବା ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ଭଯାନ୍ମୁଚ୍ଯେତ ଭୀତସ୍ତୁ ମୁଚ୍ଯେତାଽଽପନ୍ନଆପଦଃ । ଅସ୍ପଷ୍ଟକୀର୍ତିଃ ସୁଯଶା ମୂର୍ଖୋ ଭଵତି ପଣ୍ଡିତଃ
ଭୟଭୀତ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ, ଆପଦରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦୁଃଖରୁ ଉଦ୍ଧାର ପାଇବେ। ଯାହାର କୀର୍ତ୍ତି ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ, ସେ ଭଲ ନାମ ପାଇବେ, ମୂର୍ଖ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେବେ।
ଅଥ ତ୍ରିନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଉଦ୍ଧଵସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚେତନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଧିକା । ଵିଲୋକ୍ଯ କୃଷ୍ଣାକାରଂ ଚ ତମୁଵାଚ ଶୁଚାଽନ୍ଵିତା
ଏବେ ତିରାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଉଦ୍ଧବଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ରାଧିକା ଚେତନା ପୁଣି ପାଇଲେ। କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆକୃତି ଦେଖି, ସେ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ କିନ୍ନାମ ଭଵତୋ ଵତ୍ସ କେନ ଵା ପ୍ରେରିତୋ ଭଵାନ୍ । ଆଗତୋ ଵା କୁତ ଇତି ବ୍ରୂହ ମାଂ କେନ ହେତୁନା
ରାଧିକା କହିଲେ: ତୁମର ନାମ କଣ, ବଟୁଆ? କିଏ ତୁମକୁ ପଠାଇଛି? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କେଉଁ କାରଣରେ ଆସିଛ? ମୋତେ କହ।
କୃଷ୍ଣାକୃତିସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵାଙ୍ଗୈର୍ମନ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ କୃଷ୍ଣପାର୍ଷଦମ୍ । କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସୁଶଲଂ ବ୍ରୂହି ବରଦେଵସ୍ଯ ସାଂପ୍ରତମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସଙ୍ଗୀ। ବରଦେବଙ୍କ ସ୍ଥିତି ବିଷୟରେ ଏବେ କହ।
ନନ୍ଦସ୍ତିଷ୍ଠତି ତତ୍ରୈଵ ହେତୁନା କେନ ତଦ୍ଵଦ । ସମାଯାସ୍ଯତି ସୋଵିନ୍ଦୋ ରମ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍
ନନ୍ଦ ଏଉଁଠି ଅଛନ୍ତି କି? କେଉଁ କାରଣରେ? ସେ କଥା କହ। ଗୋବିନ୍ଦ ପୁଣି ରମ୍ୟ ବୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସିବେ କି?
ପୁନର୍ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ତସ୍ଯୈଵ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରମୁଖଂ ଶୁଭମ୍ । ପୁନଃ କ୍ରୀଡାଂ କରିଷ୍ଯାମି ତେନାହଂ ରାସମଣ୍ଡଲେ
ମୁଁ ପୁଣି ସେ ଶୁଭ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବି କି? ମୁଁ ପୁଣି ସେ ରାସମଣ୍ଡଳରେ ତାଙ୍କ ସହ ଖେଳିପାରିବି କି?
ଜଲେ ଚ ଵିହରିଷ୍ଯାମି ପୁନର୍ଵା ସଖିଭିଃ ସହ । ଶ୍ରୀନନ୍ଦନନ୍ଦନାଙ୍ଗେ ଚ ପୁନର୍ଦାସ୍ଯାମି ଚନ୍ଦନମ୍
ମୁଁ ପୁଣି ସଖୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଜଳରେ ବିହାର କରିପାରିବି କି? ମୁଁ ପୁଣି ଶ୍ରୀନନ୍ଦନନ୍ଦନଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇପାରିବି କି?
ଉଦ୍ଧଵ ଉଵାଚ ଉଦ୍ଦଵେତ୍ଯଭିଧାନଂ ମେ କ୍ଷତ୍ରିଯୋଽହଂ ଵରାନନେ । ପ୍ରେଷିତଃ ଶୁଭଵାର୍ତାର୍ଥଂ କୃଷ୍ଣେନ ପରମାତ୍ମନା
ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ: ମୋ ନାମ ଉଦ୍ଧବ, ମୁଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ମୋତେ କୃଷ୍ଣ, ପରମାତ୍ମା, ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ନେଇ ଆସିବାକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି।