ଵୀକ୍ଷିତଂ ଗୋପିକାଭିଶ୍ଚ ଵେଷ୍ଟିତାଭିସ୍ସମନ୍ତତଃ
ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାହିଁଛନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଭୂଷିତାଭିଶ୍ଚ ସଦ୍ରତ୍ନନିର୍ମିତୈର୍ଭୂଷଣୈଃ ପରମ୍
ସେମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନର ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଛନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାନନ୍ତଧର୍ମାଦ୍ଯୈର୍ଵନ୍ଦିତଂ ମୁଦା 1.28.
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ଅନନ୍ତ, ଧର୍ମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି।
ରାସେଶ୍ଵରଂ ସୁରସିକଂ ରାଧାଵକ୍ଷସ୍ଥଲସ୍ଥିତମ୍
ରାସର ନାଥ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ରାଧାଙ୍କ ଛାତିରେ ବିରାଜିତ।
ସତତଂ ଧ୍ଯେଯମସ୍ମାକଂ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେଇ ପରମାତ୍ମା, ଇଶ୍ୱର, ସଦା ଆମେ ଧ୍ୟାନ କରିବାଯୋଗ୍ୟ।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ନିର୍ଗୁଣଂ ଚ ନିରୀହଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଗଠିତ, ଗୁଣହୀନ, ଆସକ୍ତିହୀନ ଓ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ।
ସର୍ଵେଶ୍ଵରଂ ସର୍ଵପୂଜ୍ଯଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିକରଂ ପ୍ରଦମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିବା।
ଗୋପଵେଷଶ୍ଚ ଗୋପାଲୈଃ ପାର୍ଷଦୈଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତଃ
ଗୋପବେଶରେ, ଗୋପାଳ ମିତ୍ରମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ସର୍ଵାନ୍ତରାତ୍ମା ସର୍ଵତ୍ର ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଃ ସର୍ଵଗଃ ସ୍ମୃତଃ ସର୍ଵାତ୍ମା ଚ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ତେନ କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରକୀର୍ତିତଃ
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ୟାମୀ, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା ଓ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ; ଏହି କାରଣରୁ ତାଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କୃଷିଶ୍ଚ ସର୍ଵଵଚନୋ ନକାରଶ୍ଚାଦିଵାଚକଃ
‘କୃ’ ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦର ମୂଳ ଅଂଶ, ‘ଷ୍ଣ’ ଆଦି ଧ୍ୱନି।
ସ ଏଵାଂଶେନ ଭଗଵାନ୍ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜଃ
ସେ ଅଂଶରୂପେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଚାରିହସ୍ତୀୟ ଭଗବାନ।
ସ ଏଵ କଲଯା ଵିଷ୍ଣୁଃ ପାତା ଚ ଜଗତାଂ ପ୍ରଭୁଃ
ସେ ଅଂଶରେ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷାକାରୀ ପ୍ରଭୁ।
ଏତତ୍ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ପରବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପକମ୍ 1.28.
ମୁଁ ଯେଉଁ ସବୁ କଥା କହିଲି, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ପରମବ୍ରହ୍ମର ସ୍ୱରୂପ ଅଟୁଟ ଅଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶଙ୍କରସ୍ତତ୍ର ଵିରରାମ ଚ ଶୌନକ
ଏପରି କହି, ଶଙ୍କର ସେଠାରେ ଚୁପ ହେଲେ, ହେ ଶୌନକ।
ମୁନିସ୍ତୋତ୍ରେଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଭଗଵାନାଦିରଚ୍ଯୁତଃ
ମୁନିଙ୍କର ସ୍ତୁତିରେ ଆଦିଅବିନାଶୀ ଭଗବାନ୍ ଖୁସି ହେଲେ।
ମୁନୀନ୍ଦ୍ରସ୍ତଂ ସଂପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵଦନେକ୍ଷଣଃ
ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଧାନ, ଖୁସି ମୁହଁ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ସୌତିରୁଵାଚ ଋଷିର୍ନାରାଯଣସ୍ଯୈଵ ବଦରୀଵନସଂଯୁତମ୍
ସୌତି କହିଲେ: ଋଷି ନାରାୟଣଙ୍କ ସହିତ ବଦରୀ ଅରଣ୍ୟରେ ଥିଲେ।
ନାନାଵୃକ୍ଷଫଲାକୀର୍ଣଂ ପୁଂସ୍କୋକିଲରୁତଶ୍ରୁତମ୍
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଫଳ ଥିଲା, ପୁରୁଷ କୋଇଲିର ମଧୁର ସ୍ୱର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା।
ଋଷୀନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ହିଂସାଭଯଵିଵର୍ଜିତମ୍
ଋଷିମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ, ସେଠାରେ କୌଣସି ହିଂସା କିମ୍ବା ଭୟ ନଥିଲା।
ସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରାଣାମାଶ୍ରମାଣାଂ ତ୍ରିକୋଟିଭିଃ
ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ମୁନିମାନଙ୍କର ତିନି କୋଟି ଆଶ୍ରମ ସେଠାରେ ଥିଲା।
ଦଦର୍ଶ ତମୃଷୀନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ସଭାମଧ୍ଯେ ମନୋହରମ୍
ସେ ମୁନିମାନଙ୍କ ପ୍ରଧାନଙ୍କୁ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ମନୋହର ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖିଲେ।
ଜପନ୍ତଂ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ କୃଷ୍ଣମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ପରମ ବ୍ରହ୍ମ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ, ନିଜ ଆତ୍ମା ଓ ଈଶ୍ୱର ଭାବେ ଜପ କରୁଥିଲେ।
ଉତ୍ଥାଯ ସହସାଽଽଲିଙ୍ଗ୍ଯ ଯୁଯୁଜେ ପରମାଶିଷମ୍
ହଠାତ୍ ଉଠି, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସ ନାରଦମ୍
ସେ ନାରଦଙ୍କୁ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଶୁଭ୍ର ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ।
ଉଵାଚ ତମୃଷିଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ସେ ମୁନିମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସନାତନ ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଜ୍ଞାନଂ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ଵୈ ଶଙ୍କରାଦ୍ଵିଭୋ 1.29.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଧାନ ଶଙ୍କରଙ୍କଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ପାଇଛନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ତ୍ଵତ୍ପଦାବ୍ଜଂ ମନସା ପ୍ରେରିତେନ ଚ
ମୁଁ ମନକୁ ତୁମପାଖକୁ ଲଗାଇ, ତୁମ ଅରବିନ୍ଦ ପଦ ଦେଖିଛି।
ଯତ୍ର କୃଷ୍ଣଗୁଣାଖ୍ଯାନଂ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାପହମ୍
ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୁଣ ଗାଥା କହାଯାଏ, ସେଠାରେ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦୂର ହୁଏ।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୁରା ଵିଭୋ
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଦେବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ହେ ପ୍ରଭୁ—
କସ୍ମାତ୍ସୃଷ୍ଟିଶ୍ଚ ଭଵତି କୁତ୍ର ଵା ସଂପ୍ରଲୀଯତେ
ସୃଷ୍ଟି କେଉଁଠୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଏବଂ କେଉଁଠି ଲୟ ହୁଏ?