ଦ୍ଵାରଷଟ୍କଂ ଚ ପ୍ରଯଯୌ ସର୍ଵତ୍ର ରୁଚିରଂ ପରମ୍ । ରାମରାଵଣଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଭିତ୍ତିଚିତ୍ରଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ଛଅଟି ଦ୍ୱାର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କଲେ, ସବୁଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା; ଦିଓଳରେ ରାମ ଓ ରାବଣଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧର ମନୋହର ଚିତ୍ର ଅଙ୍କିତ ଥିଲା।
ଦଶାଵତାରଂ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ କୃତ୍ରିମଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍ । ଯମୁନାଜଲକେଲିଂ ଚ ରଚିତାଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦଶାବତାର, ରାସ ମଣ୍ଡଳ ଓ ଯମୁନା ଜଳକ୍ରୀଡ଼ାର ଅନେକ କଳାମୟ ଚିତ୍ର ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଗୋପିକାନାଂ ସହସ୍ରେଣା ଷଷ୍ଠଂ ଦ୍ଵାରଂ ଚ ରକ୍ଷିତମ୍ । ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମାଣଭୂଷଣୈର୍ଭୂଷିତେନ ଚ
ଛଅଟିଏ ଦ୍ୱାର ହଜାର ଗୋପୀ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ପାଥରର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନଦଣ़୍ଡହସ୍ତେନ ହୀରକୈର୍ଭୂଷିତେନ ଚ । ମଣୀନ୍ଦ୍ରମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯହୀରହାରାନ୍ଵିତେନ ଚ
ସେମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଲାଗିଥିବା ଛଡ଼ ଧରିଥିଲେ, ହୀରା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପଦ୍ମରାଗ ଓ ହୀରାର ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ମାଧଵୀ ତତ୍ପ୍ରଧାନା ସା ପପ୍ରଚ୍ଛ ସାଂପ୍ରତଂ ଶିଵମ୍ । ଦଦୌ ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ତରଂ ସର୍ଵଂ କ୍ରମେଣ ଚ ସ ଉଦ୍ଧଵଃ
ସେମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ମାଧବୀ ସେଇ ସମୟରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କ୍ରମକ୍ରମେ ଦେଲେ।
ଗତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ରାଧାପ୍ରିଯସଖୀଗଣମ୍ । ସା ମାଧଵୀ ମହାହୃଷ୍ଟା ତତ୍ର ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତଂ ମୁଦା
ମାଧବୀ ଗିଏ ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଖୀମାନଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ; ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସେଠାକୁ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ବସାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଙ୍ଗଲଵାର୍ତାଂ ଚ ରାଧାପ୍ରିଯସଖୀଗଣୈଃ । କୃତ୍ଵା ଶଙ୍ଖଧ୍ଵନିଂ ଘଣ୍ଟାମୃଦଙ୍ଗପଟହସ୍ଵନମ୍
ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଖୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ମଙ୍ଗଳ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଶଂଖ, ଘଣ୍ଟି, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଢୋଲ ରବି ଶୁଣାଇଲେ।
କୃତ୍ଵା ନିର୍ମଞ୍ଛନଂ ଶୀଘ୍ରମୁଦ୍ଧଵଂ ପ୍ରିଯମାଗତମ୍ । ହୃଷ୍ଟା ପ୍ରଵେଶଯାମାସ ରାଧାଭ୍ଯନ୍ତରମୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ନିର୍ମଞ୍ଚନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ରାଧାଙ୍କ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଂ ଗତ୍ଵା ମନ୍ଦିରମୁତ୍ତମମ୍ । ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ରାଧାଂ କୁହ୍ଵା ଚନ୍ଦ୍ରକଲୋପମାମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏହି ଅତି ଭବ୍ୟ ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ମୃଦୁ ହସୁଥିବା ରାଧାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁପକ୍ଵପଦ୍ମନେତ୍ରାଂ ଚ ଶଯାନାଂ ଶୋକମୂର୍ଚ୍ଛିତାମ୍ । ରୁଦତୀଂ ରକ୍ତଵଦନାଂ ଵିଲ୍ଷ୍ଟାଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ତଭୂଷଣାମ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ପଦ୍ମ ପରି, ଶୋକରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଶୁଇଥିଲେ, କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ମୁହଁ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଚୁଲି ବିଖରା ଏବଂ ଗହନା ବିହୀନ ଥିଲେ।
ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟାଂ ଚ ନିରାହାରାଂ ସୁଵର୍ଣଵର୍ଣକୁଣ୍ଡଲାମ୍ । ଶୁଷ୍କିତାଧରକଣ୍ଠାଂ ଚ କିଂଚିନ୍ନିଃ ଶ୍ଵାସସଂଯୁତାମ୍
ସେ ନିର୍ଜୀବ ଭାବେ ଏବଂ ଉପବାସରେ ଥିଲେ, ସୁନାର କଣ୍ଠା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଓଠ ଓ କଣ୍ଠ ଶୁଷ୍କ ଥିଲା, କେବଳ ହଳୁକ ଶ୍ୱାସ ନିଅଉଥିଲେ।
ପ୍ରଣନାମ ଚ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରଃ । ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଭକ୍ତଃ ସ ଉଦ୍ଧଵଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଉଦ୍ଧବ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ସେ ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହୋଇଗଲା, ଭକ୍ତିରେ ଭରିଥିଲେ।
ଉଦ୍ଧଵ ଉଵାଚ ଵନ୍ଦେ ରାଧାପଦାମ୍ଭୋଜଂ ବ୍ରହ୍ମାଦିସୁରଵିନ୍ଦତମ୍ । ଯତ୍କୀର୍ତିଃ କୀର୍ତନେନୈଵ ପୁନାତି ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ରାଧାଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେଇ ରାଧାଙ୍କ ଚରିତ୍ର କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ତିନି ଭୁବନକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ଗୋକୁଲଵାସିନ୍ଯୈ ରାଧିକାଯୈ ନମୋ ନମଃ । ଶତଶୃଙ୍ଗନିଵାସିନ୍ଯୈ ଚନ୍ଦ୍ରାଵତ୍ଯୈ ନo
ଗୋକୁଳରେ ବସିଥିବା ରାଧିକାଙ୍କୁ ମୋର ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରାବତୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତୁଲସୀଵନଵାସିନ୍ଯ ଵୃନ୍ଦାରଣ୍ଯୈ ନo । ରାସମଣ୍ଡଲଵାସିନ୍ଯୈ ରାସେଶ୍ଵର୍ଯୈ ନo
ତୁଳସୀବନରେ ବସିଥିବା ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ, ବୃନ୍ଦାବନର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ବସିଥିବା ରାସେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵିରଜାତୀରଵାସିନ୍ଯୈ ଵୃନ୍ଦାଯୈ ଚ ନo । ଵୃନ୍ଦାଵନଵିଲାସିନ୍ଯୈ କୃଷ୍ଣାଯୈ ଚ ନo
ବିରଜା ନଦୀ କୂଳରେ ବସିଥିବା ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ, ବୃନ୍ଦାବନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମଃ କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯାଯୈ ଚ ଶାନ୍ତାଯୈ ଚ ନo । କୃଷ୍ଣଵକ୍ଷଃସ୍ଥିତାଯୈ ଚ ତତ୍ପିଯାଯୈ ନo
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଥିବା ଜଣେଙ୍କୁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ଵୈକୁଣ୍ଠଵାସିନ୍ଯୈ ମହାଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯୈ ନo । ଵିଦ୍ଯାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵ୍ଯୈ ଚ ସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ନo
ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସିଥିବା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାନର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯାଧିଦେଵ୍ଯୈ ଚ କମଲାଯୈ ନo । ପଦ୍ମନାଭପ୍ରିଯାଯୈ ଚ ପଦ୍ମାଯୈ ଚ ନo
ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅଧିପତି ଦେବୀ କମଳାଙ୍କୁ, ପଦ୍ମନାଭଙ୍କର ପ୍ରିୟା ପଦ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ମହାଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ମାତ୍ରେ ଚ ପରାଦ୍ଯାଯୈ ନo । ନମଃ ସିନ୍ଧୁସୁତାଯୈ ଚ ମର୍ତ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମଯୈ ନo
ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାଆ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଦିଶକ୍ତିଙ୍କୁ, ସାଗରକନ୍ୟା ଏବଂ ମାନବ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନାରାଯଣପ୍ରିଯାଯୈ ଚ ନାରାଯଣ୍ଯୈ ନo । ନମୋଽସ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଯୈ ଵୈଷ୍ଣଵ୍ଯୈ ଚ ନo
ନାରାୟଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଓ ନାରାୟଣୀଙ୍କୁ, ବିଷ୍ଣୁମାୟା ଓ ବୈଷ୍ଣବୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ମହାମାଯାସ୍ଵରୂପାଯୈ ସଂପଦାଯୈ ନo । ନମଃ କଲ୍ଯାଣରୂପିଣ୍ଯୈ ଶୁଭାଯୈ ଚ ନo
ମହାମାୟା ରୂପିଣୀ ସମ୍ପଦାଙ୍କୁ, ଶୁଭ ଓ କଳ୍ୟାଣ ରୂପିଣୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ମାତ୍ରେ ଚତୁର୍ଣା ଵେଦାନାଂ ସାଵିତ୍ର୍ଯୈ ଚ ନo । ନମୋଽସ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିରୂପାଯୈ ଜ୍ଞାନଦାଯୈ ନo
ଚାରି ବେଦର ମାଆ ସାବିତ୍ରୀଙ୍କୁ, ବୁଦ୍ଧି ରୂପା ଓ ଜ୍ଞାନଦାୟିନୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ଦୁର୍ଗଵିନାଶିନ୍ଯୈ ଦୁର୍ଗାଦେଵ୍ଯୈ ନo । ତେଜଃସୁ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ପୁରା କୃତଯୁଗେ ମୁଦା
ଦୁଃଖ ନାଶ କରୁଥିବା ଦୁର୍ଗାଦେବୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ପ୍ରାଚୀନ କୃତୟୁଗରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ତେଜ ଥିଲେ।
ଅଧିଷ୍ଟାନକୃତାଯୈ ଚ ପ୍ରକୃତ୍ଯୈ ଚ ନo । ନମସ୍ତ୍ରିପୁରହାରିଣ୍ଯୈ ତ୍ରିପୁରାଯୈ ନo
ସମସ୍ତ ଆସନ ସ୍ଥାପନ କରୁଥିବା ପ୍ରକୃତିଙ୍କୁ, ତ୍ରିପୁରା ନାଶିନୀ ତ୍ରିପୁରାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସୁନ୍ଦରୀଷୁ ଚ ରମ୍ଯାଯୈ ନିର୍ଗୁଣାଯୈ ନo । ମମୋ ନିଦ୍ରାସ୍ଵରୂପାଯୈ ନିର୍ଗୁଣାଯୈ ନo
ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରା, ଗୁଣରହିତାଙ୍କୁ, ନିଦ୍ରାର ରୂପିଣୀ ଏବଂ ଗୁଣରହିତାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ଦକ୍ଷସୁତାଯୈ ଚ ନମଃ ସତ୍ଯୈ ନo । ନମଃ ଶୈଲସୁତାଯୈ ଚ ପାର୍ଵତ୍ଯୈ ଚ ନo
ଦକ୍ଷର କନ୍ୟା, ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ନମସ୍ତପସ୍ଵିନ୍ଯୈ ହ୍ଯୁ ମାଯୈ ଚ ନo । ନିରାହାରସ୍ଵରୂପାଯୈ ହ୍ଯପର୍ଣାଯୈ ନo
ତପସ୍ୱିନୀ ଉମାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଉପବାସର ରୂପିଣୀ ଅପର୍ଣ୍ଣାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଗୌରୀଲୌକଵିଲାସିନ୍ଯୈ ନମୋ ଗୌର୍ଯୈ ନo । ନମଃ କୈଲାସଵାସିନ୍ଯୈ ମାହେଶ୍ଵର୍ଯୈଃ ନo
ଗୌରୀ ଭାବରେ ସଂସାରରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା ଗୌରୀଙ୍କୁ, କୈଳାସରେ ବସିଥିବା ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନିଦ୍ରାଯୈ ଚ ଦଯାଯୈ ଚ ଶ୍ରଦ୍ଧାଯୈ ଚ ନo । ନମୋ ଧୃତ୍ଯୈ କ୍ଷମାର୍ଯୈ ଚ ଲଜ୍ଜାଯୈ ଚ ନo
ନିଦ୍ରା, ଦୟା, ଶ୍ରଦ୍ଧାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ଧୃତି, କ୍ଷମା ଓ ଲଜ୍ଜାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।