ଅତ୍ଯଗମ୍ଯଂ ରିପୂଣାଂ ଚ ମିତ୍ରାଣାଂ ସୁଗମଂ ସୁଖମ୍ । ଗୋପ୍ଯଂ ସଂକେତମାର୍ଗଂ ଚ ରକ୍ଷକୈଃ ପରିରକ୍ଷିତମ୍
ଏହା ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଅଗମ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ସହଜ ଓ ସୁଖଦ, ଗୁପ୍ତ ସଂକେତ ପଥ ରକ୍ଷକମାନେ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିଲା।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରାଢ୍ଯଂ ନିର୍ମିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା । ମଣୀନ୍ଦ୍ରମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯହୀରହାରୋଜ୍ଜ୍ଵଲଂ ପରମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ଚିତ୍ର ଶୋଭାରେ ଭରିଥିଲା, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ମଣି, ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ହିରା ହାରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିଲା।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରରଚିତଂ ରତ୍ନସ୍ତମ୍ଭୈଃ ସୁଶୋଭିତମ୍ । ରତ୍ନସୋପାନସଂସକ୍ତମନ୍ଦିରେଣ ମନୋହରମ୍
ଉତ୍ତମ ରତ୍ନରେ ତିଆରି, ରତ୍ନ ଖମ୍ଭରେ ଶୋଭିତ, ରତ୍ନ ଶିଢ଼ି ଯୋଗୁ ମନୋହର ମହଳ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନଖଚିତଂ କଲଶୈଃ ପରିଶୋଭିତମ୍ । ଵାହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକାଭିଶ୍ଚ ପତାକାଭିଃ ପରିଷ୍କୃତମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଖଚିତ, କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ରେଶମ ପତାକାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନଦର୍ପଣୋତ୍କୃଷ୍ଟଂ ଚର୍ଚିତଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ । ଦଦର୍ଶ ସିଂହଦ୍ଵାରଂ ଚ ଯୁକ୍ତଂ ରତ୍ନକପାଟକୈଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନ ଦର୍ପଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଧଳା ଚାମରାରେ ପଖା ହେଉଥିବା, ସେ ସିଂହଦ୍ୱାର ଦେଖିଲେ, ଯାହା ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଦ୍ଵାରୋପରି ଵିଚିତ୍ରଂ ଚ ରମ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍ । କଦମ୍ବକାନନଂ ରମ୍ଯଂ ତଦ୍ଵାସ୍ତ୍ରହରଣାଦିକମ୍
ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ରମ୍ୟ ବୃନ୍ଦାବନ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର କଦମ୍ବ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଅଞ୍ଚଳ ଚୋରାଇବା ଓ ଅନ୍ୟ ଲୀଳା ସ୍ଥଳ ଥିଲା।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମଵିରଚିତଂ ସୁରମ୍ଯଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍ । ନାନାରତ୍ନକୁଟୀରଂ ଚ ଗୋପଗୋପୀସମନ୍ଵିତମ୍
ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏହି ଅତି ସୁନ୍ଦର ରାସ ମଣ୍ଡଳ ଭିତରେ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଘର ଥିଲା ଏବଂ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଭରିଥିଲା।
ରକ୍ଷିତଂ ଗୋପିକାଲକ୍ଷୈର୍ଵେତ୍ରହସ୍ତୈର୍ମନୋହରୈଃ । ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦାଚରଣୈଃ ଶଶ୍ଵଦମିତୈର୍ବଲିଭିର୍ମୁଦା
ଅସଂଖ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ହସ୍ତରେ ଛଡ଼ ଧରି ମନୋହର ଭାବେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଘୁରୁଥିଲେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ଓ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିରେ ରହୁଥିଲେ।
ତଦ୍ଦ୍ଵାରଂ ପୁରତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲଙ୍କ୍ଯ ଚ ଜଗାମ୍ ସଃ । ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଦ୍ଵାରମୁଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ତସ୍ମାଦୁତ୍ତମମୀପ୍ସିତମ୍
ସେ ସେଠାରେ ପ୍ରଥମ ଦ୍ୱାର ଦେଖି, ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱାର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱାର ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଦ୍ଵାରଂ ଚତୁର୍ଥଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵସ୍ମାଚ୍ଚ ଵିଲକ୍ଷଣମ୍ । ତତ୍ପଶ୍ଚାତ୍ପଞ୍ଚମଂ ଦ୍ଵାରଂ ଦଦର୍ଶ ଚିତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ଚତୁର୍ଥ ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଥିଲା, ସେ ତା'ପରେ ପଞ୍ଚମ ଦ୍ୱାରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।
ଦ୍ଵାରଷଟ୍କଂ ଚ ପ୍ରଯଯୌ ସର୍ଵତ୍ର ରୁଚିରଂ ପରମ୍ । ରାମରାଵଣଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଭିତ୍ତିଚିତ୍ରଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ଛଅଟି ଦ୍ୱାର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କଲେ, ସବୁଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା; ଦିଓଳରେ ରାମ ଓ ରାବଣଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧର ମନୋହର ଚିତ୍ର ଅଙ୍କିତ ଥିଲା।
ଦଶାଵତାରଂ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ କୃତ୍ରିମଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍ । ଯମୁନାଜଲକେଲିଂ ଚ ରଚିତାଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦଶାବତାର, ରାସ ମଣ୍ଡଳ ଓ ଯମୁନା ଜଳକ୍ରୀଡ଼ାର ଅନେକ କଳାମୟ ଚିତ୍ର ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଗୋପିକାନାଂ ସହସ୍ରେଣା ଷଷ୍ଠଂ ଦ୍ଵାରଂ ଚ ରକ୍ଷିତମ୍ । ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମାଣଭୂଷଣୈର୍ଭୂଷିତେନ ଚ
ଛଅଟିଏ ଦ୍ୱାର ହଜାର ଗୋପୀ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ପାଥରର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନଦଣ़୍ଡହସ୍ତେନ ହୀରକୈର୍ଭୂଷିତେନ ଚ । ମଣୀନ୍ଦ୍ରମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯହୀରହାରାନ୍ଵିତେନ ଚ
ସେମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଲାଗିଥିବା ଛଡ଼ ଧରିଥିଲେ, ହୀରା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପଦ୍ମରାଗ ଓ ହୀରାର ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ମାଧଵୀ ତତ୍ପ୍ରଧାନା ସା ପପ୍ରଚ୍ଛ ସାଂପ୍ରତଂ ଶିଵମ୍ । ଦଦୌ ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ତରଂ ସର୍ଵଂ କ୍ରମେଣ ଚ ସ ଉଦ୍ଧଵଃ
ସେମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ମାଧବୀ ସେଇ ସମୟରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କ୍ରମକ୍ରମେ ଦେଲେ।
ଗତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ରାଧାପ୍ରିଯସଖୀଗଣମ୍ । ସା ମାଧଵୀ ମହାହୃଷ୍ଟା ତତ୍ର ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତଂ ମୁଦା
ମାଧବୀ ଗିଏ ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଖୀମାନଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ; ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସେଠାକୁ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ବସାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଙ୍ଗଲଵାର୍ତାଂ ଚ ରାଧାପ୍ରିଯସଖୀଗଣୈଃ । କୃତ୍ଵା ଶଙ୍ଖଧ୍ଵନିଂ ଘଣ୍ଟାମୃଦଙ୍ଗପଟହସ୍ଵନମ୍
ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଖୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ମଙ୍ଗଳ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଶଂଖ, ଘଣ୍ଟି, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଢୋଲ ରବି ଶୁଣାଇଲେ।
କୃତ୍ଵା ନିର୍ମଞ୍ଛନଂ ଶୀଘ୍ରମୁଦ୍ଧଵଂ ପ୍ରିଯମାଗତମ୍ । ହୃଷ୍ଟା ପ୍ରଵେଶଯାମାସ ରାଧାଭ୍ଯନ୍ତରମୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ନିର୍ମଞ୍ଚନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ରାଧାଙ୍କ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଂ ଗତ୍ଵା ମନ୍ଦିରମୁତ୍ତମମ୍ । ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ରାଧାଂ କୁହ୍ଵା ଚନ୍ଦ୍ରକଲୋପମାମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏହି ଅତି ଭବ୍ୟ ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ମୃଦୁ ହସୁଥିବା ରାଧାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁପକ୍ଵପଦ୍ମନେତ୍ରାଂ ଚ ଶଯାନାଂ ଶୋକମୂର୍ଚ୍ଛିତାମ୍ । ରୁଦତୀଂ ରକ୍ତଵଦନାଂ ଵିଲ୍ଷ୍ଟାଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ତଭୂଷଣାମ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ପଦ୍ମ ପରି, ଶୋକରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଶୁଇଥିଲେ, କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ମୁହଁ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଚୁଲି ବିଖରା ଏବଂ ଗହନା ବିହୀନ ଥିଲେ।
ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟାଂ ଚ ନିରାହାରାଂ ସୁଵର୍ଣଵର୍ଣକୁଣ୍ଡଲାମ୍ । ଶୁଷ୍କିତାଧରକଣ୍ଠାଂ ଚ କିଂଚିନ୍ନିଃ ଶ୍ଵାସସଂଯୁତାମ୍
ସେ ନିର୍ଜୀବ ଭାବେ ଏବଂ ଉପବାସରେ ଥିଲେ, ସୁନାର କଣ୍ଠା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଓଠ ଓ କଣ୍ଠ ଶୁଷ୍କ ଥିଲା, କେବଳ ହଳୁକ ଶ୍ୱାସ ନିଅଉଥିଲେ।
ପ୍ରଣନାମ ଚ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରଃ । ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଭକ୍ତଃ ସ ଉଦ୍ଧଵଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଉଦ୍ଧବ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ସେ ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହୋଇଗଲା, ଭକ୍ତିରେ ଭରିଥିଲେ।
ଉଦ୍ଧଵ ଉଵାଚ ଵନ୍ଦେ ରାଧାପଦାମ୍ଭୋଜଂ ବ୍ରହ୍ମାଦିସୁରଵିନ୍ଦତମ୍ । ଯତ୍କୀର୍ତିଃ କୀର୍ତନେନୈଵ ପୁନାତି ଭୁଵନତ୍ରଯମ୍
ଉଦ୍ଧବ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ରାଧାଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେଇ ରାଧାଙ୍କ ଚରିତ୍ର କେବଳ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ତିନି ଭୁବନକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ମୁଁ ସେଠାରେ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ଗୋକୁଲଵାସିନ୍ଯୈ ରାଧିକାଯୈ ନମୋ ନମଃ । ଶତଶୃଙ୍ଗନିଵାସିନ୍ଯୈ ଚନ୍ଦ୍ରାଵତ୍ଯୈ ନo
ଗୋକୁଳରେ ବସିଥିବା ରାଧିକାଙ୍କୁ ମୋର ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ ବସିଥିବା ଚନ୍ଦ୍ରାବତୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ତୁଲସୀଵନଵାସିନ୍ଯ ଵୃନ୍ଦାରଣ୍ଯୈ ନo । ରାସମଣ୍ଡଲଵାସିନ୍ଯୈ ରାସେଶ୍ଵର୍ଯୈ ନo
ତୁଳସୀବନରେ ବସିଥିବା ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ, ବୃନ୍ଦାବନର ରାସମଣ୍ଡଳରେ ବସିଥିବା ରାସେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଵିରଜାତୀରଵାସିନ୍ଯୈ ଵୃନ୍ଦାଯୈ ଚ ନo । ଵୃନ୍ଦାଵନଵିଲାସିନ୍ଯୈ କୃଷ୍ଣାଯୈ ଚ ନo
ବିରଜା ନଦୀ କୂଳରେ ବସିଥିବା ବୃନ୍ଦାଙ୍କୁ, ବୃନ୍ଦାବନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମଃ କୃଷ୍ଣପ୍ରିଯାଯୈ ଚ ଶାନ୍ତାଯୈ ଚ ନo । କୃଷ୍ଣଵକ୍ଷଃସ୍ଥିତାଯୈ ଚ ତତ୍ପିଯାଯୈ ନo
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଥିବା ଜଣେଙ୍କୁ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ନମୋ ଵୈକୁଣ୍ଠଵାସିନ୍ଯୈ ମହାଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯୈ ନo । ଵିଦ୍ଯାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵ୍ଯୈ ଚ ସରସ୍ଵତ୍ଯୈ ନo
ବୈକୁଣ୍ଠରେ ବସିଥିବା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ, ଜ୍ଞାନର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯାଧିଦେଵ୍ଯୈ ଚ କମଲାଯୈ ନo । ପଦ୍ମନାଭପ୍ରିଯାଯୈ ଚ ପଦ୍ମାଯୈ ଚ ନo
ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟର ଅଧିପତି ଦେବୀ କମଳାଙ୍କୁ, ପଦ୍ମନାଭଙ୍କର ପ୍ରିୟା ପଦ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ମହାଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ମାତ୍ରେ ଚ ପରାଦ୍ଯାଯୈ ନo । ନମଃ ସିନ୍ଧୁସୁତାଯୈ ଚ ମର୍ତ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମଯୈ ନo
ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମାଆ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଦିଶକ୍ତିଙ୍କୁ, ସାଗରକନ୍ୟା ଏବଂ ମାନବ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।