ବକୁଲାନାଂ ଵଞ୍ଜୁଲାନାମଶୋକାନାଂ ଚ କାନନମ୍ । ମଲ୍ଲିକାନାଂ ପଲାଶାନାଂ ଶିରୀଷାଣାଂ ତଥୈଵ ଚ
ବକୁଳ, ବଞ୍ଜୁଳା, ଅଶୋକ, ମଲ୍ଲିକା, ପଳାଶ ଓ ଶିରୀଷ ଗଛର ଜଙ୍ଗଲକୁ ସେ ଘୋରିଲେ।
ଧାତ୍ରୀଣାଂ କାଞ୍ଚନାନାଂ ଚ କର୍ଣିକାନାଂ ଵନଂ ତଥା । ନାଗେଶ୍ଵରାଣାଂ ଵିପିନଂ ଲଵଙ୍ଗାନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ଧାତ୍ରୀ, କାଞ୍ଚନ, କର୍ଣ୍ଣିକାର, ନାଗେଶ୍ୱର ଓ ଲବଙ୍ଗ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେଖିଲେ।
ଵନଂ ଚ ଶାଲତାଲାନାଂ ହିନ୍ତାଲାନାଂ ଵନଂ ତଥା । ପନସାନାଂ ରସାଲାନାଂ ଲାଙ୍ଗଲୀନାଂ ମନୋହରମ୍
ଶାଳ, ତାଳ, ହିନ୍ତାଳ, ପନସ, ରସାଳ ଓ ଲାଙ୍ଗଳୀ ଗଛର ମନୋହର ଜଙ୍ଗଲକୁ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମନ୍ଦାରକାନନଂ ରମ୍ଯଂ ଵାମଂ କୃତ୍ଵା ଚ ସତ୍ଵରମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁନ୍ଦଵନଂ ରମ୍ଯଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ମଧୁକାନନମ୍
ମନ୍ଦାର ଉଦ୍ୟାନକୁ ବାମପାଖରେ ରଖି ଦ୍ରୁତ ଚାଲି, ସେ ରମ୍ୟ କୁନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖି, ଶେଷରେ ମଧୁକ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୁଂସ୍କୋକିଲାନାଂ ଶବ୍ଦେନ ମଧୁରେଣ ସମନ୍ଵିତମ୍ । ମଧୁଵ୍ରତସମୂହାନାଂ ମଧୁରଧ୍ଵନିବୂରିତମ୍
ସେଠାରେ ପୁରୁଷ କୋଇଲି ମାନଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ୱର ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଦଳର ମନୋହର ଗୁଞ୍ଜନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ଵନ୍ଯଵୃକ୍ଷୈଃ ପରିଵୃତଂ ମାଧ୍ଵୀକାଧାରମୀପ୍ସିତମ୍ । ଵାତେନ ଵନ୍ଯବୁଷ୍ପାଣାଂ ଵରିତଃ ସୁରଭୀକୃତମ୍
ବନ୍ୟ ପ୍ରକୃତିର ଗଛମାନେ ଘିରିଥିଲେ, ମଧୁ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷିତ, ଓ ବନ୍ୟ ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ବାତାସରେ ଭରି ମନମୋହନ ହୋଇଥିଲା।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜମାର୍ଗେଣ ଯଶୋଦୋକ୍ତେନ ସାଂପ୍ରତମ୍ । ଯଯୌ ଶୀଘ୍ରଂ ନିରୁଦ୍ଵିଗ୍ନିଂ ରହସ୍ଯଂ ବଦରୀଵନମ୍
ଏହା ଦେଖି, ଯଶୋଦାଙ୍କ କହିଥିବା ରାଜପଥରେ, ସେ ଦ୍ରୁତ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଗୁପ୍ତ ବଦରୀ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ।
ଶ୍ରୀଫଲାନାଂ ଚ ନିମ୍ବାର୍ନାଂ ନାରିଙ୍ଗାଣାଂ ଵନଂ ତଥା । ପଦ୍ମାନାଂ କରଵୀରାଣାଂ ତୁଲସୀନାଂ ଚ କାନନମ୍
ସେ ଶ୍ରୀଫଳ, ନିମ୍ବ, ନାରିଙ୍ଗା, ପଦ୍ମ, କରବୀର ଓ ତୁଳସୀ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟଵା ରକ୍ତିମଵର୍ଣଂ ଚ ସୁପକ୍ଵଫଲମୀପ୍ସିତମ୍ । ତଦେଵ ଵାମତଃ କୃତ୍ଵା ଵିଵେଶ କଦଲୀଵନମ୍
ସେ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ସୁପକ୍ୱ ଫଳ ଦେଖି, ଏହାକୁ ବାମପାଖରେ ରଖି, କଦଳୀ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅତୀଵ ନିର୍ଜନେ ରମ୍ଯେ ଦଦର୍ଶ ରାଧିକାଶ୍ରମମ୍ । ମଣୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଚ ପ୍ରାକାରଂ ପରିଖାଦୁର୍ଗଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଅତି ନିର୍ଜନ ଓ ମନୋହର ସ୍ଥାନରେ ସେ ରାଧିକାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ଦେଵାଳି ଓ ଖାଇ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିଲା।
ଅତ୍ଯଗମ୍ଯଂ ରିପୂଣାଂ ଚ ମିତ୍ରାଣାଂ ସୁଗମଂ ସୁଖମ୍ । ଗୋପ୍ଯଂ ସଂକେତମାର୍ଗଂ ଚ ରକ୍ଷକୈଃ ପରିରକ୍ଷିତମ୍
ଏହା ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଅଗମ୍ୟ, କିନ୍ତୁ ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ସହଜ ଓ ସୁଖଦ, ଗୁପ୍ତ ସଂକେତ ପଥ ରକ୍ଷକମାନେ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିଲା।
ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରାଢ୍ଯଂ ନିର୍ମିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା । ମଣୀନ୍ଦ୍ରମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯହୀରହାରୋଜ୍ଜ୍ଵଲଂ ପରମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ଚିତ୍ର ଶୋଭାରେ ଭରିଥିଲା, ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ମଣି, ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ହିରା ହାରର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଚମକୁଥିଲା।
ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରରଚିତଂ ରତ୍ନସ୍ତମ୍ଭୈଃ ସୁଶୋଭିତମ୍ । ରତ୍ନସୋପାନସଂସକ୍ତମନ୍ଦିରେଣ ମନୋହରମ୍
ଉତ୍ତମ ରତ୍ନରେ ତିଆରି, ରତ୍ନ ଖମ୍ଭରେ ଶୋଭିତ, ରତ୍ନ ଶିଢ଼ି ଯୋଗୁ ମନୋହର ମହଳ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଥିଲା।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନଖଚିତଂ କଲଶୈଃ ପରିଶୋଭିତମ୍ । ଵାହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକାଭିଶ୍ଚ ପତାକାଭିଃ ପରିଷ୍କୃତମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଖଚିତ, କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ରେଶମ ପତାକାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲା।
ସଦ୍ରତ୍ନଦର୍ପଣୋତ୍କୃଷ୍ଟଂ ଚର୍ଚିତଂ ଶ୍ଵେତଚାମରୈଃ । ଦଦର୍ଶ ସିଂହଦ୍ଵାରଂ ଚ ଯୁକ୍ତଂ ରତ୍ନକପାଟକୈଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରତ୍ନ ଦର୍ପଣରେ ଅଲଙ୍କୃତ, ଧଳା ଚାମରାରେ ପଖା ହେଉଥିବା, ସେ ସିଂହଦ୍ୱାର ଦେଖିଲେ, ଯାହା ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଦ୍ଵାରୋପରି ଵିଚିତ୍ରଂ ଚ ରମ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍ । କଦମ୍ବକାନନଂ ରମ୍ଯଂ ତଦ୍ଵାସ୍ତ୍ରହରଣାଦିକମ୍
ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ରମ୍ୟ ବୃନ୍ଦାବନ ଉଦ୍ୟାନ ଥିଲା, ସେଠାରେ ସୁନ୍ଦର କଦମ୍ବ ଉଦ୍ୟାନ ଓ ଅଞ୍ଚଳ ଚୋରାଇବା ଓ ଅନ୍ୟ ଲୀଳା ସ୍ଥଳ ଥିଲା।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମଵିରଚିତଂ ସୁରମ୍ଯଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍ । ନାନାରତ୍ନକୁଟୀରଂ ଚ ଗୋପଗୋପୀସମନ୍ଵିତମ୍
ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏହି ଅତି ସୁନ୍ଦର ରାସ ମଣ୍ଡଳ ଭିତରେ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଘର ଥିଲା ଏବଂ ଗୋପ ଓ ଗୋପୀମାନେ ସହିତ ଭରିଥିଲା।
ରକ୍ଷିତଂ ଗୋପିକାଲକ୍ଷୈର୍ଵେତ୍ରହସ୍ତୈର୍ମନୋହରୈଃ । ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦାଚରଣୈଃ ଶଶ୍ଵଦମିତୈର୍ବଲିଭିର୍ମୁଦା
ଅସଂଖ୍ୟ ଗୋପୀମାନେ ହସ୍ତରେ ଛଡ଼ ଧରି ମନୋହର ଭାବେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଘୁରୁଥିଲେ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ଆନନ୍ଦରେ ଓ ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିରେ ରହୁଥିଲେ।
ତଦ୍ଦ୍ଵାରଂ ପୁରତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଲଙ୍କ୍ଯ ଚ ଜଗାମ୍ ସଃ । ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଦ୍ଵାରମୁଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ତସ୍ମାଦୁତ୍ତମମୀପ୍ସିତମ୍
ସେ ସେଠାରେ ପ୍ରଥମ ଦ୍ୱାର ଦେଖି, ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦ୍ୱାର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱାର ଦେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଦ୍ଵାରଂ ଚତୁର୍ଥଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵସ୍ମାଚ୍ଚ ଵିଲକ୍ଷଣମ୍ । ତତ୍ପଶ୍ଚାତ୍ପଞ୍ଚମଂ ଦ୍ଵାରଂ ଦଦର୍ଶ ଚିତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ଚତୁର୍ଥ ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଯାହା ସବୁଠାରୁ ଭିନ୍ନ ଥିଲା, ସେ ତା'ପରେ ପଞ୍ଚମ ଦ୍ୱାରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା।
ଦ୍ଵାରଷଟ୍କଂ ଚ ପ୍ରଯଯୌ ସର୍ଵତ୍ର ରୁଚିରଂ ପରମ୍ । ରାମରାଵଣଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ଭିତ୍ତିଚିତ୍ରଂ ମନୋହରମ୍
ସେ ଛଅଟି ଦ୍ୱାର ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କଲେ, ସବୁଠାରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା; ଦିଓଳରେ ରାମ ଓ ରାବଣଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧର ମନୋହର ଚିତ୍ର ଅଙ୍କିତ ଥିଲା।
ଦଶାଵତାରଂ ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ କୃତ୍ରିମଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍ । ଯମୁନାଜଲକେଲିଂ ଚ ରଚିତାଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ସେଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦଶାବତାର, ରାସ ମଣ୍ଡଳ ଓ ଯମୁନା ଜଳକ୍ରୀଡ଼ାର ଅନେକ କଳାମୟ ଚିତ୍ର ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ଗୋପିକାନାଂ ସହସ୍ରେଣା ଷଷ୍ଠଂ ଦ୍ଵାରଂ ଚ ରକ୍ଷିତମ୍ । ରତ୍ନେନ୍ଦ୍ରସାରନିର୍ମାଣଭୂଷଣୈର୍ଭୂଷିତେନ ଚ
ଛଅଟିଏ ଦ୍ୱାର ହଜାର ଗୋପୀ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ପାଥରର ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନଦଣ़୍ଡହସ୍ତେନ ହୀରକୈର୍ଭୂଷିତେନ ଚ । ମଣୀନ୍ଦ୍ରମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯହୀରହାରାନ୍ଵିତେନ ଚ
ସେମାନେ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନ ଲାଗିଥିବା ଛଡ଼ ଧରିଥିଲେ, ହୀରା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ, ଏବଂ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ମୁକ୍ତା, ପଦ୍ମରାଗ ଓ ହୀରାର ହାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ମାଧଵୀ ତତ୍ପ୍ରଧାନା ସା ପପ୍ରଚ୍ଛ ସାଂପ୍ରତଂ ଶିଵମ୍ । ଦଦୌ ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ତରଂ ସର୍ଵଂ କ୍ରମେଣ ଚ ସ ଉଦ୍ଧଵଃ
ସେମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ମାଧବୀ ସେଇ ସମୟରେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ; ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର କ୍ରମକ୍ରମେ ଦେଲେ।
ଗତ୍ଵା ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ରାଧାପ୍ରିଯସଖୀଗଣମ୍ । ସା ମାଧଵୀ ମହାହୃଷ୍ଟା ତତ୍ର ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ତଂ ମୁଦା
ମାଧବୀ ଗିଏ ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଖୀମାନଙ୍କୁ ଏହି ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ; ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ, ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ସେଠାକୁ ନେଇଗଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ବସାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଙ୍ଗଲଵାର୍ତାଂ ଚ ରାଧାପ୍ରିଯସଖୀଗଣୈଃ । କୃତ୍ଵା ଶଙ୍ଖଧ୍ଵନିଂ ଘଣ୍ଟାମୃଦଙ୍ଗପଟହସ୍ଵନମ୍
ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ସଖୀମାନଙ୍କ ଠାରୁ ମଙ୍ଗଳ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ସେମାନେ ଶଂଖ, ଘଣ୍ଟି, ମୃଦଙ୍ଗ ଓ ଢୋଲ ରବି ଶୁଣାଇଲେ।
କୃତ୍ଵା ନିର୍ମଞ୍ଛନଂ ଶୀଘ୍ରମୁଦ୍ଧଵଂ ପ୍ରିଯମାଗତମ୍ । ହୃଷ୍ଟା ପ୍ରଵେଶଯାମାସ ରାଧାଭ୍ଯନ୍ତରମୁତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ଶୀଘ୍ର ନିର୍ମଞ୍ଚନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ରାଧାଙ୍କ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ନେଇଗଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣଂ ଗତ୍ଵା ମନ୍ଦିରମୁତ୍ତମମ୍ । ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ରାଧାଂ କୁହ୍ଵା ଚନ୍ଦ୍ରକଲୋପମାମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏହି ଅତି ଭବ୍ୟ ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ମୃଦୁ ହସୁଥିବା ରାଧାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ସୁପକ୍ଵପଦ୍ମନେତ୍ରାଂ ଚ ଶଯାନାଂ ଶୋକମୂର୍ଚ୍ଛିତାମ୍ । ରୁଦତୀଂ ରକ୍ତଵଦନାଂ ଵିଲ୍ଷ୍ଟାଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ତଭୂଷଣାମ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ ପଦ୍ମ ପରି, ଶୋକରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଶୁଇଥିଲେ, କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ମୁହଁ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଚୁଲି ବିଖରା ଏବଂ ଗହନା ବିହୀନ ଥିଲେ।