ଅଵରୁହ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣ ତସ୍ଥୌ ତତ୍ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ ମୁଦା । ଯଶୋଦା ରୋହିଣୀ ଶୀଘ୍ରଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ କୁଶଲଂ ପରମ୍
ରଥରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ସେଇ ଅଙ୍ଗଣାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ । ଯଶୋଦା ତୁରନ୍ତ ଓ ସମ୍ମାନରେ ରୋହିଣୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲମନେଇ ପଚାରିଲେ ।
ଆସନଂ ଚ ଜଲଂ ଗାଂ ଚ ମଧୁପର୍କଂ ଦଦୌ ମୁଦା । କ୍ଵ ନନ୍ଦଃ କ୍ଵ ବଲଃ କୃଷ୍ଣଃ ସତ୍ଯଂ ତତ୍କଥଯୋଦ୍ଧଵ
ସେ ଖୁସିରେ ଆସନ, ପାଣି, ଗାଈ ଓ ପାନ୍ଥପାନ୍ଥିଆ ଉପହାର ଦେଲେ । ପରେ ପଚାରିଲେ, 'ନନ୍ଦ କେଉଁଠି? ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ କେଉଁଠି? ଉଦ୍ଧବ, ସତ୍ୟ କହ ।'
ଉଦ୍ଧଵଃ କଥଯାମାସ ସର୍ଵ ଭଦ୍ରଂ କ୍ରମେଣ ଚ । ସାର୍ଧଂ ଚ ବଲକୃଷ୍ଣାଭ୍ଯାଂ ନନ୍ଦଃ ସାନନ୍ଦପୂର୍ଵକମ୍
ଉଦ୍ଧବ ସବୁ କଥା ଶାନ୍ତିରେ ଏକେକ୍କରେ କହିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ଅଛି ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ କଲେ । ସେ କହିଲେ, ନନ୍ଦ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ଅଛନ୍ତି ।
ଆଯାସ୍ଯତି ଵିଲମ୍ବେନ କୃଷ୍ଣୋପନଯନାଵଧି । ଯୁଷ୍ମାକଂ କୁଶଲଂ ତତ୍ଵଂ ଵିଜ୍ଞାଯ ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍
ସେ କହିଲେ, 'କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପନୟନ ସମୟରେ, କିଛି ବିଳମ୍ବ ପରେ ସେ ଆସିବେ । ତୁମମାନେ କେମିତି ଅଛ, ସେ ଜାଣିବା ପରେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଆସିବେ ।'
ଅହଂ ଯାସ୍ଯାମି ମଥୁରାଂ ଯଶୋଦେ ଶୃଣୁ ସାଂପ୍ରତମ୍ । ଶ୍ରୃତ୍ଵା ମଙ୍ଗଲଵାର୍ତା ଚ ଯଶୋଦା ରୋହିଣୀ ମୁଦା
'ଏବେ ମୁଁ ମଥୁରାକୁ ଯିବି, ଯଶୋଦା, ଶୁଣ ।' ଏହି ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀ ଖୁସି ହେଲେ ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଯ ଦଦୌ ରତ୍ନଂ ସୁଵର୍ଣଂ ଵସ୍ତ୍ରମୀପ୍ସିତମ୍ । ଉଦ୍ଧଵଂ ଭୋଜଯାମାସ ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଚ ସୁଧୋପମମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ସୁନା ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଜମାକପଡ଼ା ଦେଲେ । ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ମଧୁ ଭଳି ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଖୁଆଇଲେ ।
ମଣିଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଚ ରତ୍ନଂ ଚ ଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଚ ହୀରକମ୍ । ଵାଦ୍ଯଂ ଚ ଵାଦଯାମାସ ଭଦ୍ରଂ ନାନାଵିଧଂ ତଥା
ସେ ତାଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଣି, ରତ୍ନ ଓ ହୀରା ଦେଲେ । ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବାଜିଲା, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା ।
ବ୍ରହ୍ମଣାନ୍ଭୋଜଯାମାସ କାରଯାମାସ ମଙ୍ଗଲମ୍ । ଵେଦାଶ୍ଚ ପାଠଯାମାସ ପରମାନନ୍ଦପୂର୍ଵକମ୍
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ ଓ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଲେ । ବେଦ ପାଠ ହେଲା, ସମସ୍ତେ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ ।
ଶଂକରଂ ପୂଜଯାମାସ ଵିପ୍ରଦ୍ଵାରା ପରଂ ଵିଭୂମ୍ । ନାନୋପହାରୈର୍ନୈଵେଦ୍ଯୈଃ ପୁଷ୍ପଧୂପପ୍ରଦୀପକୈଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମାଧ୍ୟମରେ ଶିବଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର, ଭୋଗ, ଫୁଲ, ଧୂପ ଓ ଦୀପ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ ।
ଚନ୍ଦନୈର୍ଵସ୍ତ୍ରତାମ୍ବୂଲୈର୍ମଧୁଗଵ୍ଯଘୃତାଦିଭିଃ । ଭଵାନୀଂ ପୂଜଯାମାସ ଶ୍ରୀଵୃନ୍ଦାରଣ୍ଯଦେଵତାମ୍
ଚନ୍ଦନ, ବସ୍ତ୍ର, ପାନ, ମଧୁ, ଦୁଧ, ଘିଅ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ, ସେ ଭବାନୀଙ୍କୁ, ଶ୍ରୀବୃନ୍ଦାବନ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ।
ଷୋଡଶୋପଚାରୈର୍ଦ୍ରଵ୍ଯୈର୍ବଲିଭିର୍ଵିଵିଧୈର୍ମୁନେ । ମହିଷାଣାଂ ଶତେ ଶୁଦ୍ଧଂ ଛାଗାଲାନାଂ ସହସ୍ରକମ୍
ଷୋଳୋପଚାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଦେଇ, ମୁନି, ସେ ଶତ ଶୁଦ୍ଧ ମହିଷ ଓ ହଜାର ଛାଗ ଦେଲେ ।
ମେଷାଣାମଯୁତଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଯୁକ୍ତମାଦାଯ ପଞ୍ଚକମ୍ । ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସ୍ଵର୍ଣଶତଂ ଧେନୁନାଂ ଚ ଶତଂ ତଥା
ଦଶ ହଜାର ଶୁଦ୍ଧ ମେଷ, ପାଞ୍ଚଟି କରି ଯୋଡ଼ି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଶତ ସୁନା ଓ ଶତ ଗାଈ ଦେଲେ ।
ପ୍ରଦଦୌ ଦକ୍ଷିଣାଂ ତୂର୍ଣ କୃଷ୍ଣକଲ୍ଯାଣହେତଵେ । ଉଦ୍ଧଵଂ ପୂଜଯାମାସ ସାଦରଂ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଶୀଘ୍ର କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏହି ଦକ୍ଷିଣା ଦେଲେ । ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର କଲେ ।
ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଯଶୋଦାଂ ଚ ରୋହିଣୀଂ ଗୋପବାଲକାନ୍ । ଵୃଦ୍ଧାନ୍ଗୋପାଲିକାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରଯଯୂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍
ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ଗୋପବାଳକ ଓ ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧ ଗୋପୀମାନେଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ରାସମଣ୍ଡଳକୁ ଗଲେ ।
ଦଦର୍ଶ ରାସଂ ରୁଚିରଂ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଲଵର୍ତୁଲମ୍ । ଶ୍ରୀରାମକଦଲୀସ୍ତମ୍ଭଶତକୈରୁପଶୋଭିତମ୍
ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ମଣ୍ଡଳ ଭଳି ଗୋଲାକାର ରୂପରେ ରସ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଶ୍ରୀରାମ କଦଳୀ ଓ ଗଛର ଶତାଧିକ ଖୁଟିରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା ।
ଯୁକ୍ତୈଶ୍ଚ ସ୍ନିଗ୍ଧଵସନୈଶ୍ଚନ୍ଦନାନାଂ ଚ ପଲ୍ଲଵୈଃ । ପଟ୍ଟସୂତ୍ରନିବଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତମାଲ୍ଯଜାଲକୈଃ
ସେଠାରେ କୋମଳ ବସ୍ତ୍ର, ତରୁନ୍ଦ ଚନ୍ଦନ ପତ୍ର ଓ ପଟ୍ଟ ସୂତ୍ରରେ ବନ୍ଧା ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭା ପାଇଥିଲା ।
ଦଧିଲାଜଫଲୈଃ ପଟ୍ଟୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ଦୂର୍ଵାଙ୍କୁରୈରପି । ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମୈଃ ପରିସଂସ୍କୃତମ୍
ଦହି, ଲାଜା, ଫଳ, ପଟ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର, ଫୁଲ, ଦୁର୍ବା ଅଙ୍କୁର ଓ ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ, କୁଙ୍କୁମ ଦ୍ୱାରା ସେଠା ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଵେଷ୍ଟିତଂ ସକ୍ଷିତଂ ଯତ୍ନାଦ୍ଗୋପିକାନାଂ ତ୍ରିକୋଟିଭିଃ । ତ୍ରିଲକ୍ଷୈଃ ସୁନ୍ଦରୈ ରମ୍ଯୈଃ ସଂସକ୍ତଂ ରତିମନ୍ଦିରୈଃ
ତିନି କୋଟି ଗୋପୀ ଏବଂ ତିନି ଲକ୍ଷ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷକ ଗୋପୀମାନେ ଯତ୍ନରେ ରତିମନ୍ଦିରରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ରାସମଣ୍ଡଳକୁ ଘେରି ରଖିଥିଲେ ।
ଲକ୍ଷଗୋପୈଃ ପରିଵୃତଂ କୃଷ୍ଣାଗମନଶଙ୍କିତୈଃ । ଯମୁନାଂ ଦକ୍ଷିଣାଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ମାଲତୀଵନମ୍
ଲକ୍ଷୋ ଗୋପମାନେ ଯେଉଁମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଆସିବାକୁ ନେଇ ଚିନ୍ତିତ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଘିରିଥିବା ସେ, ଯମୁନା ନଦୀର ଦକ୍ଷିଣ ପାରକୁ ଅଟକି ମାଲତୀ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଚନ୍ଦନାନାଂ ଚମ୍ପକାନାଂ ଯୂଥିକାନାଂ ତଥୈଵ ଚ । କେତକୀମାଧଵୀନାଂ ଚ ଵନଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମ୍
ଚନ୍ଦନ, ଚମ୍ପକ, ଯୁଥିକା, କେତକୀ ଓ ମାଧବୀ ଫୁଲର ଉଦ୍ୟାନକୁ ସେ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ବକୁଲାନାଂ ଵଞ୍ଜୁଲାନାମଶୋକାନାଂ ଚ କାନନମ୍ । ମଲ୍ଲିକାନାଂ ପଲାଶାନାଂ ଶିରୀଷାଣାଂ ତଥୈଵ ଚ
ବକୁଳ, ବଞ୍ଜୁଳା, ଅଶୋକ, ମଲ୍ଲିକା, ପଳାଶ ଓ ଶିରୀଷ ଗଛର ଜଙ୍ଗଲକୁ ସେ ଘୋରିଲେ।
ଧାତ୍ରୀଣାଂ କାଞ୍ଚନାନାଂ ଚ କର୍ଣିକାନାଂ ଵନଂ ତଥା । ନାଗେଶ୍ଵରାଣାଂ ଵିପିନଂ ଲଵଙ୍ଗାନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ଧାତ୍ରୀ, କାଞ୍ଚନ, କର୍ଣ୍ଣିକାର, ନାଗେଶ୍ୱର ଓ ଲବଙ୍ଗ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେଖିଲେ।
ଵନଂ ଚ ଶାଲତାଲାନାଂ ହିନ୍ତାଲାନାଂ ଵନଂ ତଥା । ପନସାନାଂ ରସାଲାନାଂ ଲାଙ୍ଗଲୀନାଂ ମନୋହରମ୍
ଶାଳ, ତାଳ, ହିନ୍ତାଳ, ପନସ, ରସାଳ ଓ ଲାଙ୍ଗଳୀ ଗଛର ମନୋହର ଜଙ୍ଗଲକୁ ସେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ମନ୍ଦାରକାନନଂ ରମ୍ଯଂ ଵାମଂ କୃତ୍ଵା ଚ ସତ୍ଵରମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁନ୍ଦଵନଂ ରମ୍ଯଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ମଧୁକାନନମ୍
ମନ୍ଦାର ଉଦ୍ୟାନକୁ ବାମପାଖରେ ରଖି ଦ୍ରୁତ ଚାଲି, ସେ ରମ୍ୟ କୁନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖି, ଶେଷରେ ମଧୁକ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପୁଂସ୍କୋକିଲାନାଂ ଶବ୍ଦେନ ମଧୁରେଣ ସମନ୍ଵିତମ୍ । ମଧୁଵ୍ରତସମୂହାନାଂ ମଧୁରଧ୍ଵନିବୂରିତମ୍
ସେଠାରେ ପୁରୁଷ କୋଇଲି ମାନଙ୍କର ମଧୁର ସ୍ୱର ଓ ମଧୁମକ୍ଷିକା ଦଳର ମନୋହର ଗୁଞ୍ଜନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା।
ଵନ୍ଯଵୃକ୍ଷୈଃ ପରିଵୃତଂ ମାଧ୍ଵୀକାଧାରମୀପ୍ସିତମ୍ । ଵାତେନ ଵନ୍ଯବୁଷ୍ପାଣାଂ ଵରିତଃ ସୁରଭୀକୃତମ୍
ବନ୍ୟ ପ୍ରକୃତିର ଗଛମାନେ ଘିରିଥିଲେ, ମଧୁ ପାଇଁ ଆକାଂକ୍ଷିତ, ଓ ବନ୍ୟ ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ବାତାସରେ ଭରି ମନମୋହନ ହୋଇଥିଲା।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜମାର୍ଗେଣ ଯଶୋଦୋକ୍ତେନ ସାଂପ୍ରତମ୍ । ଯଯୌ ଶୀଘ୍ରଂ ନିରୁଦ୍ଵିଗ୍ନିଂ ରହସ୍ଯଂ ବଦରୀଵନମ୍
ଏହା ଦେଖି, ଯଶୋଦାଙ୍କ କହିଥିବା ରାଜପଥରେ, ସେ ଦ୍ରୁତ ଓ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଗୁପ୍ତ ବଦରୀ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗଲେ।
ଶ୍ରୀଫଲାନାଂ ଚ ନିମ୍ବାର୍ନାଂ ନାରିଙ୍ଗାଣାଂ ଵନଂ ତଥା । ପଦ୍ମାନାଂ କରଵୀରାଣାଂ ତୁଲସୀନାଂ ଚ କାନନମ୍
ସେ ଶ୍ରୀଫଳ, ନିମ୍ବ, ନାରିଙ୍ଗା, ପଦ୍ମ, କରବୀର ଓ ତୁଳସୀ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟଵା ରକ୍ତିମଵର୍ଣଂ ଚ ସୁପକ୍ଵଫଲମୀପ୍ସିତମ୍ । ତଦେଵ ଵାମତଃ କୃତ୍ଵା ଵିଵେଶ କଦଲୀଵନମ୍
ସେ ଲାଲ ରଙ୍ଗର, ସୁପକ୍ୱ ଫଳ ଦେଖି, ଏହାକୁ ବାମପାଖରେ ରଖି, କଦଳୀ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅତୀଵ ନିର୍ଜନେ ରମ୍ଯେ ଦଦର୍ଶ ରାଧିକାଶ୍ରମମ୍ । ମଣୀନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଚ ପ୍ରାକାରଂ ପରିଖାଦୁର୍ଗଵେଷ୍ଟିତମ୍
ଅତି ନିର୍ଜନ ଓ ମନୋହର ସ୍ଥାନରେ ସେ ରାଧିକାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିର ଦେଵାଳି ଓ ଖାଇ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ଥିଲା।