ପ୍ରାଣାଧିକାଂ ରାଧିକାଂ ନ କଥଂ ସ୍ମରସି ପୁତ୍ରକ । ଵାରମେକଂ ସ୍ଵଲ୍ପଦିନଂ ଗୋକୁଲଂ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସକ
ପ୍ରାଣଠାରୁ ବଡ଼ ରାଧିକାକୁ କିପରି ମନେ ପକୁନୁହେଁ, ପୁଅ? ଏକଥର, କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ଗୋକୁଳକୁ ଯାଅ, ଶିଶୁ |
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତଵା ନନ୍ଦଶ୍ଚ କ୍ରୋଡେ କୃଷ୍ଣଂ ଚକାର ସଃ । ନେତ୍ରାଶ୍ରୁଣା ଚ ପୂର୍ଣେନ ତଂ ସିଷେଚ ଶୁଚାଽନ୍ଵିତଃ
ଏଭଳି କହି, ନନ୍ଦ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କୋଳେ ନେଲେ | ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରି ତାଙ୍କୁ ଭିଜାଇଲେ |
ଚୁଚୁମ୍ବ ତଦ୍ଗଣ୍ଡଯୁଗଂ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ମୋହତଃ । ସାନନ୍ଦଃ ପରମାନଦୋ ଭଗଵାଂସ୍ତମୁଵାଚ ସଃ
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗାଳ ଚୁମି, ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ଛାତିରେ ଚେପି ଧରିଲେ | ଆନନ୍ଦରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ |
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ଭଗଵନ୍ନନ୍ଦସଂo ନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ମହା ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ, ନାରଦ ଓ ଭଗବତ୍ ନନ୍ଦଙ୍କ ଖଣ୍ଡର, ନବତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା |
ଅଥୈକନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ନିଷେକେନ ପରିଷ୍ଵଙ୍ଗୋ ଵିଭେଦସ୍ତେନ ଵା ଭଵେତ୍ । କ୍ଷଣେନ ଦର୍ଶନଂ ତେନ ନିଷେକଃ କେନ ଵାର୍ଯତେ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଏକତାରୁ ଆଲିଙ୍ଗନ, ତାହାରୁ ବିୟୋଗ ହେବା ସମ୍ଭବ | ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦେଖାରୁ ମିଳନ ହୁଏ—ଏହାକୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ?
ଗମନାଗମନାର୍ଥ ଚାପ୍ଯୁଦ୍ଧଵଃ କଥଯିଷ୍ଯତି । ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମି ତଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଵିଜ୍ଞାସ୍ଯସି ତତଃ ପିତଃ
ଆସିବା-ଯିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଧବ କଥାହେବେ | ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ପଠାଇବି, ତାପରେ, ପିତା, ତୁମେ ସବୁ ବୁଝିପାରିବ |
ଯଶୋଦାଂ ରୋହିଣୀଂ ଚୈଵ ଗୋପିକାଂ ଗୋପବାଲକାନ୍ । ପ୍ରାଣାଧିକାଂ ରାଧିକାଂ ତାଂ ଗତ୍ଵା ସଂବୋଧଯିଷ୍ଯତି
ସେ ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ଗୋପୀମାନେ, ଗୋପବାଳକମାନେ ଓ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବଡ଼ ରାଧିକାଙ୍କୁ ଯାଇ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବେ |
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵସୁଦେଵଶ୍ଚ ଦେଵକୀ । ବଲଦେଵଶ୍ଚୋଦ୍ଧଵଶ୍ଚ ତଥାଽକ୍ରୂରଶ୍ଚ ସତ୍ଵରମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବସୁଦେବ, ଦେବକୀ, ବଳରାମ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଆକୃର ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଆସିଲେ |
ଵସୁଦେଵ ଉଵାଚ ନନ୍ଦ ତ୍ଵଂ ବଲଵାଞ୍ଜ୍ଞାନୀ ସଦ୍ବନ୍ଧୁଶ୍ଚ ସଖା ମମ । ତ୍ଯଜ ମୋହଂ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସସ୍ତେଽଯଂ ଯଥା ମମ
ବସୁଦେବ କହିଲେ: ନନ୍ଦ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ମୋର ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ଓ ସଂଗୀ | ମୋହକୁ ଛାଡ଼, ଘରକୁ ଯାଅ—ଏହି ପୁଅ ଯେପରି ମୋର, ସେପରି ତୁମର ମଧ୍ୟ |
ଦୂରୀଭୂତା ଗୋକୁଲାଚ୍ଚ ମଥୁରା ନାସ୍ତି ବାନ୍ଧଵ । ମହୋତ୍ସଵେ ସଦାନନ୍ଦେ ନନ୍ଦ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ପୁତ୍ରକମ୍
ଗୋକୁଳ ଦୂରେ, ମଥୁରାରେ କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ନାହିଁ | ଉତ୍ସବରେ, ସଦା ଆନନ୍ଦରେ, ନନ୍ଦ, ତୁମେ ପୁଅକୁ ଦେଖିପାରିବ |
ଦେଵକ୍ଯୁଵାଚ ଯଥାଽଯମାଵଯୋଃ ପୁତ୍ରସ୍ତଥୈଵ ଭଵତୋ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ସାଲସଃ କେନ ହେ ନନ୍ଦ ଶୁଚା ଦେହୋ ହି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଦେବକୀ କହିଲେ: ଯେପରି ଏହି ପୁଅ ଆମ ପୁଅ, ସେପରି ନିଶ୍ଚିତ ତୁମର ମଧ୍ୟ | କିଏ ନନ୍ଦ, ତୁମ ଦେହରେ ଏତେ ଦୁଃଖ କାହିଁକି ଦେଖାଯାଉଛି?
ଏକାଦଶାବ୍ଦଂ ସବଲଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତେ ମନ୍ଦିରେ ସୁଖମ୍ । କଥଂ ସ୍ଵଲ୍ପଦିନେନୈଵ ଶୋକଗ୍ରସ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ଏକାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ବଳରାମ ସହ ତୁମ ଘରେ ସୁଖରେ ରହିଲେ | ଏତେ କମ୍ ଦିନରେ କିପରି ଦୁଃଖରେ ଭାସିଯିବୁ?
ତିଷ୍ଠ ପୁତ୍ରେଣ ସାର୍ଧଂ ଚ ମଥୁରାଯାଂ କିଯଦ୍ଦିନମ୍ । ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରାନନଂ ପଶ୍ଯ ଜନ୍ମ ତ୍ଵଂ ସଫଲଂ କୁରୁ
ମଥୁରାରେ ତୁମ ପୁଅ ସହ କିଛି ଦିନ ରୁହ; ତାଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚେହେରାକୁ ଦେଖ, ଏହି ଜନ୍ମକୁ ଫଳଦାୟକ କର।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଘଚ୍ଛୋଦ୍ଧଵ ସୁଖଂ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ତଵ ପ୍ରିଯମ୍ । ପ୍ରହର୍ଷ ଗୋକୁଲଂ ଗତ୍ଵା ଯଶୋଦାଂ ରୋହିଣୀଂ ପ୍ରସୂମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଉଦ୍ଧବ, ଖୁସିରେ ଯାଅ; ତୋର ଓ ତୋର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଶୁଭ ହେବ। ଆନନ୍ଦରେ ଗୋକୁଳକୁ ଯାଅ, ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀ ମାଙ୍କୁ ଦେଖ।
ଗୋପଵାଲସମୂହଂ ଚ ରାଧିକାଂ ଗୋପିକାଗଣମ୍ । ପ୍ରବୋଧଯାଽଽଧ୍ଯାତ୍ମିକେନ ମଦ୍ଦତ୍ତେନ ଶୁଚଶ୍ଛିଦା
ଗୋପବାଲା ଦଳ, ରାଧିକା ଓ ଗୋପୀମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋର ଦିଆ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଉପଦେଶରେ ଜାଗର କର, ଯାହା ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ।
ନନ୍ଦସ୍ତିଷ୍ଠତୁ ସାନନ୍ଦଂ ମନ୍ମାତୁରାଜ୍ଞଯା ଶୁଚା । ନନ୍ଦସ୍ଥିତିଂ ସଦ୍ଵିନଯଂ ଯଶୋଦାଂ କଥଯିଷ୍ଯସି
ନନ୍ଦ ମୋ ମାଁଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଏବଂ ପବିତ୍ରତାରେ ରୁହୁ। ତୁମେ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ନନ୍ଦଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଓ ସଦ୍ବ୍ୟବହାର ବିଷୟରେ କହିବ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ ପିତ୍ରା ମାତ୍ରା ବଲେନ ଚ । ଅକ୍ରୂରେଣ ସମଂ ତୂର୍ଣ ଯଯାଵଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଗୃହମ୍
ଏପରି କହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କ ପିତା, ମାତା, ବଳରାମ ଓ ଅକୃରୁରଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଘର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଉଦ୍ଧଵୋ ରଜନୀଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ମଥୁରାଯାଂ ଚ ନାରଦ । ପ୍ରଭାତେ ପ୍ରଯଯୌ ଶୀଘ୍ରଂ ରମ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍
ଉଦ୍ଧବ ମଥୁରାରେ ଏକ ରାତି ରହି, ପ୍ରଭାତରେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସୁନ୍ଦର ବୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦାନାo ଏକନଵ- ତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ନାରଦଙ୍କ କଥା ଉପରେ ଏକାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅଥ ଦ୍ଵିନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପ୍ରେରିତୋ ହୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍ । ସ୍ମରନ୍ନାରାଯଣଂ ଶଂଭୁଂ ଦୁର୍ଗା ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍
ଏବେ ଦୁଇନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଉଦ୍ଧବ ଖୁସି ହୋଇ, ଗଣେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ନାରାୟଣ, ଶିବ, ଦୁର୍ଗା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ସରସ୍ବତୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଗଙ୍ଗାଂ ଚ ମନସି ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଦିମୀଶଂ ତଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍ । ପ୍ରଜଗାମୋଦ୍ଧଵଶ୍ଚୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଙ୍ଗଲମୂଚକମ୍
Meditating on Gaṅgā in his mind, and on the lord Maheśvara, Uddhava proceeded, seeing auspicious signs.
ଶୁଶ୍ରାଵ ଦୁଂଦୁଭିଂ ଘଣ୍ଟାନାଦଂ ଶଙ୍ଖଧ୍ଵନିଂ ତଥା । ହରିଶବ୍ଦଂ ଚ ସଂଗୀତଂ ଶୁଶ୍ରାଵ ମଙ୍ଗଲଧ୍ଵନିମ୍
He heard the sound of drums, bells, and conch shells, as well as the chanting of Hari's name and auspicious music.
ପତିପୁତ୍ରଵତୀଂ ସାଧ୍ଵୀଂ ପ୍ରଦୀପଂ ମାଲ୍ଯଦର୍ପଣମ୍ । ପରିବୂର୍ଣତମଂ କୁମ୍ଭଂ ଦଧିଲାଜଫଲାନି ଚ
He saw a virtuous woman with husband and son, a lamp, garlands, a mirror, a fully filled pot, and offerings of yogurt, rice, and fruits.
ଦୂର୍ଵାଙ୍କୁରଂ ଶୁକ୍ଲଧାନ୍ଯଂ ରଜତଂ କାଞ୍ଚନଂ ମଧୁ । ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ସମୂହଂ ଚ କୃଷ୍ଣସାରଂ ଵୃଷଂ ଘୃତମ୍
He saw sprigs of dūrvā grass, white grains, silver, gold, honey, a group of brāhmaṇas, a black antelope, a bull, and clarified butter.
ସଦ୍ଯୋମାଂସଂ ଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ନୃପେନ୍ଦ୍ରଂ ଶ୍ଵେତଘୋଟକମ୍ । ପତାକାଂ ନକୁଲଂ ଚାଷଂ ଶୁକ୍ଲଂ ପୁଷ୍ପଂ ଚ ଚନ୍ଦନମ୍
ସେ ତାଜା ମାଂସ, ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ, ଏକ ରାଜା, ଏକ ଧଳା ଘୋଡ଼ା, ପତାକା, ଏକ ନକୁଳ, ଏକ ଶାଲିକ ପକ୍ଷୀ, ଧଳା ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵଂ ପଥି କଲ୍ଯାଣଂ ପ୍ରାପ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍ । ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ଵୃକ୍ଷଂ ଭାଣ୍ଡୀରେ ଵଟମକ୍ଷଯମ୍
ପଥରେ ଏପରି ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ସେ ବୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଭାଣ୍ଡୀରରେ ଅମର ବଟବୃକ୍ଷଟିକୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ନିଗ୍ଧପର୍ଣ ରକ୍ତଵର୍ଣ ପୁଣ୍ଯଦଂ ତୀର୍ଥମୀପ୍ସିତମ୍ । ସୁଵେଷାନ୍ବାଲକାଂଶ୍ଚୈଵ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତାନ୍
ସେ ଏହାର ନରମ ପତ୍ର, ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷିତ ତୀର୍ଥ ସ୍ଥଳ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ରତ୍ନ ଓ ଗହନାରେ ସଜିଥିବା ଛୁଆମାନେ ଦେଖିଲେ।
ଵଦତୋ ବଲକୃଷ୍ଣେତି ରୁଦତଶ୍ଚ ଶୁଚାଽନ୍ଵିତାନ୍ । ତାନାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଯଯୌ ଦୂରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ନଗରଂ ମୁଦା
ସେ ଛୁଆମାନେ 'ବଳ କୃଷ୍ଣ' ବୋଲି ଡାକୁଥିବା ଓ କିଛି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖିଲେ; ସେମାନେକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ, ସେ ଆଗକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦଦର୍ଶ ନନ୍ଦଶିବିରଂ ରଚିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା । ମଣିରତ୍ନଵିନିର୍ମାଣଂ ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯହୀରକୈଃ
ନନ୍ଦଙ୍କର ଶିବିରଟିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ବକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା । ଏହା ମଣି, ରତ୍ନ, ମୁକ୍ତା, ମାଣିକ୍ୟ ଓ ହୀରାରେ ସଜାଯାଇଥିଲା ।
ପରିଚ୍ଛନ୍ନଂ ମନୋରମ୍ଯଂ ସଦ୍ରତ୍ନକଲଶାନ୍ଵିତମ୍ । ଦ୍ଵାରଂ ଚିତ୍ରଂ ଵିଚିତ୍ରାଢ୍ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ପ୍ରଵିଵେଶ ସଃ
ଏହି ଶିବିରଟି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ରତ୍ନର କଳଶ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିଲା । ଦ୍ୱାରଟି ଅତି ରଙ୍ଗିନ ଓ ଭବ୍ୟ ଥିଲା । ଏହାକୁ ଦେଖି ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।