ମଦୀଯଂ ପରିହାସଂ ଚ ଯଶୋଦାଂ ରୋହିଣୀଂ ଵଦ । କୁମାରାସ୍ଯାଚ୍ଛ୍ରୁତଂ ସର୍ଵ ସୋଽହମିତ୍ଯେଵମୀପ୍ସିତମ୍
ମୋ ଖେଳା ଗପ ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀଙ୍କୁ କହ; ଏହି ଶିଶୁର ମୁଖରୁ ସମସ୍ତ କଥା ସେମାନେ ଶୁଣନ୍ତୁ, ଏହା ମୋ ଇଚ୍ଛା—
କୀର୍ତଯିଷ୍ଯସି ତତ୍ସର୍ଵ ସର୍ଵ ଗୋକୁଲଵାସିନମ୍ । କାଲଃ କରୋତି ସସୈର୍ଗ ବନ୍ଧୂନାଂ ବନ୍ଧୁଭିଃ ସହ
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଗୋକୁଳର ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ କହିବ; ସମୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହ ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ମିଳାଏ ଓ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରେ—
କାଲଃ କରୋତି ଵିଚ୍ଛେଦଂ ଵିରୋଧଂ ପ୍ରୀତିମେଵ ଚ । କାଲଃ ସୃଷ୍ଟିଂ ଚ କୁରୁତେ କାଲଶ୍ଚ ପରିପାଲନମ୍
ସମୟ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରେ, ଶତ୍ରୁତା ଓ ପ୍ରେମ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥାଏ; ସମୟ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ସମୟ ରକ୍ଷା କରେ—
କାଲଃ କରୋତି ସାନନ୍ଦଂ କାଲଃ ସଂହରତେ ପ୍ରଜାଃ । ସୁଖଂ ଦୁଃଖଂ ଭଯଂ ଶୋକଂ ଜରାଂ ମୃତ୍ଯୁଂ ଚ ଜନ୍ମ ଚ
ସମୟ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି, ସମୟ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ସମସ୍ତ ସୁଖ, ଦୁଃଖ, ଭୟ, ଶୋକ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଜନ୍ମ—ସବୁ ସମୟର କାରଣ।
ସର୍ଵଂ କର୍ମାନୁରୋଧେନ କାଲ ଏଵ କରୋତି ଚ । ସର୍ଵଂ କାଲକୃତଂ ତାତ ଵିସ୍ମଯଂ ନ ଵ୍ରଜଂ ଵ୍ରଜ
ସମସ୍ତ କାମ କାର୍ଯ୍ୟ କର୍ମଅନୁସାରେ ହୁଏ, ସମୟ ଏହାକୁ ଘଟାଏ | ସମସ୍ତ କିଛି ସମୟର ଦ୍ୱାରା ହୁଏ, ପ୍ରିୟ, ଏଥିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ |
କୁତସ୍ତ୍ଵଂ ଗୋକୁଲେ ଵୈଶ୍ଯୋ ନନ୍ଦୋ ଵୈଶ୍ଯାଧିପୋ ନୃପଃ । ଵସୁଦେଵସୁତୋଽଚହଂ ଚ ମଥୁରାଯାମହୋ କୁତଃ
ତୁମେ କିପରି ଗୋକୁଳରେ ବଣିଆ ହେଲେ, ନନ୍ଦ ହେଉଛନ୍ତି ବଣିଆମାନଙ୍କର ପ୍ରଧାନ, ଆଉ ମୁଁ ବସୁଦେବଙ୍କ ପୁଅ ହୋଇ ମଥୁରାରେ ଅଛି—ଏହା ସମ୍ଭବ କିପରି ହେଲା?
ପିତା ମେ କଂସଭୀତେନ ତ୍ଵଦ୍ଗୃହେ ଚ ସମପ୍ରିତଃ । ପିତୁ ପରଃ ପିତା ତ୍ଵଂ ଚ ମାତା ମାତୁଃ ପରାଽପିଵା
ମୋ ବାପା କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ମୋତେ ତୁମ ଘରକୁ ଦେଇଥିଲେ | ତୁମେ ମୋ ବାପାଠାରୁ ବଡ଼ ବାପା, ଆଉ ତୁମ ଜନନୀ ମୋ ଜନନୀଠାରୁ ବଡ଼ ମା |
ମଯା ଦତ୍ତେନ ଜ୍ଞାନେନ ପାର୍ଵତ୍ଯା ଚ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵର । ତ୍ଯଜ ମୋହଂ ମହାଭାଗ ଗଚ୍ଛ ତାତ ସୁଖଂ ଗୃହମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଛି, ଏବଂ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ହେ ବ୍ରଜେଶ୍ୱର, ମୋହକୁ ଛାଡ଼, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଆନନ୍ଦରେ ଘରକୁ ଯାଅ, ପିତା |
ନନ୍ଦ ଉଵାଚ ସ୍ମର ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ତାତ ରମ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯଂ ମହୋତ୍ସଵମ୍ । ଗୋକୁଲଂ ଗୋକୁଲଂ ରମ୍ଯଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଯମୁନାତଟମ୍
ନନ୍ଦ କହିଲେ: ପୁଅ, ବୃନ୍ଦାବନକୁ ମନେ ପକା, ଯେଉଁଠି ଆନନ୍ଦ, ପବିତ୍ରତା ଓ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ଅଛି | ଗୋକୁଳ, ଗୋକୁଳ, ଏତେ ସୁନ୍ଦର, ଯମୁନା ତଟ ଅତି ଆକର୍ଷକ |
ରମଣୀନାଂ ସୁରମ୍ଯଂ ଚ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରିଯଂ ରାସମଣ୍ଡଲମ୍ । ଗୋପାଲିକା ଗୋପବାଲାନ୍ଯଶୋଦାଂ ରୋହିଣୀଂ ପ୍ରିଯାମ୍
ସେଠାର ରମଣୀମାନେ, ତୋର ପ୍ରିୟ ରାସମଣ୍ଡଳ, ଗୋପାଳିକା, ଗୋପବାଳକ, ଯଶୋଦା ଓ ପ୍ରିୟ ରୋହିଣୀ |
ପ୍ରାଣାଧିକାଂ ରାଧିକାଂ ନ କଥଂ ସ୍ମରସି ପୁତ୍ରକ । ଵାରମେକଂ ସ୍ଵଲ୍ପଦିନଂ ଗୋକୁଲଂ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସକ
ପ୍ରାଣଠାରୁ ବଡ଼ ରାଧିକାକୁ କିପରି ମନେ ପକୁନୁହେଁ, ପୁଅ? ଏକଥର, କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ଗୋକୁଳକୁ ଯାଅ, ଶିଶୁ |
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତଵା ନନ୍ଦଶ୍ଚ କ୍ରୋଡେ କୃଷ୍ଣଂ ଚକାର ସଃ । ନେତ୍ରାଶ୍ରୁଣା ଚ ପୂର୍ଣେନ ତଂ ସିଷେଚ ଶୁଚାଽନ୍ଵିତଃ
ଏଭଳି କହି, ନନ୍ଦ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କୋଳେ ନେଲେ | ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରି ତାଙ୍କୁ ଭିଜାଇଲେ |
ଚୁଚୁମ୍ବ ତଦ୍ଗଣ୍ଡଯୁଗଂ କୃତ୍ଵା ଵକ୍ଷସି ମୋହତଃ । ସାନନ୍ଦଃ ପରମାନଦୋ ଭଗଵାଂସ୍ତମୁଵାଚ ସଃ
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗାଳ ଚୁମି, ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇ ଛାତିରେ ଚେପି ଧରିଲେ | ଆନନ୍ଦରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ |
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ଭଗଵନ୍ନନ୍ଦସଂo ନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ମହା ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ, ନାରଦ ଓ ଭଗବତ୍ ନନ୍ଦଙ୍କ ଖଣ୍ଡର, ନବତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା |
ଅଥୈକନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ନିଷେକେନ ପରିଷ୍ଵଙ୍ଗୋ ଵିଭେଦସ୍ତେନ ଵା ଭଵେତ୍ । କ୍ଷଣେନ ଦର୍ଶନଂ ତେନ ନିଷେକଃ କେନ ଵାର୍ଯତେ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଏକତାରୁ ଆଲିଙ୍ଗନ, ତାହାରୁ ବିୟୋଗ ହେବା ସମ୍ଭବ | ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦେଖାରୁ ମିଳନ ହୁଏ—ଏହାକୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ?
ଗମନାଗମନାର୍ଥ ଚାପ୍ଯୁଦ୍ଧଵଃ କଥଯିଷ୍ଯତି । ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମି ତଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଵିଜ୍ଞାସ୍ଯସି ତତଃ ପିତଃ
ଆସିବା-ଯିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଧବ କଥାହେବେ | ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ପଠାଇବି, ତାପରେ, ପିତା, ତୁମେ ସବୁ ବୁଝିପାରିବ |
ଯଶୋଦାଂ ରୋହିଣୀଂ ଚୈଵ ଗୋପିକାଂ ଗୋପବାଲକାନ୍ । ପ୍ରାଣାଧିକାଂ ରାଧିକାଂ ତାଂ ଗତ୍ଵା ସଂବୋଧଯିଷ୍ଯତି
ସେ ଯଶୋଦା, ରୋହିଣୀ, ଗୋପୀମାନେ, ଗୋପବାଳକମାନେ ଓ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବଡ଼ ରାଧିକାଙ୍କୁ ଯାଇ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବେ |
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଵସୁଦେଵଶ୍ଚ ଦେଵକୀ । ବଲଦେଵଶ୍ଚୋଦ୍ଧଵଶ୍ଚ ତଥାଽକ୍ରୂରଶ୍ଚ ସତ୍ଵରମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ବସୁଦେବ, ଦେବକୀ, ବଳରାମ, ଉଦ୍ଧବ ଓ ଆକୃର ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ଆସିଲେ |
ଵସୁଦେଵ ଉଵାଚ ନନ୍ଦ ତ୍ଵଂ ବଲଵାଞ୍ଜ୍ଞାନୀ ସଦ୍ବନ୍ଧୁଶ୍ଚ ସଖା ମମ । ତ୍ଯଜ ମୋହଂ ଗୃହଂ ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସସ୍ତେଽଯଂ ଯଥା ମମ
ବସୁଦେବ କହିଲେ: ନନ୍ଦ, ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ମୋର ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ଓ ସଂଗୀ | ମୋହକୁ ଛାଡ଼, ଘରକୁ ଯାଅ—ଏହି ପୁଅ ଯେପରି ମୋର, ସେପରି ତୁମର ମଧ୍ୟ |
ଦୂରୀଭୂତା ଗୋକୁଲାଚ୍ଚ ମଥୁରା ନାସ୍ତି ବାନ୍ଧଵ । ମହୋତ୍ସଵେ ସଦାନନ୍ଦେ ନନ୍ଦ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ପୁତ୍ରକମ୍
ଗୋକୁଳ ଦୂରେ, ମଥୁରାରେ କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ନାହିଁ | ଉତ୍ସବରେ, ସଦା ଆନନ୍ଦରେ, ନନ୍ଦ, ତୁମେ ପୁଅକୁ ଦେଖିପାରିବ |
ଦେଵକ୍ଯୁଵାଚ ଯଥାଽଯମାଵଯୋଃ ପୁତ୍ରସ୍ତଥୈଵ ଭଵତୋ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ସାଲସଃ କେନ ହେ ନନ୍ଦ ଶୁଚା ଦେହୋ ହି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଦେବକୀ କହିଲେ: ଯେପରି ଏହି ପୁଅ ଆମ ପୁଅ, ସେପରି ନିଶ୍ଚିତ ତୁମର ମଧ୍ୟ | କିଏ ନନ୍ଦ, ତୁମ ଦେହରେ ଏତେ ଦୁଃଖ କାହିଁକି ଦେଖାଯାଉଛି?
ଏକାଦଶାବ୍ଦଂ ସବଲଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତେ ମନ୍ଦିରେ ସୁଖମ୍ । କଥଂ ସ୍ଵଲ୍ପଦିନେନୈଵ ଶୋକଗ୍ରସ୍ତୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ଏକାଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ବଳରାମ ସହ ତୁମ ଘରେ ସୁଖରେ ରହିଲେ | ଏତେ କମ୍ ଦିନରେ କିପରି ଦୁଃଖରେ ଭାସିଯିବୁ?
ତିଷ୍ଠ ପୁତ୍ରେଣ ସାର୍ଧଂ ଚ ମଥୁରାଯାଂ କିଯଦ୍ଦିନମ୍ । ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରାନନଂ ପଶ୍ଯ ଜନ୍ମ ତ୍ଵଂ ସଫଲଂ କୁରୁ
ମଥୁରାରେ ତୁମ ପୁଅ ସହ କିଛି ଦିନ ରୁହ; ତାଙ୍କର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଚେହେରାକୁ ଦେଖ, ଏହି ଜନ୍ମକୁ ଫଳଦାୟକ କର।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଘଚ୍ଛୋଦ୍ଧଵ ସୁଖଂ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ତଵ ପ୍ରିଯମ୍ । ପ୍ରହର୍ଷ ଗୋକୁଲଂ ଗତ୍ଵା ଯଶୋଦାଂ ରୋହିଣୀଂ ପ୍ରସୂମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଉଦ୍ଧବ, ଖୁସିରେ ଯାଅ; ତୋର ଓ ତୋର ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଶୁଭ ହେବ। ଆନନ୍ଦରେ ଗୋକୁଳକୁ ଯାଅ, ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀ ମାଙ୍କୁ ଦେଖ।
ଗୋପଵାଲସମୂହଂ ଚ ରାଧିକାଂ ଗୋପିକାଗଣମ୍ । ପ୍ରବୋଧଯାଽଽଧ୍ଯାତ୍ମିକେନ ମଦ୍ଦତ୍ତେନ ଶୁଚଶ୍ଛିଦା
ଗୋପବାଲା ଦଳ, ରାଧିକା ଓ ଗୋପୀମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋର ଦିଆ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଉପଦେଶରେ ଜାଗର କର, ଯାହା ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ।
ନନ୍ଦସ୍ତିଷ୍ଠତୁ ସାନନ୍ଦଂ ମନ୍ମାତୁରାଜ୍ଞଯା ଶୁଚା । ନନ୍ଦସ୍ଥିତିଂ ସଦ୍ଵିନଯଂ ଯଶୋଦାଂ କଥଯିଷ୍ଯସି
ନନ୍ଦ ମୋ ମାଁଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ଆନନ୍ଦରେ ଏବଂ ପବିତ୍ରତାରେ ରୁହୁ। ତୁମେ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ନନ୍ଦଙ୍କର ଅବସ୍ଥା ଓ ସଦ୍ବ୍ୟବହାର ବିଷୟରେ କହିବ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ ପିତ୍ରା ମାତ୍ରା ବଲେନ ଚ । ଅକ୍ରୂରେଣ ସମଂ ତୂର୍ଣ ଯଯାଵଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଗୃହମ୍
ଏପରି କହି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ତାଙ୍କ ପିତା, ମାତା, ବଳରାମ ଓ ଅକୃରୁରଙ୍କ ସହିତ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଘର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଉଦ୍ଧଵୋ ରଜନୀଂ ସ୍ଥିତ୍ଵା ମଥୁରାଯାଂ ଚ ନାରଦ । ପ୍ରଭାତେ ପ୍ରଯଯୌ ଶୀଘ୍ରଂ ରମ୍ଯଂ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍
ଉଦ୍ଧବ ମଥୁରାରେ ଏକ ରାତି ରହି, ପ୍ରଭାତରେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସୁନ୍ଦର ବୃନ୍ଦାବନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦାନାo ଏକନଵ- ତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ବିଷୟରେ ନାରଦଙ୍କ କଥା ଉପରେ ଏକାନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଅଥ ଦ୍ଵିନଵତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣପ୍ରେରିତୋ ହୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ଗଣେଶ୍ଵରମ୍ । ସ୍ମରନ୍ନାରାଯଣଂ ଶଂଭୁଂ ଦୁର୍ଗା ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ସରସ୍ଵତୀମ୍
ଏବେ ଦୁଇନବେଁ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ଉଦ୍ଧବ ଖୁସି ହୋଇ, ଗଣେଶଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ନାରାୟଣ, ଶିବ, ଦୁର୍ଗା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ସରସ୍ବତୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।