କୃପାଂ କୁରୁ ମହାମାଯେ ମମ ଶତ୍ରୁକ୍ଷଯଂ କୁରୁ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ସକରୁଣଂ ରଥସ୍ଥେ ପତିତେ ରଣେ
ହେ ମହାମାୟା, ମୋତେ କୃପା କର, ମୋ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ସଂହାର କର; ଏଭଳି କହି ଦୟାଭାବରେ ରଥରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ—
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ସା ଦୁର୍ଗା ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭା । ନାରାଯଣେନ କୃପଯା ପ୍ରେରିତା ପରମାତ୍ମନା
ସେଠାରେ ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କୋଟି ଗୁଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ; ପରମାତ୍ମା ନାରାୟଣଙ୍କର କୃପାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ।
ଶିଵସ୍ଯ ପୁରତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଶିଵାଯ ଚ ଜଯାଯ ଚ । ଇତ୍ଯୁଵାଚ ମହାଦେଵୀ ମାଯାଶକ୍ତ୍ଯାଽସୁରଂ ଜହି
ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବିଜୟ ପାଇଁ, ମହାଦେବୀ କହିଲେ: 'ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ଏଇ ଦାନବକୁ ବଧ କର।'
ଦୁର୍ଗୋଵାଚ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ଭଵାନ୍ଵରଃ ସୁରାଣାଂ ଚ ଜଯଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଦଦାମ୍ଯହମ୍
ଦୁର୍ଗା କହିଲେ: 'ଭଲ ହେଉ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ଏକ ଵର ଚୟନ କର; ତୁମେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଜୟ ଦେଉଛି।'
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ କ୍ଷଯୋ ଭଵତୁ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଇତି ମେ ଵରମୀଶ୍ଵରୀ । ଦେହୀତି ଵାଞ୍ଛିତଂ ଦୁର୍ଗେ ପରମାଦ୍ଯେ ମଲାତନି
ମହାଦେବ କହିଲେ: 'ଦାନବର ସଂହାର ହେଉ—ଏହି ହେଉଛି ମୋର ଇଚ୍ଛିତ ଵର, ହେ ଦୁର୍ଗା, ହେ ପ୍ରଥମା, ହେ ନିର୍ମଳ ଦେହବତୀ, ଏହି ଵର ଦିଅ।'
ଭଗଵତ୍ଯୁଵାଚ ହରିଂ ସ୍ମର ମହାଭାଗା ଜଯ ଦୈତ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ । ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ଵମେଵ ଜ୍ଯୋତିରୀଶ୍ଵରଃ
ଦେବୀ କହିଲେ: 'ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର; ସେଇ ପ୍ରଭୁ, ଜଗତର ଗୁରୁ, ଦାନବକୁ ବିଜୟ କରିବେ। ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ତୁମେ ତେଜର ଇଶ୍ୱର।'
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵୃଷରୂପୋ ବଭୂଵ ହ । ଦଧାର କଲଯା ମୂର୍ଧ୍ନା ଶୂଲପାଣେ ରଥଂ ଵିଭୁଃ
ଏହି ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ବୃଷ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଏକ ଅଂଶରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ରଥକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ବହିଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵଚକ୍ରମଥୋଗ୍ରଂ ଚ ପ୍ରକୃତିଂ ଚ ଚକାର ସଃ । ଶସ୍ତ୍ରଂ ଦଦୌ ମନ୍ତ୍ରପୂତମୁଦ୍ଦଧାର ତତୋ ରଥମ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଚକ୍ର ଏବଂ ପ୍ରକୃତି ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଶସ୍ତ୍ର ଦେଲେ ଏବଂ ପରେ ରଥକୁ ଉଠାଇଲେ।
ଶିଵଃ ଶସ୍ତ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍ । ଜଘାନ ତ୍ରିପୁରଂ ଶୀଘ୍ରଂ ସ ପପାତ ମହୀତଲେ
ଶିବ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ତ୍ରିପୁରକୁ ତୁରନ୍ତ ଧ୍ୱଂସ କଲେ ଏବଂ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ଶଂକରଂ ଦେଵାଶ୍ଚକୁଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷଣମ୍ । ଦୁର୍ଗା ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ଶୂରଂ ପିନାକଂ ଵିଷ୍ଣୁରେଵ ଚ
ଦେବତାମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। ଦୁର୍ଗା ତାଙ୍କୁ ଶୂର ପିନାକ ଧନୁଷ ଦେଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମା ଶୁଭାଶିଷଂ ଚୈଵ ମୁନଯଶ୍ଚାପି ହର୍ଷିତାଃ । ନନୃତୁର୍ଦେଵତାଃ ସର୍ଵା ଜଗୁର୍ଗନ୍ଧର୍ଵକିନ୍ନରାଃ
ବ୍ରହ୍ମା ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଋଷିମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ଏହିପରି କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତାତ ସ୍ତଵରାଜମନୁତ୍ତମମ୍ । ଵିଘ୍ନଵିଘ୍ନକରଂ ଶୀଘ୍ରଂ ଶତ୍ରୁସଂହାରକାରଣମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଓ ପୁତ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରରାଜ, ଯାହା ବିଘ୍ନ ଦୂର କରେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରେ ଏବଂ ତୁରନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ—
ପରମୈଶ୍ଵର୍ଯଜନକଂ ସୁଖଦଂ ପରମଂ ଶୁଭମ୍ । ନିର୍ଵାଣମୋକ୍ଷଦଂ ଚୈଵ ହରିଭକ୍ତିପ୍ରଦଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ଏହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ସୁଖ ଦେଇଥାଏ, ଅତି ଶୁଭ ଏବଂ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଗୋଲୋକଵାସଦଂ ଚୈଵ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ଵରମ୍ । ସ୍ତୋତ୍ରରାଜପ୍ରପଠନାତ୍ପ୍ରସନ୍ନା ପାର୍ଵତୀ ସଦା
ଏହା ଗୋଲୋକରେ ବାସ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରରାଜ ପଢ଼ିଲେ ପାର୍ବତୀ ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଲୋଭମୋହକାମକ୍ରୋଧକର୍ମମୂଲନିକୃନ୍ତନମ୍ । ବଲବୁଦ୍ଧିକରଂ ଚୈଵ ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଵିନାଶନମ୍
ଏହା ଲୋଭ, ମୋହ, କାମ, କ୍ରୋଧ ଓ କର୍ମର ମୂଳ କାଟିଦେଏ, ଶକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ଜନ୍ମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନାଶ କରେ।
ଧନପୁତ୍ରପ୍ରିଯାଭୂମିସର୍ଵସଂପତ୍ପ୍ରଦଂ ନୃଣାମ୍ । ଶୋକଦୁଃଖହରଂ ଚୈଵ ସର୍ଵାମିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ଵରମ୍
ଏହା ଲୋକଙ୍କୁ ଧନ, ସନ୍ତାନ, ପ୍ରିୟଜନ, ଜମି ଓ ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ। ଏହା ଶୋକ ଓ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ।
ସ୍ତୋତ୍ରରାଜପ୍ରପଠନାନ୍ମହାଵନ୍ଧ୍ଯା ପ୍ରସୂଯତେ । ଵନ୍ଧନାନ୍ମୁଚ୍ଯତେ ଦୁଃଖୀ ଭଯାନ୍ମୁଚ୍ଯେତ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରରାଜ ପଢ଼ିଲେ ବଡ଼ ବନ୍ଧ୍ୟା ମହିଳା ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନ ପାଉଛନ୍ତି। ଦୁଃଖି ଲୋକ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଭୟରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ରୋଗାଦ୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗୀ ଦରିଦ୍ରଶ୍ଚ ଧନୀ ଭଵେନ୍ । ଦାଵାଗ୍ନିମଧ୍ଯେ ନ ମୃତୋ ମଗ୍ନଃ ପୋତୋ ମହାର୍ଣଵେ
ରୋଗୀ ଲୋକ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି, ଦରିଦ୍ର ଧନୀ ହୁଅନ୍ତି। ଜଙ୍ଗଲ ଅଗ୍ନିରେ କେହି ମରନ୍ତି ନାହିଁ, ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ନାଉ ଡୁବେ ନାହିଁ।
ଦସ୍ଯୁଗ୍ରସ୍ତୋ ନିପୁଗ୍ରସ୍ତୋ ହିଂସ୍ରଜନ୍ତୁସମନ୍ଵିତଃ । ସ୍ତୋତ୍ରେଣାନେନ ଵୈଶ୍ଯେନ୍ଦ୍ର କଲ୍ଯାଣଂ ଲଭତେ ନରଃ
ଡାକାତ, ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା ହିଂସ୍ର ପଶୁ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଓ ବଣିକ୍ରାଜ, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ଶୁଭ ଲାଭ କରେ।
ତୈଜସାନାଂ ଯଥା ରତ୍ନମାଶ୍ରମାଣାଂ ଦ୍ଵିଜୋ ଯଥା । ନଦୀନାଂ ଚ ଯଥା ଗଙ୍ଗା ମନ୍ତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରଣଵୋ ଯଥା
ଯେପରି ରତ୍ନମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ତେଜସ୍ୱୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଶ୍ରମମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନଦୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଗଙ୍ଗା ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଣବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ—
ତୁଲସୀ ସର୍ଵପତ୍ରାଣାଂ ଧରାଣାଂ ଚ ଵସୁଂଧରା । ପୁଷ୍ପାଣାଂ ପାରିଜାତଂ ଚ କାଷ୍ଠାନାଂ ଚନ୍ଦନଂ ଯଥା
ସମସ୍ତ ପତ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ତୁଳସୀ, ଭୂମିମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଧରା, ଫୁଲମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପାରିଜାତ, କାଠମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଚନ୍ଦନ ଯେପରି—
ଵିଷ୍ଣୁପୂଜା ଚ ତପସାଂ ଵ୍ରତେଷ୍ଵେକାଦଶୀ ଯଥା । ଜ୍ଞାନିନାଂ ଚ ଯଥା ଶଂଭୁଃ ସିଦ୍ଧାନାଂ ଚ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ତପସ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ବିଷ୍ଣୁପୂଜା, ବ୍ରତମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏକାଦଶୀ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶଂଭୁ, ସିଦ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଗଣେଶ୍ୱର ଯେପରି—
ଦେଵାନାଂ ଚ ଯଥା ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵେଦାଃ ଶାସ୍ତ୍ରେଷୁ ତନ୍ତ୍ରତଃ । ଦେଵୀନାଂ ଚ ଯଥା ଦୁର୍ଗା ଶାନ୍ତାନାଂ କମଲା ଯଥା
ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ବିଷ୍ଣୁ, ଶାସ୍ତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ବେଦ, ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁର୍ଗା, ଶାନ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କମଳା ଯେପରି—
ସରସ୍ଵତୀ ଚ ଵିଦୁଷାଂ ରାଧିକା ସୁନ୍ଦରୀଷୁ ଚ । ତଥା ସ୍ତୋତ୍ରେଷ୍ଵିଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ନାତଃ ପରତରଂ ଵ୍ରଜ
ବିଦ୍ୱାନମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସରସ୍ୱତୀ, ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ରାଧିକା ଯେପରି, ସ୍ତୋତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର, ଏଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କିଛି ନାହିଁ, ଓ ବ୍ରଜ।
ପୁରା ଦତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଚ ପୁଷ୍କରେ ସୂର୍ଯପର୍ଵଣି । ଦୈତ୍ଯଗ୍ରସ୍ତାଯ ଭୀତାଯ ସର୍ଵଦୁର୍ଗହରଂ ପରମ୍
ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂଜାବେଳେ ପୁଷ୍କରରେ, ଦେମନମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ଏବଂ ଭୟଭୀତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏହା ଦିଆଯାଇଥିଲା; ଏହା ସମସ୍ତ କଷ୍ଟର ସର୍ବୋତ୍ତମ ନାଶକ।
ଶିଵାଯ ଶତ୍ରୁଗ୍ରସ୍ତାଯ ଦଦୌ ବ୍ରହ୍ମା ମଦାଜ୍ଞଯା । ଶିଵଶ୍ଚ ସନକାଦିଭ୍ଯଃ ପୁରା ଦୁର୍ଵାସସେ ଦଦୌ
ମୋର ଆଜ୍ଞାରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଏହାକୁ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯେତେବେଳେ ସେ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ଥିଲେ। ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ଶିବ ଏହାକୁ ସନକ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ଓ ଦୁର୍ବାସାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ।
ସନତ୍କୁମାରୋ ଭଗଵାନ୍କୃପଯା ଗୌତମାଯ ଚ । ପୁଲହାଯ ପୁଲସ୍ତ୍ଯାଯ ଦଦୌ ଚାଙ୍ଗିରସେ ମୁଦା
ସନତକୁମାର ଭଗବାନ ଦୟାରୁପି ଗୌତମ, ପୁଲହ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ ଓ ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଏହା ଦେଇଥିଲେ।
ତଥା ଯନ୍ଦ୍ରାଯ ସୂର୍ଯାଯ ସୂର୍ଯଶ୍ଚାପି ଯମାଯ ଚ । ଯମାଶ୍ଚ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତାଯ କୃପଯା ଚ ପୁରା ଦଦୌ
ଏହିପରି, ସେ ଏହା ଯମ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଲେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯମଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଯମ ଦୟାରୁପି ପୁରାତନ କାଳରେ ଚିତ୍ରଗୁପ୍ତଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ନିତ୍ଯଂ ପଠିଷ୍ଯସି ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଗୋଲୋକଗମନାଯ ଵୈ । ସାକ୍ଷାତ୍ପଶ୍ଯସି ଭୋ ତାତ ତାମେଵ ପାର୍ଵତୀମିହ
ଗୋଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଯଦି ତୁମେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ସଦା ପଢିବା, ତେବେ ଏଠାରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିପାରିବ।
ଯସ୍ମୈ କସ୍ମୈ ନ ଦାତଵ୍ଯଂ ପାପିନେ ଗୋପନଂ କୁରୁ । ନାରାଯଣସ୍ଯ ଭକ୍ତାଯ ଶାନ୍ତାଯ ଵିଦୁଷେ ତଥା
ଏହା କାହାକୁ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ବିଶେଷ କରି ପାପୀଙ୍କୁ ଦେବା ନାହିଁ; ଏହା ଗୁପ୍ତ ରଖ; ଏହା କେବଳ ନାରାୟଣଙ୍କ ଭକ୍ତ, ଶାନ୍ତ ଓ ଜ୍ଞାନୀକୁ ଦେବା।