ଵିଷ୍ଣୁମାଯେ ମହାଭାଗେ ନାରାଯଣି ସନାତନି । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପେ ପରମେ ନିତ୍ଯାନନ୍ଦସ୍ଵରୂପିଣି
ହେ ବିଷ୍ଣୁମାୟା, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି, ହେ ନାରାୟଣୀ, ନିତ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦର ଆକାର।
ତ୍ଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମାଦିଦେଵାନାମମ୍ବିକେ ଜଗଦମ୍ବିକେ । ତ୍ଵଂ ସଂହାରେ ଚ ଗୁଣତୋ ନିରାକାରେ ଚ ନିର୍ଗୁଣାତ୍
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମା, ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ। ସଂହାର ସମୟରେ ଗୁଣସହିତ ରହ, ନିରାକାର ହେବାବେଳେ ଗୁଣରୁ ଅତିତ।
ମାଯଯା ପୁରୁଷସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ମାଯଯା ପ୍ରକୃତିଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ତଯୋଃ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ତ୍ଵଂ ବିଭର୍ଷି ସନାତନି
ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷ ହେଉଛ, ଏବଂ ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତି ମଧ୍ୟ ହେଉଛ। ହେ ନିତ୍ୟା, ଏହି ଦୁଇଠାରୁ ଉପରେ ଥିବା ପରବ୍ରହ୍ମକୁ ତୁମେ ଧାରଣ କର।
ଵେଦାନାଂ ଜନନୀ ତ୍ଵଂ ଚ ସାଵିତ୍ରୀ ଚ ପରାତ୍ପରା । ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଚ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସର୍ଵମଂପତ୍ସ୍ଵରୂପିଣୀ
ତୁମେ ବେଦମାନଙ୍କର ଜନନୀ, ସାବିତ୍ରୀ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ। ବୈକୁଣ୍ଠରେ ତୁମେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଆକାର।
ମର୍ତ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ କ୍ଷୀରୋଦେ କାମିନୀ ଶେଷଶାଯିନଃ । ସ୍ଵର୍ଗେଷୁ ସ୍ଵର୍ଗଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତ୍ଵଂ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ଭୂତଲେ
ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଶେଷ ଶୟନ କରୁଥିବାଙ୍କର ପ୍ରିୟା। ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗଲକ୍ଷ୍ମୀ, ପୃଥିବୀରେ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀ।
ନାଗାଦିଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପାତାଲେ ଗୃହେଷୁ ଗୃହଦେଵତା । ସର୍ଵସସ୍ଯସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯଵିଧାଯିନୀ
ପାତାଳରେ ତୁମେ ନାଗଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଘରେ ଘରେ ଘୃହଦେବୀ। ସମସ୍ତ ଶସ୍ୟର ଆକାର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦାତ୍ରୀ।
ରାଗାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ସରସ୍ଵତୀ । ପ୍ରାଣାନାମଧିଦେପୀ ତ୍ଵଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ତୁମେ ରାଗର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସରସ୍ୱତୀ। ପ୍ରାଣମାନଙ୍କର ଶାସକ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅଧିପତି।
ଗୋଲୋକେ ଚ ସ୍ଵଯଂ ରାଧା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯୈଵ ଵକ୍ଷସି । ଗୋଲୋକାଧିଷ୍ଠିତା ଦେଵୀ ଦୃନ୍ଦା ଦୃନ୍ଦାଵନେ ଵନେ
ଗୋଲୋକରେ ତୁମେ ନିଜେ ରାଧା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଛାତିରେ ବସିଛ। ଗୋଲୋକର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ଏବଂ ବୃନ୍ଦାବନ ଉଦ୍ୟାନରେ ବୃନ୍ଦା।
ଶ୍ରୀରାସମଣ୍ଡଲେ ରମ୍ଯା ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନୀ । ଶତଶୃଙ୍ଗାଧିଦେଵୀ ତ୍ଵଂ ନାମ୍ନା ଚିତ୍ରାଵଲୀତି ଚ
ଶ୍ରୀରାସମଣ୍ଡଳରେ ତୁମେ ସୁନ୍ଦରୀ, ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା। ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଏବଂ ଚିତ୍ରାବଳୀ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଦକ୍ଷକନ୍ଯା କୁତ୍ରକଲ୍ପେ କୁତ୍ରକଲ୍ପେ ଚ ଶୈଲଜା । ଦେଵମାତାଽଦିତିସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵାଧାରା ଵସୁଂଧରା
କେତେକ ଯୁଗରେ ତୁମେ ଦକ୍ଷଙ୍କର କନ୍ୟା, ଅନ୍ୟ ଯୁଗରେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା। ଦେବମାତା ଅଦିତି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବସୁଧାରା।
ତ୍ଵମେଵ ଗଙ୍ଗା ତୁଲସୀ ତ୍ଵଂ ଚ ସ୍ଵାହା ସତୀ । ତ୍ଵଦଂଶାଂଶାଂଶକଲଯା ସର୍ଵଦେଵାଦିଯୋଷିତଃ
ତୁମେ ଏକା ଗଙ୍ଗା, ତୁମେ ଏକା ତୁଳସୀ, ତୁମେ ଏକା ସ୍ୱାହା ଏବଂ ସତୀ; ତୁମର ଅନେକ ଅଂଶର ଏକ ଅତି ଛୋଟ ଅଂଶରୁ ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ, ଦେବତାମାନେ ଆଦି ହୋଇ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛନ୍ତି।
ସ୍ତ୍ରୀରୂପଂ ଚାତିପୁଂରୂପଂ ଦେଵି ତ୍ଵଂ ଚ ନପୁଂସକମ୍ । ଵୃକ୍ଷାଣାଂ ଵୃଙରୂପା ତ୍ଵଂ ସୃଷ୍ଟା ଚାଙ୍କୁରରୂପିଣୀ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ନାରୀ ରୂପ, ତୁମେ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ, ଏବଂ ତୁମେ ନପୁଂସକ ମଧ୍ୟ; ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଟବୃକ୍ଷ ରୂପ ତୁମେ, ଏବଂ ଅଙ୍କୁର ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛ।
ଵହ୍ନୌ ଚ ଦାହିକା ଶକ୍ତିର୍ଜଲେ ଶୈତ୍ଯସ୍ଵରୂପିଣୀ । ସୂର୍ଯେ ତେଜଃ ସ୍ଵରୂପା ଚ ପ୍ରଭାରୂପା ଚ ସଂତତମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ତୁମେ ଦାହନ ଶକ୍ତି, ପାଣିରେ ତୁମେ ଶୀତଳତାର ରୂପ; ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ତେଜ ଏବଂ ସଦା ଆଲୋକର ରୂପ।
ଗନ୍ଧରୂପା ଚ ଭୂମୌ ଚ ଆକାଶେ ଶବ୍ଦରୂପିଣୀ । ଶୋଭାସ୍ଵରୂପା ଚନ୍ଦ୍ରେ ଚ ପଦ୍ମସଂଘେ ଚ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଭୂମିରେ ତୁମେ ସୁଗନ୍ଧର ରୂପ, ଆକାଶରେ ତୁମେ ଶବ୍ଦର ରୂପ; ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଏବଂ ପଦ୍ମମାଳାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଶୋଭାର ରୂପ।
ସୃଷ୍ଟୌ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଵରୂପା ଚ ପାଲନେ ପରିପାଲିକା । ମହାମାରୀ ଚ ସଂହାରେ ଜଲେ ଚ ଜଲରୂପିଣୀ
ସୃଷ୍ଟିକାଳରେ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିର ରୂପ, ପାଳନକାଳରେ ତୁମେ ପାଳନକାରୀ; ସଂହାର ସମୟରେ ତୁମେ ମହାମାରୀ ଏବଂ ପାଣିରେ ତୁମେ ପାଣିର ରୂପ।
କ୍ଷୁତ୍ତଵଂ ଦଯା ତ୍ଵଂ ନିଦ୍ରା ତ୍ଵଂ ତୃଷ୍ଣା ତ୍ଵଂ ବୁଦ୍ଧିରୂପିଣୀ । ତୁଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵଂ ଚାପି ପୁଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାସ୍ତ୍ଵଂ ଚ କ୍ଷମା ସ୍ଵଯମ୍
ତୁମେ ଭୋକ, ତୁମେ ଦୟା, ତୁମେ ନିଦ୍ରା, ତୁମେ ତୃଷ୍ଣା ଏବଂ ତୁମେ ବୁଦ୍ଧିର ରୂପ; ତୁମେ ସନ୍ତୋଷ, ପୁଷ୍ଟି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଏବଂ ତୁମେ ନିଜେ କ୍ଷମା।
ଶାନ୍ତିସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସ୍ଵଯଂ ଭ୍ରାନ୍ତିଃ କାନ୍ତିସ୍ତଵଂ କୀର୍ତିରେଵ ଚ । ଲଜ୍ଜା ତ୍ଵଂ ଚ ତଥା ମାଯା ଭୁକ୍ତି-
ତୁମେ ନିଜେ ଶାନ୍ତି, ଭ୍ରମ, କାନ୍ତି ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତି; ତୁମେ ଲଜ୍ଜା, ତେଣୁ ମଧ୍ୟ ମାୟା ଏବଂ ଭୋଗ।
ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵସଂବତ୍ପ୍ରଦାଯିନୀ । ଵେଦେଽନିର୍ଵଚନୀଯା ତ୍ଵଂ ତ୍ଵାଂ ନ ଜାନାତି କଶ୍ଚନ
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା; ବେଦରେ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ—କେହି ତୁମକୁ ଜାଣିପାରିନାହାନ୍ତି।
ସହସ୍ର ଵକ୍ତ୍ରସ୍ତ୍ଵାଂ ସ୍ତୋତୁଂ ନ ଚ ଶକ୍ତଃ ସୁରେଶ୍ଵରି । ଵେଦା ନ ଶକ୍ତାଃ କୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ନ ଚ ଶକ୍ତା ସରସ୍ଵତୀ
ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଣୀ, ହଜାରଟି ମୁହଁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବେନି; ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, କୌଣସି ପଣ୍ଡିତ ନୁହଁନ୍ତି, ସରସ୍ୱତୀ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଶକ୍ତୋ ନ ନ ଚ ଵିଷ୍ଣୁଃ ମନାତନଃ । କିଂ ସ୍ତୌମି ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରୈସ୍ତୁ ରଣତ୍ରସ୍ତୋ ମହେଶ୍ଵରି
ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ନୁହଁନ୍ତି, ଚିରଂଜୀବୀ ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି; ତେଣୁ ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପାଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା କିପରି ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବି, ହେ ମହାଦେବୀ?
କୃପାଂ କୁରୁ ମହାମାଯେ ମମ ଶତ୍ରୁକ୍ଷଯଂ କୁରୁ । ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ସକରୁଣଂ ରଥସ୍ଥେ ପତିତେ ରଣେ
ହେ ମହାମାୟା, ମୋତେ କୃପା କର, ମୋ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ସଂହାର କର; ଏଭଳି କହି ଦୟାଭାବରେ ରଥରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ—
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ସା ଦୁର୍ଗା ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭା । ନାରାଯଣେନ କୃପଯା ପ୍ରେରିତା ପରମାତ୍ମନା
ସେଠାରେ ଦୁର୍ଗା ଦେବୀ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କୋଟି ଗୁଣ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ; ପରମାତ୍ମା ନାରାୟଣଙ୍କର କୃପାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ।
ଶିଵସ୍ଯ ପୁରତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଶିଵାଯ ଚ ଜଯାଯ ଚ । ଇତ୍ଯୁଵାଚ ମହାଦେଵୀ ମାଯାଶକ୍ତ୍ଯାଽସୁରଂ ଜହି
ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ବିଜୟ ପାଇଁ, ମହାଦେବୀ କହିଲେ: 'ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ଏଇ ଦାନବକୁ ବଧ କର।'
ଦୁର୍ଗୋଵାଚ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ଭଵାନ୍ଵରଃ ସୁରାଣାଂ ଚ ଜଯଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଦଦାମ୍ଯହମ୍
ଦୁର୍ଗା କହିଲେ: 'ଭଲ ହେଉ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ଏକ ଵର ଚୟନ କର; ତୁମେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଜୟ ଦେଉଛି।'
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ କ୍ଷଯୋ ଭଵତୁ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଇତି ମେ ଵରମୀଶ୍ଵରୀ । ଦେହୀତି ଵାଞ୍ଛିତଂ ଦୁର୍ଗେ ପରମାଦ୍ଯେ ମଲାତନି
ମହାଦେବ କହିଲେ: 'ଦାନବର ସଂହାର ହେଉ—ଏହି ହେଉଛି ମୋର ଇଚ୍ଛିତ ଵର, ହେ ଦୁର୍ଗା, ହେ ପ୍ରଥମା, ହେ ନିର୍ମଳ ଦେହବତୀ, ଏହି ଵର ଦିଅ।'
ଭଗଵତ୍ଯୁଵାଚ ହରିଂ ସ୍ମର ମହାଭାଗା ଜଯ ଦୈତ୍ଯଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ । ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତା ଭଗଵାଂସ୍ତ୍ଵମେଵ ଜ୍ଯୋତିରୀଶ୍ଵରଃ
ଦେବୀ କହିଲେ: 'ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ହରିଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର; ସେଇ ପ୍ରଭୁ, ଜଗତର ଗୁରୁ, ଦାନବକୁ ବିଜୟ କରିବେ। ସ୍ୱୟଂ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ତୁମେ ତେଜର ଇଶ୍ୱର।'
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵୃଷରୂପୋ ବଭୂଵ ହ । ଦଧାର କଲଯା ମୂର୍ଧ୍ନା ଶୂଲପାଣେ ରଥଂ ଵିଭୁଃ
ଏହି ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ବୃଷ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିର ଏକ ଅଂଶରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ରଥକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ବହିଲେ।
ଊର୍ଧ୍ଵଚକ୍ରମଥୋଗ୍ରଂ ଚ ପ୍ରକୃତିଂ ଚ ଚକାର ସଃ । ଶସ୍ତ୍ରଂ ଦଦୌ ମନ୍ତ୍ରପୂତମୁଦ୍ଦଧାର ତତୋ ରଥମ୍
ସେ ଭୟଙ୍କର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଚକ୍ର ଏବଂ ପ୍ରକୃତି ସୃଷ୍ଟି କଲେ; ମନ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଶସ୍ତ୍ର ଦେଲେ ଏବଂ ପରେ ରଥକୁ ଉଠାଇଲେ।
ଶିଵଃ ଶସ୍ତ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଂ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍ । ଜଘାନ ତ୍ରିପୁରଂ ଶୀଘ୍ରଂ ସ ପପାତ ମହୀତଲେ
ଶିବ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ତ୍ରିପୁରକୁ ତୁରନ୍ତ ଧ୍ୱଂସ କଲେ ଏବଂ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା।
ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ଶଂକରଂ ଦେଵାଶ୍ଚକୁଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷଣମ୍ । ଦୁର୍ଗା ତସ୍ମୈ ଦଦୌ ଶୂରଂ ପିନାକଂ ଵିଷ୍ଣୁରେଵ ଚ
ଦେବତାମାନେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ପୁଷ୍ପ ବର୍ଷା କଲେ। ଦୁର୍ଗା ତାଙ୍କୁ ଶୂର ପିନାକ ଧନୁଷ ଦେଲେ, ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।