ମମାପରାଧଂ ଭଗଵାନ୍ କ୍ଷମସ୍ଵ ପ୍ରକୃତେଃ ପର । ଯାସ୍ଯାମି ନ ପୁନର୍ଗେହଂ ଗୋକୁଲଂ ଯମୁନାତଟମ୍
ହେ ଭଗବାନ, ମୋର ଅପରାଧକୁ କ୍ଷମା କର, ତୁମେ ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ; ମୁଁ ପୁଣି ମୋ ଘରକୁ, ଗୋକୁଳକୁ, କିମ୍ବା ଯମୁନା ତଟକୁ ଯିବିନାହିଁ।
ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ତଥାଽଽଵାସଂ କ୍ରୀଡାଵାସଂ ଗଦାଗ୍ରଜ । ତତ୍ସର୍ଵଂ ଚ ଯଶୋଦାଯା ଗୋପିକାନ୍ତିକମେଵ ଚ
ମୁଁ ବୃନ୍ଦାବନ, କ୍ରୀଡ଼ାସ୍ଥଳ କିମ୍ବା ଖେଳ ଘରକୁ ମଧ୍ୟ ଯିବିନାହିଁ, ହେ ଗଦାର ଭାଇ; ସେସବୁ, ଯଶୋଦାଙ୍କ ସାନିଧ୍ୟ ଓ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଉଛି।
କିଂ ବ୍ରଵୀମି ଯଶୋଦାଂ ଯ ପ୍ରେଯସୀଂ ରାଧିକାମପି । ପ୍ରେମପାତ୍ରଂ ଚ ବାଲୌଘଂ ଵଦ ଭୋଃ କଥଯାମି କିମ୍
ମୁଁ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ କଣ କହିବି, କିମ୍ବା ମୋ ପ୍ରିୟା ରାଧିକାଙ୍କୁ? ପ୍ରେମର ପାତ୍ର ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ କଣ କହିବି? କହ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ କଣ କହିବି?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ସଭାମଧ୍ଯେ ମର୍ଚ୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ ନାରଦ । କ୍ରୋଡେ କୃତ୍ଵା ଜଗନ୍ନାଥୋ ବୋଧଯାମାସ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
ଏପରି କହି ସଭା ମଧ୍ୟରେ ନନ୍ଦ ଅଚେତନ ହେଲେ; ଜଗନ୍ନାଥ ତାଙ୍କୁ କୋଳେ ନେଇ, ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସଚେତନ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ଭଗଵନ୍ନନ୍ଦସଂo ସପ୍ତାଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣରେ, ନାରଦ ଓ ଭଗବତ୍ନନ୍ଦଙ୍କ ସଂବାଦରେ, 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ମହିମା' ନାମକ ସତାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଅଥାଷ୍ଟାଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣା ଉଵାଚ ଚେତନଂ କୁରୁ ହେ ତାତ ହେ ତାତ ଚେତନଂ କୁରୁ । ଜଲବୁଦ୍ବୁଦଵତ୍ସର୍ଵଂ ସଂସାରଂ ସଚରାଚରମ୍
ଏବେ ଅଷ୍ଟାଶୀତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଉଠ, ହେ ବାପା, ଉଠ! ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ପାଣିର ବୁଦ୍ବୁଦି ପରି।
ତ୍ଯାଜ ମୋହଂ ମହାଭାଗ ମାଯାଂ ସ୍ତୌହି ପରତ୍ପରାମା । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପାଂ ପରମାଂ ସର୍ଵମୋହନିକୃନ୍ତନୀମ୍
ମୂଢ଼ତା ଛାଡ଼, ହେ ମହାଭାଗ; ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାୟାଙ୍କୁ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମସ୍ୱରୂପ ଓ ସମସ୍ତ ମୂଢ଼ତା କାଟିଦେଇଥାନ୍ତି, ସେଠାରେ ସ୍ତୁତି କର।
ମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଂ ମହାଭାଗାଂ ଵିଷ୍ଣୁମାଯାଂ ସନାତନୀମ୍ । ତ୍ରିପୁରସ୍ଯ ଵଧେ ଘୋରେ ମହାଯୁଦ୍ଧେ ଭଯାକୁଲେ
ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ମହାଭାଗା ବିଷ୍ଣୁମାୟାଙ୍କୁ, ସନାତନୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କର; ତିନିପୁର ନାଶର ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭୟ ଲାଗିଥିଲା।
ଯେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ସଂଭୁଶ୍ଚ ତଯା ଦୈତ୍ଯଂ ଜଘାନ ସଃ । ସ୍ତୋତ୍ରରାଜଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ସର୍ଵମୋହନିକୃନ୍ତନମ୍
ଯାହାଙ୍କର ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିବ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଦାନବକୁ ବିନାଶ କଲେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ମୂଢ଼ତା କାଟିଦେଇଥିବା ସ୍ତୋତ୍ରରାଜକୁ ମୁଁ ତୋତେ ଦେଇବି।
ନନ୍ଦ ଉଵାଚ ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନାଶାଯ ଦୁଃଖପ୍ରଶମନାଯ ଚ । ଵିଭୂତଯେ ଚ ଯଶସେ ନୃଣାଂ ଵାଞ୍ଛିତସିଦ୍ଧଯେ
ନନ୍ଦ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ନାଶ ପାଇଁ, ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ, ଲୋକମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ—
ସ୍ତୋତ୍ରମେକଂ ମହାଦେଵ୍ଯା ଜଗନ୍ମାତୁର୍ଜଗତ୍ପ୍ରଭୋ । ପରଂ ଦୁର୍ଗତିନାଶିନ୍ଯା ଗୋପନୀଯଂ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
—ହେ ଜଗତ୍ପତି, ସେଇ ଜଗନ୍ମାତା ମହାଦେବୀଙ୍କର ଏକ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଗୁପ୍ତ ସ୍ତୋତ୍ର, ଯାହା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ, ମୋତେ ଦିଅ।
ଦେହି ମର୍ହ୍ଯ ଵିନୀତାଯ ଭକ୍ତାଯ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ । ଵେଦାନାଂ ଜନକସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ନିର୍ଗୁଣାଶ୍ଚ ପରାତ୍ପରଃ
ଭକ୍ତବତ୍ସଳ, ମୋ ଭକ୍ତ ଓ ନମ୍ର ହୃଦୟ ଦେଖି, ମୋତେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦିଅ; ତୁମେ ବେଦର ଉତ୍ସ, ଗୁଣରୁ ଅତିତ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଶ୍ରୁଣୁ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଦୈଶ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯତ୍ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ । ସର୍ଵଵିଘ୍ନଵିନାଶାର୍ଥଂ ମୋହପାଶନିକୃନ୍ତନମ୍
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ହେ ଦାୟିତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ, ମୋ କଥା ଶୁଣ। ମୁଁ ଏକ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସ୍ତୋତ୍ର କହିବି, ଯାହା ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନକୁ ଦୂର କରେ ଏବଂ ମୋହର ଜଞ୍ଜାଳକୁ କାଟିଦେଇଥାଏ।
ରଣତ୍ରସ୍ତେନ ଵିଭୁନା ଶଂକରେଣ ପୁରା କୃତମ୍ । ନାରାଯଣୋପଦେଶେନ ପ୍ରେରିତେନ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣା
ପୂର୍ବେ ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇଥିଲେ ମହାଦେବ, ସେତେବେଳେ ନାରାୟଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ରଚନା କରିଥିଲେ।
ଶତ୍ରୁଗ୍ରସ୍ତଂ ଶିଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ବ୍ରହ୍ମାଣମୁଵାଚ ହ । ଉଵାଚ ଶଂକରଂ ବ୍ରହ୍ମା ରଥସ୍ଥଂ ପତିତଂ ରଣେ
ଶିବଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ। ରଥରେ ବସିଥିବା ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତିର ହୋଇପଡ଼ିଥିବା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ସୁରସଂକଟଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଦୁର୍ଗା ଦୁର୍ଗତିନାଶିନୀମ୍ । ମୂଲପ୍ରକୃତିମାଦ୍ଯାଂ ତାଂ ସ୍ତୌ(ସ୍ତୁ) ହି ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପିଣୀମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କର କଷ୍ଟ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ପ୍ରକୃତିର ମୂଳ ଏବଂ ଆଦିଶକ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ତୁମେ ଭଜ।
ହରିଣା ପ୍ରେରିତୋଽହଂ ଚ ତ୍ଵାଂ ଵଦାମି ସୁରେଶ୍ଵର । ଵିନା ଶକ୍ତିସହାଯେନ କୋ ଵା କଂ ଜେତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ତୁମକୁ କହୁଛି, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମହାସ୍ୱାମୀ। ଶକ୍ତିଙ୍କର ସହଯୋଗ ବିନା କିଏ କାହାକୁ ଜିତିପାରିବ, କହ।
ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁର୍ଗାଂ ସସ୍ମାର ଶଂକରଃ । ପୁଟାଞ୍ଜଲିପରୋ ଭୂତ୍ଵା ଭକ୍ତିନମ୍ରତ୍ମକଂଧରଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଶଙ୍କର ଦୁର୍ଗାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ହାତ ଜୋଡି ଭକ୍ତି ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ।
ସ୍ନାତଃପାଦୌ ଚ ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ଧୃତ୍ଵା ଧୌତେ ଵାସସୀ । ଆଚାନ୍ତଃ କୁଶହସ୍ତଶ୍ଚ ଶୁଚିର୍ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ ସଂସ୍ମରନ୍
ସ୍ନାନ କରି, ପାଦ ଧୋଇ, ପରିଷ୍କୃତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମୁଁହ ଧୋଇ, କୁଶ ହାତରେ ଧରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ମହାଦେଵ ଉଵାଚ ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ ମହାଦେଵି ଦୁର୍ଗେ ଦୁର୍ଗତିନାଶିନି । ମାଂ ଭକ୍ତମନୁରକ୍ତଂ ଚ ଶତ୍ରୁଗ୍ରସ୍ତେ କୃପାମଯି
ମହାଦେବ କହିଲେ: ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର, ହେ ମହାଦେବୀ! ହେ ଦୁର୍ଗା, ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ମା, ମୋ ଉପରେ କୃପା କର, ମୁଁ ତୁମ ଭକ୍ତ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ଵିଷ୍ଣୁମାଯେ ମହାଭାଗେ ନାରାଯଣି ସନାତନି । ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପେ ପରମେ ନିତ୍ଯାନନ୍ଦସ୍ଵରୂପିଣି
ହେ ବିଷ୍ଣୁମାୟା, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳି, ହେ ନାରାୟଣୀ, ନିତ୍ୟ, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦର ଆକାର।
ତ୍ଵଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମାଦିଦେଵାନାମମ୍ବିକେ ଜଗଦମ୍ବିକେ । ତ୍ଵଂ ସଂହାରେ ଚ ଗୁଣତୋ ନିରାକାରେ ଚ ନିର୍ଗୁଣାତ୍
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମା, ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ। ସଂହାର ସମୟରେ ଗୁଣସହିତ ରହ, ନିରାକାର ହେବାବେଳେ ଗୁଣରୁ ଅତିତ।
ମାଯଯା ପୁରୁଷସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ମାଯଯା ପ୍ରକୃତିଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ତଯୋଃ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ପରଂ ତ୍ଵଂ ବିଭର୍ଷି ସନାତନି
ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷ ହେଉଛ, ଏବଂ ତୁମ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକୃତି ମଧ୍ୟ ହେଉଛ। ହେ ନିତ୍ୟା, ଏହି ଦୁଇଠାରୁ ଉପରେ ଥିବା ପରବ୍ରହ୍ମକୁ ତୁମେ ଧାରଣ କର।
ଵେଦାନାଂ ଜନନୀ ତ୍ଵଂ ଚ ସାଵିତ୍ରୀ ଚ ପରାତ୍ପରା । ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଚ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସର୍ଵମଂପତ୍ସ୍ଵରୂପିଣୀ
ତୁମେ ବେଦମାନଙ୍କର ଜନନୀ, ସାବିତ୍ରୀ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ। ବୈକୁଣ୍ଠରେ ତୁମେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀର ଆକାର।
ମର୍ତ୍ଯଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ କ୍ଷୀରୋଦେ କାମିନୀ ଶେଷଶାଯିନଃ । ସ୍ଵର୍ଗେଷୁ ସ୍ଵର୍ଗଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତ୍ଵଂ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚ ଭୂତଲେ
ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଶେଷ ଶୟନ କରୁଥିବାଙ୍କର ପ୍ରିୟା। ସ୍ୱର୍ଗରେ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗଲକ୍ଷ୍ମୀ, ପୃଥିବୀରେ ରାଜଲକ୍ଷ୍ମୀ।
ନାଗାଦିଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ପାତାଲେ ଗୃହେଷୁ ଗୃହଦେଵତା । ସର୍ଵସସ୍ଯସ୍ଵରୂପା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯଵିଧାଯିନୀ
ପାତାଳରେ ତୁମେ ନାଗଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଘରେ ଘରେ ଘୃହଦେବୀ। ସମସ୍ତ ଶସ୍ୟର ଆକାର ଏବଂ ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦାତ୍ରୀ।
ରାଗାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵୀ ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ସରସ୍ଵତୀ । ପ୍ରାଣାନାମଧିଦେପୀ ତ୍ଵଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ତୁମେ ରାଗର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସରସ୍ୱତୀ। ପ୍ରାଣମାନଙ୍କର ଶାସକ ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଅଧିପତି।
ଗୋଲୋକେ ଚ ସ୍ଵଯଂ ରାଧା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣସ୍ଯୈଵ ଵକ୍ଷସି । ଗୋଲୋକାଧିଷ୍ଠିତା ଦେଵୀ ଦୃନ୍ଦା ଦୃନ୍ଦାଵନେ ଵନେ
ଗୋଲୋକରେ ତୁମେ ନିଜେ ରାଧା, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କର ଛାତିରେ ବସିଛ। ଗୋଲୋକର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଦେବୀ ଏବଂ ବୃନ୍ଦାବନ ଉଦ୍ୟାନରେ ବୃନ୍ଦା।
ଶ୍ରୀରାସମଣ୍ଡଲେ ରମ୍ଯା ଵୃନ୍ଦାଵନଵିନୋଦିନୀ । ଶତଶୃଙ୍ଗାଧିଦେଵୀ ତ୍ଵଂ ନାମ୍ନା ଚିତ୍ରାଵଲୀତି ଚ
ଶ୍ରୀରାସମଣ୍ଡଳରେ ତୁମେ ସୁନ୍ଦରୀ, ବୃନ୍ଦାବନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା। ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତର ଅଧିଷ୍ଠାତ୍ରୀ ଏବଂ ଚିତ୍ରାବଳୀ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ଦକ୍ଷକନ୍ଯା କୁତ୍ରକଲ୍ପେ କୁତ୍ରକଲ୍ପେ ଚ ଶୈଲଜା । ଦେଵମାତାଽଦିତିସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵାଧାରା ଵସୁଂଧରା
କେତେକ ଯୁଗରେ ତୁମେ ଦକ୍ଷଙ୍କର କନ୍ୟା, ଅନ୍ୟ ଯୁଗରେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା। ଦେବମାତା ଅଦିତି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା ବସୁଧାରା।