ମହଦେଵ ଉଵାଚ ପ୍ରନଷ୍ଟଂ ଚ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଵିନା ଧର୍ମେଣ ସୁନ୍ଦରି । ଧର୍ମଂ ଜୀଵଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ସ୍ଵସ୍ତି ତେଽସ୍ତୁ ଵରାନନେ
ମହାଦେବ କହିଲେ: 'ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ; ଧର୍ମକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ କର, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ, ଶୁଭ ହେଉ, ହେ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ।'
ସୂର୍ଯ ଉଵାଚ ଵରଂ ଵୃଷ୍ଣୀଷ୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ଧର୍ମଂ ଜୀଵଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ରକ୍ଷ ସୃଷ୍ଟିଂ ପତିଵ୍ରତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ କହିଲେ: 'ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ତାହା ଆଶୀର୍ବାଦ ମାଗ, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ; ଧର୍ମକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ କର, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ, ସୃଷ୍ଟିକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ପତିବ୍ରତା।'
ଅନନ୍ତ ଉଵାଚ ଧର୍ମଂ କରୋଷି ତପସା କଥଂ ଧର୍ମଂ ଵିହସି ଚ । ଧର୍ମଂ ଜୀଵଯ ଭଦ୍ରଂ ତେ ସର୍ଵଧର୍ମୋ ଭଵେତ୍ତଵ
ଅନନ୍ତ କହିଲେ: 'ତୁମେ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ କରୁଛ; କିପରି ଧର୍ମକୁ ନଶ୍ଟ କରିପାରିଲ? ଧର୍ମକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ କର, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ; ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ତୁମରେ ବସୁ।'
ଚନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଦ୍ଵିଜରୂପଧରୋ ଧର୍ମସ୍ତ୍ଵାଂ ପରୀକ୍ଷିତୁମାଗତଃ । ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରେରିତଶ୍ଚୈଵ ନିର୍ଦୋଷଶ୍ଚ ଵିହିଂସିତଃ
ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ଧର୍ମ ଦ୍ୱିଜ ରୂପ ଧରି, ତୁମକୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ଏବଂ ଦୋଷ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।'
ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ତପସୋପାନ୍ଜିତୋ ଧର୍ମୋ ଧର୍ମେଣ ଚ ଫଲଂ ନୃପାମ୍ । କଥଂ ଫଲଂ ଚ ତପସାଂ ଯଦି ଧର୍ମଃ କ୍ଷଯଂ ଗତଃ
ମହେନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: 'ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଧର୍ମ ମିଳେ, ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ଫଳ ମିଳେ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା; ଯଦି ଧର୍ମ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ତପସ୍ୟାର ଫଳ କିପରି ମିଳିବ?'
ଵରୁଣ ଉଵାଚ ଧର୍ମଂ ଜୀଵଯ ଧର୍ମିଷ୍ଠେ ଧର୍ମଂ ରକ୍ଷ ସନାତନମ୍ । ନିଷ୍ଫଲଂ କର୍ମିଣାଂ କର୍ମ ଵିନା ଧର୍ମେଣା ଧାର୍ମିକେ
ବରୁଣ କହିଲେ: 'ଧର୍ମକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ କର, ହେ ଧାର୍ମିକ, ସନାତନ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ନାହିଁ, ହେ ଧାର୍ମିକ।'
ପଵନ ଉଵାଚ ଜଗତ୍ପୂତଂ କୁରୁ ଶୁଭେ ଧର୍ମଂ ଜୌଵଯ ସାଂପ୍ରତମ୍ । ଧର୍ମେ ପ୍ରନଷ୍ଟେ ତପସାଂ ତଵାପୂର୍ଵଂ ଵିନଙ୍କ୍ଷ୍ଯତି
ପବନ କହିଲେ: ଶୁଭେ, ଏହି ଜଗତକୁ ପବିତ୍ର କର, ଏବେ ଧର୍ମକୁ ଫେରାଇ ଦେ। ଯଦି ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେବ, ତେବେ ତୁମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।
ଵହ୍ନିରୁଵାଚ ସ୍ଵଧର୍ମୋପାର୍ଜନଂ କର୍ତୁମାଗତାଽସି ଚ ଭାରତମ୍ । ଵିହଂସି ଧର୍ମମଜ୍ଞାତ୍ଵା ପୁନର୍ଜୀଵଯ ସୁନ୍ଦରି
ଅଗ୍ନି କହିଲେ: ତୁମେ ନିଜ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିବାକୁ ଭାରତ ଭୂମିକୁ ଆସିଛ। ଅଜ୍ଞାନରେ ଧର୍ମକୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—ସୁନ୍ଦରୀ, ଧର୍ମକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେ।
ଯମ ଉଵାଚ ଵେଦୋକ୍ତକର୍ମକର୍ତଣାସହଂ ଵିଶ୍ଵେ ଵରାନନେ । ଧର୍ମାନୁସାରାତ୍ଫଲଦୋ ଧର୍ମ ଜୀଵଯ ସତ୍ଵରମ୍
ୟମ କହିଲେ: ମହାନ୍ ନାରୀ, ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ମୁଁ ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ତୁରନ୍ତ ଧର୍ମକୁ ଜୀବନ ଦେ।
ଦେଵାନାଂ ଵଚନଂ କ୍ଷୁତ୍ଵା ସମୁତ୍ଥାଯ ପତିଵ୍ରତା । ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସୁରେଶାଂଶ୍ଚତାନୁଵାଚ ତପସ୍ଵିନୀ
ଦେବମାନେଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଉଠିଲେ, ଦେବମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତପସ୍ୱିନୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵୃନ୍ଦୋଵାଚ ଅହଂ ଦେଵା ନ ଜାନାମି ଧର୍ମଂ ବ୍ରାହ୍ମଣରୂପିଣମ୍ । କୃତଃ କ୍ଷଯୋ ମଯା କୋପାନ୍ମାଂ ପରୀଙିତୁମାଗତଃ
ବୃନ୍ଦା କହିଲେ: ଦେବମାନେ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୂପରେ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିନି। ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିଲି, ଏବେ ସେ ମୋତେ ଶାପ ଦେବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଜୀଵଯାମି ଧ୍ରୁଵଂ ଧର୍ମଂ ଯୁଷ୍ମାକଂ ଚ ପ୍ରସାଦତଃ । ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଵୃନ୍ଦା ଚେତ୍ଯୁଵାଚ ଵ୍ପଜେଶ୍ଵର
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ଦୟା କରିଲେ ମୁଁ ଧର୍ମକୁ ଜୀବନ ଦେବି। ଏପରି କହି, ବୃନ୍ଦା ତପସ୍ୱୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତପଃ ସତ୍ଯଂ ଯଦି ମମ ସତ୍ଯଂ ଚ ଵିଷ୍ଣୁପୂଜନମ୍ । ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ସଦ୍ଯୋଽତ୍ର ଦ୍ଵିଜୋ ଭଵତୁ ଵିଜ୍ଵରଃ
ମୋର ତପସ୍ୟା ସତ୍ୟ ହେଉ, ମୋର ବିଷ୍ଣୁ ପୂଜା ସତ୍ୟ ହେଉ, ଏହି ପୁଣ୍ୟରେ ଏଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଯଦି ମେ ଚ ଭଵେତ୍ସତ୍ଯଂ ଵ୍ରତଂ ସତ୍ଯଂ ତପଃଶୁଚି । ତେନ ପୁଣ୍ଯେନ ସତ୍ଯେନ ଦ୍ଵିଜୋ ଭo
ମୋର ବ୍ରତ ସତ୍ୟ ହେଉ, ମୋର ତପସ୍ୟା ପବିତ୍ର ହେଉ, ଏହି ସତ୍ୟ ପୁଣ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବନ ଦେଖନ୍ତୁ।
ଯଦି ନାରାଯଣଃ ସତ୍ଯଃ ସର୍ଵାତ୍ମା ନିତ୍ଯଵିଗ୍ରହଃ । ଜ୍ଞାନାତ୍ମକଃ ଶିଵଃ ସତ୍ଯୋ ଦ୍ଵିଜୋ ଭo
ନାରାୟଣ ସତ୍ୟ ହେଉ, ସେ ସବୁର ଆତ୍ମା, ନିତ୍ୟ ରୂପ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶିବର ମୂଳ, ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବନ ଦେଖନ୍ତୁ।
ବ୍ରହ୍ମ ସତ୍ଯଂ ଚ ତେ ଦେଵାଃ ପ୍ରକୃତିଃ ପରମା ଯଦି । ଯଜ୍ଞଃ ସତ୍ଯସ୍ତପଃ ସତ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜୋ ଭo
ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ୟ ହେଉ, ତୁମେ ଦେବମାନେ ଓ ପରମା ପ୍ରକୃତି ସତ୍ୟ ହେଉ, ଯଜ୍ଞ ଓ ତପସ୍ୟା ସତ୍ୟ ହେଉ, ତେବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବନ ଦେଖନ୍ତୁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଵୃନ୍ଦା ଧର୍ମ କ୍ରୋଡେ ଚକାର ଚ । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ କଲାରୂପଂ ରୁରୋଦ କୃପଯାସତୀ
ଏପରି କହି, ବୃନ୍ଦା ଧର୍ମକୁ ତାଙ୍କର କୋଳରେ ରଖିଲେ। ତାଙ୍କୁ କ୍ଷୀଣ ରୂପରେ ଦେଖି, ପତିବ୍ରତା ନାରୀ କୃପାରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ମୂର୍ତିର୍ଧର୍ମଭାର୍ଯା ଶୁଚାଽଽକୁଲା । ନିପତ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁପାଦେ ଯ ଶିରସା ଚେତ୍ଯୁଵାଚ ସା
ଏହି ସମୟରେ, ଧର୍ମର ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦୁଃଖରେ ଭରି ଶୁଚିତାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପାଦରେ ପଡି, ଶିର ନମାଇ କହିଲେ।
ମୂର୍ତିରୁଵାଚ ହେ ନାଥ କରୁଣାସିନ୍ଧୋ ଦୀନବନ୍ଧୋ କୃପାଂ କୁରୁ । ତୂର୍ଣଂ ଜୀଵଯ କାନ୍ତଂ ମେ ଜଗନ୍ନାଥ କୃପାମଯ
ମୂର୍ତି କହିଲେ: ନାଥ, କରୁଣାର ସମୁଦ୍ର, ଦୁଃଖିର ବନ୍ଧୁ, ଦୟା କର। ତୁରନ୍ତ ମୋ ପ୍ରିୟକୁ ଜୀବନ ଦେ, ଜଗନ୍ନାଥ, କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ପତିହୀନା ଚ ଯା ନାରୀ ପାପିନୀ ସା ଭଵାର୍ଣଵେ । ଯଥାଽଽସ୍ଯଂ ଚକ୍ଷୁର୍ଵିରତଂ ପ୍ରାଣହୀନା ଯଥା ତନୂଃ
ପତି ବିନା ନାରୀ ପାପିନୀ ହୋଇ ଭବସାଗରରେ ଡୁବିଯାଏ, ଯେପରି ଦୃଷ୍ଟି ବିନା ଆଖି, ପ୍ରାଣ ବିନା ଶରୀର।
ମିତଂ ଦଦାତି ହି ପିତା ମିତଂ ଭ୍ରାଦା ମିତଂ ସୁତଃ । ମିତଂ ବନ୍ଧୁର୍ମିତଂ ମାତା ସର୍ଵଦାତା ପତିଃ ପ୍ରଭୁଃ
ପିତା ଥୋଡା ଦେଇଥାଏ, ଭାଇ ଥୋଡା, ପୁଅ ଥୋଡା, ଆତ୍ମୀୟ ଥୋଡା, ମା ଥୋଡା; କିନ୍ତୁ ପତି ସବୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ପ୍ରଭୁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଦେଵୀ ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ରୁରୋଦ ଚ । ଉଵାଚ ଵୃନ୍ଦାଂ ଣଗଵାନ୍ସର୍ଵାତ୍ମା ପ୍ରକୃତେଃ ପରଃ
ଏପରି କହି, ଦେବୀ ସେଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଇ କାନ୍ଦିଲେ। ତାପରେ ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରକୃତିରୁ ଉପରେ, ବୃନ୍ଦାକୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ତ୍ଵଯାଽଽଯୁସ୍ତପସା ଲବ୍ଧଂ ଯାଵଦାଯୁଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ । ତଦେଵ ଦେହି ଧର୍ମାଯ ଗୋଲୋକଂ ଗଚ୍ଛ ସୁନ୍ଦରି
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ତୁମେ ତପସ୍ୟାରେ ଯେତେ ଆୟୁଷ୍ୟ ଲାଭ କରିଛ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ଧର୍ମକୁ ଦେ। ତାପରେ, ସୁନ୍ଦରୀ, ଗୋଲୋକକୁ ଯାଅ।
ତନ୍ଵାଽନଯା ଚ ତପସା ପଶ୍ଚାନ୍ମାଂ ଚ ଲଭିଷ୍ଯସି । ପଶ୍ଚାଦ୍ଗୋଲୋକମାଗତ୍ଯ ଵାରାହେ ଚ ଵରାନନେ
ଏହି ଦେହ ଓ ତପସ୍ୟାର ଫଳରେ, ପରେ ତୁମେ ମୋତେ ପାଇବ। ପରେ, ଗୋଲୋକକୁ ଯାଇ, ବାରାହ ଯୁଗରେ, ମହାନ ମୁଖବଳା ନାରୀ।
ଵୃଷଭାନସୁତା ତ୍ଵଂ ଚ ରାଧାଚ୍ଛାଯା ଭଵିଷ୍ଯସି । ମତ୍କଲାଂଶଶ୍ଚ ରାଯାଣସ୍ତ୍ଵାଂ ଵିଵାହ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯତି
ଓ ବୃଷଭାନୁଙ୍କର କନ୍ୟା, ତୁମେ ରାଧାଙ୍କର ଛାୟା ରୂପ ହେବା। ମୋର ଶକ୍ତିର ଅଂଶ ଥିବା ରାୟାଣ, ବିବାହରେ ତୁମକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବ।
ମାଂ ଲଭିଷ୍ଯସି ରାସେ ଚ ଗୋପୀଭୀ ରାଧଯା ସହ । ରାଧା ଶ୍ରୀଦାମଶାପେନ ଵୃଷଭାନସୁତା ଯଦା
ରାସ ନୃତ୍ୟରେ ଗୋପୀମାନେ ଓ ରାଧା ସହିତ ତୁମେ ମୋତେ ପାଇବା। ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କର ଶାପରେ ଯେତେବେଳେ ରାଧା ବୃଷଭାନୁଙ୍କର କନ୍ୟା ହେବେ।
ସା ଚୈଵ ଵାସ୍ତଵୀ ରାଧା ତ୍ଵଂ ଚ ଚ୍ଛାଯାସ୍ଵରୁପିଣୀ । ଵିଵାହକାଲେ ରାଯାଣସ୍ତ୍ଵାଂ ଚ ଚ୍ଛାଯାଂ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯତି
ସେ ରାଧା ସତ୍ୟ ରାଧା ହେବେ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ଛାୟା ରୂପ ହେବା। ବିବାହ ସମୟରେ ରାୟାଣ ତୁମକୁ, ଛାୟାକୁ, ନିଜ ଦୁହାନୀ କରିବ।
ତ୍ଵାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵାସ୍ତଵୀ ରାଧା ସାଽନ୍ତର୍ଧାନା ଭଵିଷ୍ଯତି । ରାଧୈଵେତି ଵିମୂଢାଶ୍ଚ ଵିଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ତି
ତୁମକୁ ଦେଇ, ସତ୍ୟ ରାଧା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବେ। ଭ୍ରମିତ ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ରାଧା ବୋଲି ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ।
ସ୍ଵପ୍ନେ ରାଧାପଦାମ୍ଭୋଜଂ ନ ରି ପଶ୍ଯନ୍ତି ବଲ୍ଲଵାଃ । ସ୍ଵଯଂ ରାଧା ମମ କ୍ରୋଡେ ଛାଯା ରାଯାଣକାମିନୀ
ସ୍ୱପ୍ନରେ ବଲ୍ଲବମାନେ ରାଧାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ରାଧା ନିଜେ ମୋର କୋଳରେ ଅଛନ୍ତି, ଛାୟା ହେଉଛି ରାୟାଣଙ୍କର ପ୍ରିୟା।
ଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦଦାଵାଯୁଶ୍ଚ ସୁନ୍ଦରୀ । ଉତ୍ତସ୍ଥୌ ପୂର୍ଣ ଧର୍ମଶ୍ଚ ତପ୍ତକାଞ୍ଚନସଂନିଭଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସୁନ୍ଦରୀ ନିଜକୁ ଦେଇଦେଲେ। ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ଉଠିଗଲା, ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଚମକିଲା।