ତେଜଃପତ୍ରାପହାରୀ ଚ ଭଵେତ୍କାରଣ୍ଡଵଶ୍ଚିରମ୍ । ସୁରାଣାଂ ପ୍ରତିମାଚୋରୋଽପ୍ଯନ୍ଧଶ୍ଚ ସପ୍ତଚନ୍ମସୁ
ତେଜସ୍ୱୀ ପତ୍ର ଚୋରି କରିଥିବା ଲୋକ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀ ହୁଏ; ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଚୋରି କରିଥିବା କିମ୍ବା ଅନ୍ଧ ଲୋକ ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ହୁଏ।
ଦରିଦ୍ରୋ ଵ୍ଯାଧିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ବଧିରଶ୍ଚାପି କୁବ୍ଜକଃ । ସ୍ତ୍ରୀତୈଲମଧୁମାଂସାନି ରଵୌ ଵା ପଞ୍ଚପର୍ଵସୁ
ସେ ଦରିଦ୍ର, ରୋଗରେ ପୀଡିତ, ବହିରା କିମ୍ବା କୁବ୍ଜ ହୁଏ; ଯିଏ ରବିବାର କିମ୍ବା ପଞ୍ଚପର୍ବ ଦିନରେ ମହିଳାଙ୍କ ତେଲ, ମଧ କିମ୍ବା ମାଂସ ଖାଏ।
ସେଵତେ ଯୋ ମହାମୂଢୋ ଵଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ରଂ ଵ୍ରଜେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ । ପାତକୀ ଦୁଃଖିତସ୍ତତ୍ର ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ସହସ୍ରକମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର ମୂଢ଼ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବଜ୍ରଦଂଷ୍ଟ୍ର ଶୁଅ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ପାପୀ ସେଠାରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥାଏ।
ତତୋ ଭଵତି ମ୍ଲେଚ୍ଛଶ୍ଚ ଚାଣ୍ଡାଲଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ଵ୍ଯାଵିଯୁକ୍ତସ୍ତତଃ ଶୂଦ୍ରୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ଚ ତତଃ ଶୁଚିଃ
ତାପରେ ସେ ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଓ ଚଣ୍ଡାଳ ହୁଏ; ପରେ ଅଲଗା ହୋଇ ଶୂଦ୍ର ହୁଏ, ତାପରେ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୁଏ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯତ୍ନାନ୍ନ ଭୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ଭାରତେ ଧର୍ମଭୀରୁଣା । ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଚ ସୁରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନ ନମେଦ୍ଯୋ ନରାଧମଃ
ତେଣୁ ଧର୍ମକୁ ଭୟ କରୁଥିବା ଲୋକ ଭାରତରେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଦେବତାକୁ ଦେଖିଲେ, ନରାଧମ ଲୋକ ନମସ୍କାର କରିବାରେ ଅପରାଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଯାଵଜ୍ଜୀଵନପର୍ଯନ୍ତମଶୁଚିର୍ଯଵନୋ ଭଵେତ୍ । ଅଭ୍ଯୁତ୍ଥାନଂ ନ କୁରୁତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାଽଽଗତବ୍ରାହ୍ମଣମ୍
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ ରହିଥାଏ, ସେ ଅଶୁଚି ଓ ଯବନ ଭାବରେ ରହିଥାଏ; ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଦେଖି ଉଠିବା ନ କରିଲେ।
ସ ଭଵେଦ୍ବ୍ରହ୍ମଘାତୀ ଚ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ ନିଶ୍ଚିତମ୍ । ଶିଵଦ୍ଵେଷୀ କୁକ୍କୁଟଶ୍ଚ ଦେଵଲଃ ସପ୍ତଜନ୍ମମୁ
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ହୁଏ; ଶିବକୁ ଘୃଣା କରୁଥିବା ଲୋକ କୁକୁଡ଼ ଓ ଦେବଳ ସାତ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ହୁଏ।
ପିତୃଦେଵାନ୍ଚନଂ ହନ୍ତି ଵେଦୋକ୍ତଂ ଜ୍ଞାନଦୁର୍ବଲଃ । ସ ଯାତି ନରମଂ ପାପୀ ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ସହସ୍ରକମ୍
ଯିଏ ପିତୃ ଦେବତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରେ କିମ୍ବା ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ଦୁର୍ବଳ, ସେ ପାପୀ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପାଇଁ ନରକକୁ ଯାଏ।
ତତଶ୍ଚ ରୌରଵଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ତୀର୍ଥକାକସ୍ତ୍ରିଚନ୍ମସୁ । ତ୍ରିଜନ୍ମସୁ ଶୃଗାଲଶ୍ଚ ତୀର୍ଥେ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଶଵଂ ଵ୍ରଜ
ତାପରେ ରୌରବ ନରକ ଭୋଗିବା ପରେ, ତିନି ଜନ୍ମ ପାଇଁ ତୀର୍ଥରେ କାଉ ହୁଏ; ତିନି ଜନ୍ମ ପାଇଁ ତୀର୍ଥରେ ଶବ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଶୃଗାଳ ହୁଏ।
ତ୍ରିଜନ୍ମସୁ ଭଵେତ୍ସୋଽପି ତୀର୍ଥେଷୁ ଶଵରକ୍ଷକଃ । ଶଵାନାଂ କରମାଦତ୍ତେ କର୍ମଣା କୃତପାତକୀ
ତିନି ଜନ୍ମ ପାଇଁ ସେ ତୀର୍ଥରେ ଶବ ରକ୍ଷକ ହୁଏ; କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପାପୀ ଶବଙ୍କର ହାତ ଧରିଥାଏ।
ନିତ୍ଯଂ ସୁରାର୍ଚନଂ କୃତ୍ଵା ଦାମ୍ଭିକୋ ଜ୍ଞାନଦୁର୍ବଲଃ । ଗୁରୁଂ ଚ ନାର୍ଚଯେଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ମୈ ନାନ୍ନଂ ଦଦାତି ଯଃ
ସେ ସଦା ଦେବତାଙ୍କୁ ଢୋଙ୍ଗରେ ପୂଜା କରିଥାଏ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଦୁର୍ବଳ; ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରେନାହିଁ ଓ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଦେଇନାହିଁ।
ସ ଭଵେଦ୍ଦେଲୋ ଦୁଃଖୀ ଦେଵଶାପେନ ପାତକୀ । ନିତ୍ଯଂ ସୁରାର୍ଚନଂ କୃତ୍ଵା ଦାମ୍ଭିକୋ ଜ୍ଞାନଦୁର୍ବଲଃ
ସେ ଦେବଳ ହୁଏ, ଦୁଃଖରେ ରହିଥାଏ, ଦେବତାଙ୍କ ଶାପରେ ପାପୀ ହୁଏ; ସଦା ଦେବତାଙ୍କୁ ଢୋଙ୍ଗରେ ପୂଜା କରିଥାଏ ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଦୁର୍ବଳ।
ପୂଚାଫଲଂ ନ ଲଭତେ ଦେଵଦ୍ରୋହୀ ସ ଦାରୁପାଃ । ଦୀପନିର୍ଵାଣକର୍ତା ଚ ଖଦ୍ଯୋଲ ସପ୍ତଚନ୍ମସୁ
ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କରନ୍ତି ଏବଂ କାଠରେ ତିଆରି ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ପୂଚା ଫଳ ପାଇନାହାନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଦୀପ ନିର୍ବାପନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସାତଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖଦ୍ୟୋଲ ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।
ଅତୀଵ ମତ୍ସ୍ଯଲବ୍ଧଶ୍ଚାପ୍ଯନୈଵେଦ୍ଯଂ ଚ ଖାଦତି । ସ ଭଵେନ୍ମତ୍ସ୍ଯରଙ୍ଗଶ୍ଚ ମାର୍ଜରିଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଯେଉଁମାନେ ଅତିରିକ୍ତ ମାଛ ଧରନ୍ତି ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କୁ ନଅପଣା ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ମାଛ ଦେହ ଧାରଣ କରନ୍ତି ଏବଂ ସାତଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାର୍ଜାର ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।
ଗୋଣୀହର୍ତା କପୋତଶ୍ଚ ମାଲାହର୍ତା ଵିହଂଗମଃ । ଚଟକୋ ଧାନ୍ଯଚୋରଶ୍ଚ ମାଂସଚୋରଶ୍ଚ କୁଂଜରଃ
ଯେଉଁମାନେ ଗୋଣୀ ଚୋରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ କପୋତ ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି; ମାଳା ଚୋରି କରିଥିଲେ ପକ୍ଷୀ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଧାନ୍ୟ ଚୋରି କରିଥିଲେ ଚଟକ ହୋଇଥାନ୍ତି; ମାଂସ ଚୋରି କରିଥିଲେ କୁଞ୍ଜର ହୋଇଥାନ୍ତି।
କଵିଃ ପ୍ରହର୍ତା ଵିଦୁଷାଂ ମାଣ୍ଡ୍ରକଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ଅସତ୍କଵିର୍ଗ୍ରାମଵିପ୍ରୋ ନକୁଲଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ
ଯେଉଁ କବି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଆଘାତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସାତଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମାଣ୍ଡ୍ରକ ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି; ଅସତ୍ୟ କବି ଏବଂ ଗ୍ରାମ ଉପାଧ୍ୟାୟ ସାତଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନକୁଳ ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।
କୁଷ୍ଠୀ ଭଵେଚ୍ଚ ଜନ୍ମୈକଂ କୃକଲାସସ୍ତ୍ରିଜନ୍ମସୁ । ଜନ୍ମୈକଂ ଵରଲଶ୍ଚୈଵ ତତୋ ଵୃକ୍ଷପିପୀଲିକା
କେହି ଏକ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁଷ୍ଟରୋଗୀ ହୋଇଥାନ୍ତି, ତିନି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୃକଳାସ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଏକ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବରଳ ହୋଇଥାନ୍ତି; ପରେ ବୃକ୍ଷରେ ବସୁଥିବା ପିପିଳିକା ହୋଇଥାନ୍ତି।
ତତଃ ଶୂଦ୍ରଶ୍ଚ ଵୈଶ୍ଯଶ୍ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ତଥା । କନ୍ଯାଵିକ୍ରଯକାରୀ ଚ ଚତୁର୍ଵର୍ଣୋ ହି ମାନଵଃ
ତାପରେ ଶୂଦ୍ର, ବୈଶ୍ୟ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ କନ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାରି ଜାତିର ମଣିଷ ହୋଇଥାନ୍ତି।
ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରଯାତି ତାମିସ୍ରଂ ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ । ତତୌ ଭଵତି ଵ୍ଯାଧଶ୍ଚ ମାଂସଵିକ୍ରଯକାରକଃ
ସେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ରହିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାମିସ୍ର ନରକକୁ ସତ୍ୱର ଯାନ୍ତି; ପରେ ସେ ଶିକାରୀ ଏବଂ ମାଂସ ବିକ୍ରେତା ହୋଇଥାନ୍ତି।
ତତୋ ଵ୍ଯାଧି(ଧୋ)ର୍ଭଵେତ୍ପଶ୍ଚାଦ୍ଯୋ ଯଥା ପୂର୍ଵଚନ୍ମନି । ମନ୍ନାମଵିକ୍ରଯୀ ଵିପ୍ରୋନ ହି ମୁକ୍ତୋ
ପରେ ସେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଯେପରି ରୋଗୀ ହୋଇଥିଲେ, ତେଣୁ ଏହି ଜନ୍ମରେ ମଧ୍ୟ ରୋଗୀ ହୋଇଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋର ନାମ ବିକ୍ରୟ କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି।
ମୃତ୍ଯୁଲୋକେ ଚ ମନ୍ନାମସ୍ମୃତିମାତ୍ରଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେଃ । ପଶ୍ଚାଦ୍ଭଵେତ୍ସ ଗୋଯୋନୌ ଜନ୍ମୈକଂ ଜ୍ଞାନଦୁର୍ବଲଃ
ମୃତ୍ୟୁ ଲୋକରେ ମୋର ନାମ ସ୍ମରଣ ହୋଇନାହିଁ; ପରେ ସେ ଏକ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୋ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଥାନ୍ତି।
ତତଶ୍ଚାଗସ୍ତତୋ ମେଷୋ ମହିଷଃ ସ୍ପ୍ତଚନ୍ମସୁ । ମହାଚକ୍ରୀ ଚ କୁଟିଲୋ ଧର୍ମହୀନସ୍ତୁ ମାନଵଃ
ପରେ ସେ ମେଷ ହୋଇଥାନ୍ତି, ତାପରେ ସାତଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମହିଷ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଏକ ମହାଚକ୍ରୀ, କୁଟିଳ ଏବଂ ଧର୍ମହୀନ ମଣିଷ ହୋଇଥାନ୍ତି।
ଜନ୍ମୈକଂ ତୈଲକାରଶ୍ଚ କୁମ୍ଭକାଲସ୍ତଥୈଵ ଚ । ମିଥ୍ଯାକଲଙ୍କଵକ୍ତା ଚ ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣ ନିନ୍ଦକଃ
ଏକ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତେଲ ତିଆରି କରିବା ଓ କୁମ୍ଭ କାଳ ହୋଇଥାନ୍ତି; ମିଥ୍ୟା ଅପବାଦ କହିବା ଏବଂ ଦେବତା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା।
ସ ଭଵେତ୍ସ୍ଵର୍ଣକାରଶ୍ଚ ରଜକଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ବ୍ରାହ୍ମଣକ୍ଷତ୍ରଵିଟ୍ଶୂଦ୍ରାଃ କୁତ୍ସିତାଃ ଶୌଚଵର୍ଜିତାଃ
ସେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣକାର ଏବଂ ସାତଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରଜକ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଅପମାନିତ ଏବଂ ଶୌଚ ହୀନ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର ହୋଇଥାନ୍ତି।
ଜନ୍ମ ତେଷାଂ ମଲେଚ୍ଛଯୋନୌ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ତଥା । ଅତୀଵ କାମିନୀଲୁବ୍ଧଃ କାମୁକଃ ସ୍ତ୍ରୀରତଃ ସଦା
ସେମାନଙ୍କର ଜନ୍ମ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଲେଚ୍ଛ ଯୋନିରେ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଅତିରିକ୍ତ କାମି, ଲୋଭୀ ଏବଂ ସଦା ନାରୀ ସଙ୍ଗରେ ରହନ୍ତି।
ଯକ୍ଷ୍ମଗ୍ରସ୍ତୋ ଭଵେତ୍ସଦ୍ଯଃ ପରତ୍ରାପି ନପୁଂସକଃ । କାମତୋ ଯୋଷିତାଂ ଶ୍ରୋଣୀସ୍ତନାସ୍ଯେ ଯଶ୍ଚ ପଶ୍ଯତି
ସେ ସତ୍ୱର ଯକ୍ଷ୍ମାରେ ପୀଡିତ ହୋଇଥାନ୍ତି, ପର ଜନ୍ମରେ ନପୁଂସକ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ କାମବଶତ ନାରୀଙ୍କ ଶ୍ରୋଣି, ସ୍ତନ ଓ ମୁଖ ଦେଖନ୍ତି।
ସ ଭଵେଦ୍ଦୃଷ୍ଟିହୀନଶ୍ଚ ପରତ୍ରାପି ନପୁଂସକଃ । ଵିପ୍ରୋଽଭିଚାରକର୍ତା ଚ ହିଂସକୋ ଜ୍ଞାନଦୁର୍ବଲଃ
ସେ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ହୋଇଥାନ୍ତି ଏବଂ ପର ଜନ୍ମରେ ନପୁଂସକ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଭିଚାର କରନ୍ତି, ହିଂସା କରନ୍ତି ଏବଂ ଜ୍ଞାନରେ ଦୁର୍ବଳ।
ଯାତ୍ଯେଵମନ୍ଧତାମିସ୍ରଂ ଵର୍ଷାଣାମଯୁତଂ ତଥା । ତଦା ଭଵତି ଦୈଵଜ୍ଞୋଽପ୍ଯଗ୍ରଦାନୀ ଚ ଦୁର୍ମତିଃ
ସେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧତାମିସ୍ର ନରକକୁ ଯାନ୍ତି; ପରେ ସେ ଦେବଜ୍ଞ, ପ୍ରଥମେ କିଛି ଦେଇନଥିବା ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି।
ତତଃ ଶୂଦ୍ରୋ ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଭୋଗେନ କର୍ମଣସ୍ତଥା । ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞାତା ଚ ଦୈଵଜ୍ଞୋ ମିଥ୍ଯା ଵଦତି ଲୋଭତଃ
ପରେ ଶୂଦ୍ର ଭୋଗ ଓ କର୍ମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଶାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଦେବଜ୍ଞ ଲୋଭରେ ମିଥ୍ୟା କହନ୍ତି।
ସ ଭଵେଚ୍ଚ ଧ୍ରୁଵଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୀ ଵାନରଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ଅନେକଜନ୍ମତପସା ଭାରତେ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଭଵେତ୍
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସାତଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାନର ହୋଇଥାନ୍ତି; ଅନେକ ଜନ୍ମର ତପସ୍ୟା ପରେ ଭାରତରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହୋଇ ଜନ୍ମନେଇଥାନ୍ତି।