ତତଃ ସ୍ଵକୁଲଜାତୋଽପି ନିର୍ଵ୍ଯାଧିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣଃଶୁଚିଃ । ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କ୍ଷତ୍ରିଯଘ୍ନଶ୍ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଵା ଵିନା ରଣାତ୍
ତାପରେ, ନିଜ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୋଗମୁକ୍ତ ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯଦି କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ମାରେ, କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଯୁଦ୍ଧ ବିନା ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରେ,
ତପ୍ତଶୂଲଂ ଚ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ସହସ୍ରକମ୍ । କ୍ଵଥିତଂ ତପ୍ତଲୋହେନ ଚାଽଽର୍ତନାଦଂ କରୋତି ଚ
ସେ ତପ୍ତ ଶୂଳର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏବଂ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ ଭୋଗ କରେ; ତପ୍ତ ଲୋହାରେ ଉବା ହୋଇ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଚିତ୍କାର କରେ।
ତତୋ ଭଵେନ୍ମତ୍ତଗଜୋ ଵର୍ଷାଣାଂ ଶତକଂ ତଥା । ତତୋ ରକ୍ତଵିକାରୀ ଚ ଶୂଦ୍ରୋ ଵର୍ଷଶତଂ ତଥା
ତାପରେ, ସେ ଏକ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ହୋଇ ଶତବର୍ଷ ରହେ; ପୁନି, ରକ୍ତ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ଶତବର୍ଷ ଶୂଦ୍ର ହୁଏ।
ଗଜଦାନେନ ମୁକ୍ତଶ୍ଚ ଵ୍ଯାଧିତଶ୍ଚ ତତୋ ଦ୍ଵିଜଃ । ଵୈଶ୍ଯଘ୍ନଶ୍ଚାପି ଵୈଶ୍ଯଶ୍ଚ ଶୂଦ୍ରଘ୍ନୋ ଵୈଶ୍ଯ ଏଵ ଚ
ହାତୀ ଦାନ କଲେ ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ପରେ ରୋଗୀ ଦ୍ୱିଜ ହୁଏ; ବୈଶ୍ୟ ହନନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବୈଶ୍ୟ ହୁଏ, ଏବଂ ଶୂଦ୍ର ହନନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ବୈଶ୍ୟ ହୁଏ।
ଵୈଶ୍ଯଘ୍ନଶ୍ଚାପି ଶୂଦ୍ରଶ୍ଚ ସମଂ ପାପଂ ଲଭେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ । କୃମିକୁଣ୍ଡଂ ଚ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵର୍ଷାଣାଂ ଶତକଂ ତଥା
ବୈଶ୍ୟ ହନନ କରିଥିବା ଶୂଦ୍ର ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମାନ ପାପ ଭୋଗ କରେ; ସେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୀଟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଡ଼ିକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
କୃମିଭିର୍ଭକ୍ଷିତୋ ଦୁଃଶୀ କିରାତଶ୍ଚ ଭଵେତ୍ତତଃ । ଵର୍ଷାଣାଂ ଶତକଂ ଚୈଵ କୃମିଵ୍ଯାଧିସମନ୍ଵିତଃ
କୀଟମାନେ ଖାଇଦେଲେ ସେ ଦୁଃଖୀ ହୁଏ; ପରେ ସେ କିରାତ ହୁଏ; ଏବଂ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୀଟ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ରହେ।
ତତୋ ମନ୍ଦାଗ୍ନିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଦୈନ୍ଯଵାନ୍ଵ୍ରଜ । ପଞ୍ଚାଶଦ୍ଵର୍ଷପର୍ଯନ୍ତଂ ଦୁର୍ବଲଶ୍ଚ କୃଶୋଦରଃ
ତାପରେ, ମନ୍ଦ ଅଗ୍ନି ଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୁଃଖରେ ଘୁରେ; ପଞ୍ଚାଶି ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଦୁର୍ବଳ ଏବଂ ପତଳା ପେଟ ଥାଏ।
ମୁକ୍ତିର୍ଭଵତି ଯୁକ୍ତେନ ତୀର୍ଥେଚାଶ୍ଵପ୍ରଦାନତଃ । ଶୂଦ୍ରଘ୍ନୋ ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚୈଵ କାମତୋଽକାମତୋଽପି ଵା
ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଘୋଡ଼ା ଦାନ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଶୂଦ୍ର କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଚାହିଁ କିମ୍ବା ଅଚାହିଁ, ଯେହେଉଁଥିବେ,
ସାଵିତ୍ରୀ ଲକ୍ଷଯାପ୍ଯେନ ତଦର୍ଧେନ ଶୁଚିର୍ଭଵେତ୍ । ଚତୁର୍ଵର୍ଣଃ କୁକ୍କୁରଘ୍ନୋ ହ୍ଯଭିଶପ୍ତଶ୍ଚ ଶଂଭୁନା
ସାବିତ୍ରୀ ଲକ୍ଷ ବାର ପଢ଼ିଲେ କିମ୍ବା ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ବାର ପଢ଼ିଲେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ଚାରିବର୍ଣ୍ଣର ଯେଉଁଠି ଜଣେ କୁକୁର ହନନ କରେ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଶାପ ପାଇଁ,
ଵର୍ଷାଣାଂ ଶତକଂ ଚୈଵ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ରୌରଵଂ ନରଃ । ତତୋ ଭଵେତ୍କୁକ୍କୁଲଶ୍ଚ ଵର୍ଷାଣାମପି ଷୋଡଶ
ସେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୌରବ ନରକ ପାଏ; ପରେ ଷୋଳ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁକୁର ହୁଏ।
ତତଃ ଶୁଦ୍ଧୋ ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଭକ୍ଷିତଃ କୁକ୍କୁରେଣୈ ଚ । ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନେନ ଦାନେନ ସ୍ଵର୍ଣସ୍ଯାପି ଭଵେଚ୍ଛୁଚିଃ
ତାପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କୁକୁର ଦ୍ୱାରା ଖାଇ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ ଏବଂ ସୁନା ଦାନ କଲେ ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ।
ମାର୍ଜାରଘ୍ନଶ୍ଚତୁର୍ଵର୍ଣୋ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନାଦ୍ଭଵେଚ୍ଛୁଚିଃ । ଵିପ୍ରାଯ ଲଵଣଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଷଟ୍ପଲଂ ଚ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଚାରିବର୍ଣ୍ଣର ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବିଲେଇ ହନନ କରେ, ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ କଲେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଛଅ ପଳା ଲୁଣ ଦେଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ହତ୍ଵା ସର୍ପାଂଶ୍ଚତୁର୍ଵର୍ଣୋ ମମ ପାଦେନ ଚିହ୍ନିତାନ୍ । ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଚତୁର୍ଥଂ ଚ ପାତକଂ ଚ ଲଭେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଚାରିବର୍ଣ୍ଣର ମଧ୍ୟରୁ ମୋର ପାଦ ଚିହ୍ନିତ ସର୍ପମାନେ ମାରିଲେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହନନର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ପାପ ଏବଂ ଘୋର ଅପରାଧ ପାଏ।
ଅସିପତ୍ରଂ ଚ ନରକଂ ଵର୍ଷାଂଣାଂ ଶତକଂ ତଥା । ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଯାତନାଯୁକ୍ତୋ ଵିଚ୍ଛିନ୍ନସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣଧାରଯା
ସେ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅସିପତ୍ର ନରକ ପାଏ; ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର ଦ୍ୱାରା କାଟାଯାଏ।
ତତୋ ଭଵତି ସର୍ପଶ୍ଚ ଡୁଣ୍ଡୁଭୋ ଵର୍ଷପଞ୍ଚକମ୍ । ନରେଣ ତାଡିତୋ ଦୁଃଖୀ ମୃତ୍ଯୋର୍ଭଵତି ପୀଡିତଃ
ତାପରେ ସେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସର୍ପ ବା ଢୋଳ ହେଇ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ମଣିଷ ତାକୁ ପିଟିଲେ, ସେ ଦୁଃଖ ପାଏ ଏବଂ ମୃତ୍ୟୁର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।
ତତୋ ଭଵେନ୍ନରଃ ପାପୀ ଜ୍ଵରଯୁକ୍ତୋ ହି ଦୁର୍ବଲଃ । ଵର୍ଷାଣାଂ ପଞ୍ଚକେନୈଵ ମୃତୋ ଭଵତି କର୍ମଣା
ତାପରେ ସେ ପାପୀ ମଣିଷ ହେବା ସହ ଜ୍ୱର ଓ ଦୁର୍ବଳତାରେ ପୀଡିତ ହୁଏ; ତାଙ୍କର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ।
ଅଶ୍ଵଘ୍ନଶ୍ଚ ଗଜଘ୍ନଶ୍ଚ ଚତୁର୍ଵର୍ଣଶ୍ଚ ପାତକୀ । ଵର୍ଷାଣାଂ ପଞ୍ଚକେନୈଵ ମୃତୋ ଭଵତି କର୍ମଣା
ଯେଉଁଠି ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ କିମ୍ବା ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ମଣିଷ ମାରେ, ସେ ପାପୀ ହୁଏ ଏବଂ ତାଙ୍କର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ।
ତତୋ ଭଵତି ହସ୍ତୀ ଚ ଘୋଟକୋ ଵା ଵ୍ରଜେଶ୍ଵର । ଯାଵଦ୍ଵିଂଶତିଵର୍ଷାଣି ତତଃ ଶୂଦ୍ରୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାପରେ, ହେ ବ୍ରଜେଶ୍ୱର, ସେ କେବେ ହାତୀ କେବେ ଘୋଡ଼ା ହୋଇ କୁଳିଶ ବର୍ଷ ଅର୍ଥାତ୍ ବିଶି ବର୍ଷ ରହେ; ତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶୂଦ୍ର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଅହଂକୃତୀ ଵ୍ଯାଧିଯୁକ୍ତୋ ରୌପ୍ଯଦାନେନ ମୁଚ୍ଯତେ । ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ଚ ଶତକଂ ଭୋଜଯିତ୍ଵା ଶୁଚିର୍ଭଵେତ୍
ଅହଂକାରୀ ଓ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଥିବା ଲୋକ ସିଲଭର ଦାନ କଲେ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଏବଂ ଶତ ଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
କ୍ଷୁଦ୍ରଜନ୍ତୁଵଧେନୈଵ କ୍ଷୁଦ୍ରଜନ୍ତୁର୍ଭଵେନ୍ନରଃ । ଵର୍ଷାଣାଂ ଶତକଂ ଚୈଵ କ୍ଷୁଦ୍ରଵ୍ଯାଧିଂ ତରେତ୍ତତଃ
ଛୋଟ ଜନ୍ତୁ ମାରିଲେ, ମଣିଷ ଛୋଟ ଜନ୍ତୁ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉଛି; ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସାନା ରୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ, ତାପରେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
କୃପା କାର୍ଯା ସତା ଶଶ୍ଵତହିଂସ୍ରେଷୁ ଚ ଜନ୍ତୁଷୁ । ହିଂସାଯାଂ ନ ହି ଦୋଷଶ୍ଚ ହିଂସ୍ରାଣାଂ ଚ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵର
ସଦା ଭଲ ଲୋକମାନେ ଅହିଂସକ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ କ୍ଷମା ଓ ଦୟା ଦେଖାଇବା ଉଚିତ; ହେ ବ୍ରଜେଶ୍ୱର, ହିଂସକ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ହିଂସା କରିଲେ କିଛି ଦୋଷ ନାହିଁ।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥଘ୍ନଶ୍ଚତୁଵଂର୍ଣୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଚତୁର୍ଥକମ୍ । ପାପଂ ଚ ଲଭତେ ତାତ ଚାସିପତ୍ରଂ ଵ୍ରଜେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଯେଉଁଠି ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛ କାଟେ, ସେ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ କେହି ହେଉ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଚତୁର୍ଥାଂଶ ପାପ ଲାଗେ ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପତ୍ର ଯାତନାରେ ପଡ଼େ।
ସ ତୀକ୍ଷ୍ଣେନାପି ଶସ୍ତ୍ରେଣ ଵିଚ୍ଛିନ୍ନଶ୍ଚ ଦିଵାନିଶମ୍ । ଵର୍ଷାଣାଂ ଶତକଂ ଚୈଵ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ପରମଯାତନାମ୍
ସେଠାରେ ଦିନ ରାତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା କଟାଯାଏ ଏବଂ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।
ତତୋ ଭଵତି ଵୃକ୍ଷଶ୍ଚ ଶାଲମଲିରହ୍ଵର୍ଷଲକ୍ଷକମ୍ । ତତୋ ଭଵତି ଶୂଦ୍ରଶ୍ଚ ଚ୍ଛିନ୍ନାଙ୍ଗୋ ଵ୍ଯାଧିସଂଯୁତଃ
ତାପରେ ସେ ଶାଳ, ମଲୟ, କିମ୍ବା ଅର୍ଜୁନ ଗଛ ହୋଇ ଶତ ବର୍ଷ ରହେ; ତାପରେ ଶୂଦ୍ର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ ଓ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏ।
ଯାଵଜ୍ଜୀଵନପର୍ଯନ୍ତଂ ତତୋ ଵିପ୍ରୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଵ୍ରଣଵ୍ଯାଧିସମାଯୁକ୍ତୋ ମୁଚ୍ଯତେ ସ୍ଵର୍ଣଦାନତଃ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ଜୀବନ ଶେଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥାଏ; ତାପରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଘାଅ ଓ ରୋଗରେ ପୀଡିତ ହୁଏ, ସୁନା ଦାନ କଲେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ମିଥ୍ଯାସାକ୍ଷ୍ଯପ୍ରଦାତା ଚ କୃତଘ୍ନୋଽତିକୃତଘ୍ନକଃ । ଵିଶ୍ଵାସଘାତୀ ମିତ୍ରଘ୍ନୋ ଵିପ୍ରାଣାଂ ଧନହାରକଃ
ଯେଉଁଠି ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ଦେଉଛି, ଉପକାରୀକୁ ମାରୁଛି, ଅତ୍ୟଧିକ ଅକୃତଘ୍ନ, ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରୁଛି, ବନ୍ଧୁକୁ ମାରୁଛି କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ ଚୋରି କରୁଛି—
ଶୂଦ୍ରଶ୍ରାଦ୍ଧାନ୍ନଭୋଜୀ ଚ ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଶଵଦାହକଃ । ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ସୂପକାରଶ୍ଚ ଵୃଷଵାହକପାତକୀ
ଯେଉଁଠି ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଜନ ଖାଏ, ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଶବ ଦାହ କରେ, ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ରନ୍ଧେ କିମ୍ବା ବୃଷ ଚଳାଇବା ପାପ କରେ—
ଧାଵକୋ ଦେଵଲଶ୍ଚାପି ଚୈତେଽତିପାପିନସ୍ତଥା । କୁମ୍ଭୀପାକଂ ପ୍ରଯାନ୍ତଯେଵ ଵର୍ଷାଣାଂ ଚ ସହସ୍ରକମ୍
ଯେଉଁଠି ପଳାଇଯାଏ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ଦୂଷିତ ହୁଏ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଅତି ପାପୀ ହୋଇ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ତତ୍ରୈଵ ତପ୍ତତୈଲେନ ସଂତପ୍ତଶ୍ଚ ଦିଵାନିଶମ୍ । ଣକ୍ଷିତୋ ଵ୍ଯଥିତଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵାକାରେଣ ଜନ୍ତୁନା
ସେଠାରେ ଦିନ ରାତି ତାତି ତେଲରେ ପୋଡ଼ାଯାଏ, ଛିଦ୍ର କରାଯାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।
ଗୃଧ୍ରଃ କୋଟିସମସ୍ରାଣି ଶତଜନ୍ମାନି ଶୂକରଃ । ଶ୍ଵାପଦଃ ଶତଜନ୍ମାନି ଶୂଦ୍ରୋ ରୋଗୀ ଭଵେତ୍ତତଃ
ସେ କୋଟି ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗୃଧ୍ର ହୁଏ, ଶତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶୂକର ହୁଏ, ଶତ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀ ହୁଏ, ତାପରେ ରୋଗୀ ଶୂଦ୍ର ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଉଛି।