ନମଃ ଶାନ୍ତାଯ ଦାନ୍ତାଯ ସର୍ଵଦେଵାଶ୍ରଯାଯ ଚ । ନମୋ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପାଯ ସତୀପ୍ରାଣପରାଯ ଚ
ଶାନ୍ତ, ଦମୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ଓ ସତୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଭାବରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ଯାଯ ଚ ପୂଜ୍ଯାଯ ହୃଦାଧାରାଯ ତେ ନମଃ । ପଞ୍ଚପ୍ରାଣାଧିଦେଵାଯ ଚକ୍ଷୁଷସ୍ତାରକାଯ ଚ
ପୂଜ୍ୟ, ନମସ୍ୟ, ହୃଦୟର ଆଧାର, ପଞ୍ଚପ୍ରାଣଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଦେବତା ଓ ଚକ୍ଷୁର ତାରା ଭାବରେ ନମସ୍କାର।
ଜ୍ଞାନାଧାରାଯ ପତ୍ନୀନାଂ ପରମାନନ୍ଦରୂପିଣେ । ପତିର୍ବ୍ରହ୍ମା ପତିର୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପତିରେଵ ମହେଶ୍ଵରଃ
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନର ଆଧାର, ପରମ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ; ସ୍ୱାମୀ ବ୍ରହ୍ମା, ସ୍ୱାମୀ ବିଷ୍ଣୁ, ସ୍ୱାମୀ ମହେଶ୍ୱର।
ପତିଶ୍ଚ ନିର୍ଗୁଣାଧାରୋ ବ୍ରହ୍ମରୂପ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ । କ୍ଷମସ୍ଵ ଭଗଵନ୍ ଦୋଷଂ ଜ୍ଞାନାଜ୍ଞାନକୃତଂ ଚ ଯତ୍
ସ୍ୱାମୀ ନିର୍ଗୁଣର ଆଧାର, ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜାଣି ଅଜାଣି କରାଯାଇଥିବା ଦୋଷକୁ ଦୟାକରି ଖ୍ଷମା କର।
ପତ୍ନୀବନ୍ଧୋ ଦଯାସିନ୍ଧୋ ଦାସୀଦୋଷଂ କ୍ଷମସ୍ଵ ମେ । ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଦୌ ପଦ୍ମଯା କୃତମ୍
ହେ ପତ୍ନୀଙ୍କ ବନ୍ଧନ, ଦୟାର ସାଗର, ମୋ ଦାସୀ ଭାବର ଦୋଷକୁ ଖ୍ଷମା କର। ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ଦାୟକ ସ୍ତୋତ୍ର ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ପଦ୍ମା ଦ୍ୱାରା ରଚିତ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯା ଚ ଧରଯା ଗଙ୍ଗଯା ଚ ପୁରା ଵ୍ରଜ । ସାଵିତ୍ର୍ଯା ଚ କୃତଂ ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଚାପି ନିତ୍ଯଶଃ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବରୁ ସରସ୍ୱତୀ, ଧାରା, ଗଙ୍ଗା ଏବଂ ସାବିତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରଜରେ ବ୍ରହ୍ମା ପାଇଁ ନିତ୍ୟ ରଚିତ ହୋଇଥିଲା।
ପାର୍ଵତ୍ଯା ଚ କୃତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କୈଲାସେ ଶଂକରାଯ ଚ । ମୁନୀନାଂ ଚ ସୁରାଣାଂ ଚ ପତ୍ନୀଭିଶ୍ଚ କୃତଂ ପୁରା
ପାର୍ବତୀ ଭକ୍ତି ସହିତ କୈଳାଶରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ରଚନା କରିଥିଲେ; ଏହା ପୂର୍ବରୁ ମୁନି, ଦେବତା ଓ ସେମାନଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ପତିଵ୍ରତାନାଂ ସର୍ଵାସାଂ ସ୍ତୋତ୍ରମେତଚ୍ଛୁଭାଵହମ୍ । ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଯା ଶ୍ରୃଣୋତି ପତିଵ୍ରତା
ସମସ୍ତ ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଶୁଭଦାୟକ ସ୍ତୋତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ; ଯେ କୌଣସି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଏହା ଶୁଣନ୍ତି...
ନରୋଽନ୍ଯୋ ଵାଽପି ନାରୀ ଵା ଲଭତେ ସର୍ଵଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ନିର୍ଧନୋ ଲଭତେ ଧନମ୍
ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ, ଯେଉଁଠି ହେଉନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ସେଠି ସନ୍ତାନ ମିଳେ, ଦରିଦ୍ର ପାଖରେ ଧନ ଆସେ।
ରୌଗୀ ଚ ମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗାଦ୍ବଦ୍ଧୋ ମୁଚ୍ଯେତ ବନ୍ଧନାତ୍ । ପତିଵ୍ରତା ଚ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ତୀର୍ଥସ୍ନାନଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଯେଉଁଠି ରୋଗ ଅଛି, ସେଠି ରୋଗୀ ଠିକ୍ ହୁଅନ୍ତି; ବନ୍ଧନରେ ଥିବା ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିଲେ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନର ଫଳ ମିଳେ।
ଫଲଂ ଚ ସର୍ଵଂ ତପସାଂ ଵ୍ରତାନାଂ ଚ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵର । ଇଦଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ନମସ୍କୃତ୍ଵା ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସା ତଦନୁଜ୍ଞଯା
ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼ି, ନମସ୍କାର କରି, ତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ଓ ବ୍ରତର ଫଳ ଉପଭୋଗ କରିପାରନ୍ତି, ହେ ବ୍ରଜେଶ୍ୱର।
ଅଥ ଚତୁରଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଦ୍ଵିଜଦେଵାର୍ଚନଂ ଚୈଵ କରୋତି ସତତଂ ଗୃହୀ । ସ୍ଵଧର୍ମାଚରଣଂ ଚୈଵ ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯଂ ଚ ନିତ୍ଯଣଃ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ଯେ ଗୃହସ୍ଥ ସଦା ଦ୍ୱିଜ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣର ନୀତି ରଖନ୍ତି—
କୁର୍ଵନ୍ତି ଗୃହିଣାମାଶାଂ ସର୍ଵେ ଦେଵାଦଯସ୍ତଥା । ଅକୃତ୍ଵାଽତିଥିପୂଜାଂ ଚ ଗୃହସ୍ଥଶ୍ଚ ସଦାଽଶୁଚିଃ
ଏପରି ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପୂରଣ କରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ନ ଦେଇ, ସେ ଗୃହସ୍ଥ ସବୁବେଳେ ଅପବିତ୍ର ରହନ୍ତି।
ପିତରଃ କର୍ମକାଲେ ଚାତିଥିକାଲେ ଚ ଦେଵତାଃ । ସର୍ଵେ ଗୃହସ୍ଥମାଯାନ୍ତି ନିପାନମିଵ ଧେନଵଃ
କାର୍ଯ୍ୟ କାଳରେ କିମ୍ବା ଅତିଥି ଆସିଲେ, ପିତୃଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ଯେପରି ଗାଈମାନେ ପାନିଘାଟକୁ ଯାଆନ୍ତି।
ସମାଯାତି ପ୍ରଯତ୍ନେନ ସଯାହ୍ନେ କ୍ଷୁଧିତୋଽତିଥିଃ । ପୂଜାଂ ଲବ୍ଧ୍ଵାଽଽଶିଷଂ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଯାତି ଗୃହିଣୋ ଗୃହାତ୍
ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ଅତିଥି ଭୋକା ହୋଇ, ଚେଷ୍ଟା କରି ଆସନ୍ତି; ସମ୍ମାନ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଘରରୁ ବିଦାୟ ନେଇଯାଆନ୍ତି।
ଅକୃତ୍ଵାଽତିଥିପୂଜାଂ ଚ ଗୃହୀ ଭଵତି ପାତକୀ । ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଜନିତଂ ପାପଂ ଲଭତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଯଦି ଗୃହସ୍ଥ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ନ କରନ୍ତି, ସେ ପାପୀ ହୁଅନ୍ତି; ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପାପ ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଯାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅତିଥିର୍ଯସ୍ଯ ଭଗ୍ନାଶୋ ଗୃହାତ୍ପ୍ରତିନିର୍ଵତେ । ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ଦେଵାଶ୍ଚ ଵହ୍ନଯଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଚ
ଯଦି ଅତିଥି ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ ଘର ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର ପିତୃ, ଦେବତା ଓ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଘର ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି।
ନିରାଶାଃ ପ୍ରତିଗଚ୍ଛନ୍ତି ଗୃହିଣୋଽତିଥଯୋ ଗୃହାତ୍ । ସ୍ତ୍ରୀଧ୍ନୈର୍ଗୋଘ୍ନୈଃ କୃତଘ୍ନୈଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ଗୁରୁତଲ୍ପଗୈଃ
ଯେଉଁଠି ଅତିଥି ନିରାଶ ହୋଇ ଘର ଛାଡ଼ି ଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ତିଅ, ଗାଈ ହନ୍ତା, କୃତଘ୍ନ, ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ଶୟନ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପରି ଯାଆନ୍ତି।
ତୁଲ୍ଯଦୋଷୋ ଭଵତ୍ଯେଵ ଯେନାତିଥିରନର୍ଚିତଃ । ସ୍ଵାତ୍ମନଃ ପାତକଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁଣ୍ଯମାଦାଯ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ନ କରେ, ସେ ଏହି ଦୋଷରେ ଅଭିଭୂତ ହୁଏ; ନିଜ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇ, ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପାପ ନେଇ ଚାଲିଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍କୃତ୍ଵା ସର୍ଵସେଵାଂ ଦେଵାଦୀଂଶ୍ଚ ଶୁଭାଶଯଃ । ପୋଷ୍ଯାଣାଂ ଭରଣଂ କୃତ୍ଵା ପଶ୍ଚାଦ୍ଭୁଙ୍କ୍ତେ ସ ଧର୍ମଵିତ୍
ସେଥିପାଇଁ, ଶୁଭ ମନରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସେବା କରି, ନିଜ ପରିବାରକୁ ପୋଷଣ କରି, ଧର୍ମଜ୍ଞାନୀ ପରେ ଖାଆନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ମାତା ଗୃହେ ନାସ୍ତି ଭାର୍ଯା ଚ ପୁଂଶ୍ଚଲୀ ତଥା । ଅରଣ୍ଯଂ ତେନ ଗନ୍ତଵ୍ଯମରଣ୍ଯାଦ୍ଦୁଃଖଦଂ ଗୃହମ୍
ଯଦି ଘରେ ମାଆ ନାହିଁ, ଓ ଜନୀ ଚରିତ୍ରହୀନ, ତେବେ ସେଠାରୁ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବା ଉଚିତ; ଏପରି ଘର ଅରଣ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖଦାୟକ।
ପତୀଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ସଦା ଦୁଷ୍ଟା ଵିଷତୁନ୍ଯଂ ଚ ପଶ୍ଯତି । ଦଦାତି ତସ୍ମୈ ନାଽଽହାରଂ ଭର୍ତ୍ସନଂ କୁରୁତେ ସଦା
ଖରାପ ଜନୀ ସଦା ପତିଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ବିଷ ଦେଖିବା ପରି ଦେଖେ, ଖାଦ୍ୟ ଦେଉନାହିଁ, ସବୁବେଳେ ଗାଳି ଦେଇଥାଏ।
ପୂଜିତଂ ମୁନିତୁଲ୍ଯଂ ଚ ସା ଚ ପାପୀଯସୀ ପରମ୍ । ସଂତତଂ ତୃଣଵନ୍ମତ୍ଵା ନ୍ଯକ୍କାରଂ କୁରୁତେ ସଦା
ଏପରି ପାପିଷ୍ଠା ଜନୀକୁ ମୁନି ପରି ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଘାସ ପରି ଅମୂଲ୍ୟ ଭାବି ଅପମାନ କରେ।
ଦୁର୍ଵାକ୍ଯାଵହ୍ନିନା ଦଗ୍ଧୋ ମୃତତୁଲ୍ଯଶ୍ଚ ଜୀଵତି । ଯାଵଜ୍ଜୀଵନପର୍ଯନ୍ତଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁଷ୍ଟଵଂଶଜାମ୍
ଖରାପ କଥାର ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ି, ସେ ଜୀବନରେ ମୃତ ଭଳି ରହେ; ଏପରି ଦୁଷ୍ଟ ଜନୀ ପାଇଁ ସାରା ଜୀବନ ଦୁଃଖରେ କଟାଏ।
ଗୃହିଣୀନାଂ ସଦାଚାରଂ ଶ୍ରୂଯତାଂ ତଚ୍ଛ୍ରୁ ତୌ ଶ୍ରୁତମ୍ । ଗୃହିଣୀ ପତିଭକ୍ତା ଚ ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣବୂଜିତା
ଏବେ ଗୃହଣୀମାନଙ୍କର ନିତି ଶୁଣ; ଯେଉଁଠି ଗୃହଣୀ ପତିଭକ୍ତା ଓ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ସା ଶୁଦ୍ଧା ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପତିଂ ସୁରମ୍ । ପ୍ରାଙ୍ଗଣେ ମଙ୍ଗଲଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଗୋମଯେନ ଜଲେନ ଚ
ସେ ଶୁଦ୍ଧା, ପ୍ରଭାତେ ଉଠି, ପତି ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଆଙ୍ଗଣରେ ଗୋମୟ ଓ ପାଣି ଦେଇ ମଙ୍ଗଳ କାମନା କରନ୍ତି।
ଗୃହକୃତ୍ଯଂ ଚ କୃତ୍ଵା ଚ ସ୍ନାତ୍ଵାଽଽଗତ୍ଯ ଗୃହଂ ସତୀ । ସୁରଂ ଵିପ୍ରଂ ପତିଂ ନତ୍ଵା ପୂଜଯେଦ୍ଗୃହଦେଵତାମ୍
ଘର କାମକୁ ସମାପ୍ତ କରି ଏବଂ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭା ଜନାନୀ ଘରକୁ ଫେରିଥିବା ପରେ, ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଘରର ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଗୃହକୃତ୍ଯଂ ସୁନିର୍ଵୃତ୍ଯ ଭୋଜଯିତ୍ଵା ପତିଂ ସତୀ । ଅତିଥିଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ସ୍ଵଯଂ ଭୁଙ୍କତେ ସୁଖଂସତୀ
ଘର କାମକୁ ଭଲଭାବେ ସମାପ୍ତ କରି, ପତିଙ୍କୁ ଖାଇବା ଦେଇ, ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଶୁଭା ଜନାନୀ ସ୍ବୟଂ ଆନନ୍ଦରେ ଖାଇଥାଏ।
ପୁତ୍ରୈଶ୍ଚ ପୂଜିତସ୍ତାତଃ ଶିଷ୍ଯୈଶ୍ଚ ପୂଜିତୋ ଗୁରୁଃ । ଆଜ୍ଞଯା କୁରୁତେ କର୍ମ ପୁତ୍ରଃ ଶିଷ୍ଯଶ୍ଚ ଭୃତ୍ଯଵତ୍
ପୁଅମାନେ ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଶିଷ୍ୟମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ, ପୁଅ ଓ ଶିଷ୍ୟ ଭୃତ୍ୟ ପରି କାମ କରନ୍ତି।
ନ ପ୍ରେରଯେଦ୍ଗୁରୁଂ ତାତଂ ପୁତ୍ରଃ ଶିଷ୍ଯଶ୍ଚ କର୍ମସୁ । ପିତ୍ରେ ଚ ଗୁରଵେ ନିତ୍ଯଂ ସର୍ଵସ୍ଵଂ ଚ ସମର୍ପଯେତ୍
ପୁଅ କିମ୍ବା ଶିଷ୍ୟ କେବେ ଗୁରୁ କିମ୍ବା ପିତାଙ୍କୁ କାମରେ ଆଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପିତା ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସଦା ସମସ୍ତ ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିବା ଦରକାର।