କ୍ଷୁଧିତଂ ଭୋଜଯେତ୍କାନ୍ତଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ପାନଂ ଚ ଭୋଜନମ୍ । ନ ବୋଧଯେତ୍ତଂ ନିଦ୍ରାଲୁଂ ପ୍ରରେଯେନ୍ନୈଵ କର୍ମସୁ
ସେ ଭୁଖିଲେ ପତିଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବା, ପାଣି ଓ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ୍। ପତି ଶୁଅନ୍ତିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ଜଗାଉନାହାନ୍ତି, କିମ୍ବା କୌଣସି କାମ କରିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ପୁତ୍ରାଣାଂ ଚ ଶତଗୁଣଂ ସ୍ନେହଂ କୁର୍ଯାତ୍ପତୀଂ ସତୀ । ପତିର୍ବନ୍ଧୁର୍ଗତିର୍ଭର୍ତା ଦୈଵତଂ କୁଲଯୋଷିତଃ
ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଯେତେ ସ୍ନେହ ଦେଇଥାଏ, ପତି ପ୍ରତି ତାହାର ଶତଗୁଣ ସ୍ନେହ ଦେବା ଉଚିତ୍। ପତି ହେଉଛନ୍ତି ଘରର ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବନ୍ଧୁ, ଆଶ୍ରୟ ଓ ଦେବତା।
ଶୁଭଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଧାତୁଲ୍ଯଂ କାନ୍ତଂ ପଶ୍ଯତି ସୁନ୍ଦରୀ । ସସ୍ମିତଂ ଵଦନଂ କୃତ୍ଵା ଭକ୍ତିଭାଵେନ ଯତ୍ନତଃ
କୌଣସି ଶୁଭ କିଛି କିମ୍ବା ଅମୃତ ସମାନ ମିଳିଲେ, ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ହସି ହସି, ଭକ୍ତି ସହିତ ସାବଧାନ ଭାବେ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ପୁରୁଷାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ସତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଚ ସମୁଦ୍ଧରେତ୍ । ପତିଃ ପତିଵ୍ରତାନାଂ ଚ ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାତକାତ୍
ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ହଜାର ପୁରୁଷକୁ ମଧ୍ୟ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ପତି ସେମାନଙ୍କ ପତିବ୍ରତା ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ନାସ୍ତି ତେଷାଂ କର୍ମଭୋଗଃ ସତୀନାଂ ଵ୍ରତତେଜସା । ତଯା ସାର୍ଧଂ ଚ ନିଷ୍କର୍ମୀ ମୋଦତେ ହରିମନ୍ଦିରେ
ଏମିତି ପତିବ୍ରତା ନାରୀମାନେ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରନ୍ତି ନାହାନ୍ତି; ସେମାନେ ନିଷ୍କର୍ମୀ ହୋଇ ହରିଙ୍କ ମନ୍ଦିରରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ସତୀପାଦେଷୁ ତାନ୍ଯପି । ତେଜଶ୍ଚ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ମୁନୀନାଂ ଚ ସତୀଷୁ ଚ
ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ପାଦ ତଳେ ମିଳେ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ତେଜ ମଧ୍ୟ ପତିବ୍ରତା ନାରୀମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ତପସ୍ଵିନାଂ ତପଃ ସର୍ଵଂ ଵ୍ରତିନାଂ ଯତ୍ଫଲଂ ଵ୍ରଜ । ଦାନେ ଫଲଂ ଯଦ୍ଦାତଣାଂ ତତ୍ସର୍ଵ ତାସୁ ସଂତତମ୍
ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ତପ, ବ୍ରତୀମାନଙ୍କର ବ୍ରତର ଫଳ, ଦାନର ଫଳ—ଓ ବ୍ରଜ—ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ବ୍ୟାପି ରହିଥାଏ।
ସ୍ଵଯଂ ନାରାଯଣଃ ଶଂଭୁର୍ଵିଧାତା ଜଗତାମପି । ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ଚ ମୁନଯୋ ଭୀତାସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ଚ ସଂତତମ୍
ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ, ଶମ୍ଭୁ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ସୃଷ୍ଟା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମୁନିମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସଦା ଭୟ କରନ୍ତି।
ସତୀନାଂ ପାଦରଜସା ସଦ୍ଯଃ ପୂତା ଵସୁଂଧରା । ପତିଵ୍ରତାଂ ନମସ୍କୃତ୍ଵା ମୁଚ୍ଯତେ ପାତକାନ୍ନରଃ
ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ପାଦର ଧୂଳିରେ ମାଟି ତୁରନ୍ତ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ପତିବ୍ରତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ମଣିଷ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭସ୍ମସାତ୍କର୍ତୁଂ କ୍ଷଣେନୈଵ ପତିଵ୍ରତା । ସ୍ଵତେଜସା ସମର୍ଥା ସା ମହାପୁଣ୍ଯଵତୀ ସଦା
ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟବତୀ ଏକ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ନିଜ ତେଜରେ ତିନି ଲୋକକୁ ମାତ୍ର କ୍ଷଣେ ଭସ୍ମ କରିପାରନ୍ତି।
ସତୀନାଂ ଚ ପତିଃ ସାଧୁଃ ପୁତ୍ରୋ ନିଃଶଂକ ଏଵ ଚ । ନ ହି ତସ୍ଯ ଭଯଂ କିଂଚିଦ୍ଦେଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଯମାଦପି
ସତୀ ନାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ଏକ ଉତ୍ତମ ଲୋକ, ପୁଅ ଭୟହୀନ ଓ ନିର୍ଭୟ ଥାଏ; ସେମାନେ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ଯମ ଠାରୁ କେବେ ଭୟ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।
ଶତଜନ୍ମପୁଣ୍ଯଵତାଂ ଗେହେ ଜାତା ପତିଵ୍ରତା । ପତିଵ୍ରତାପ୍ରସୂଃ ପୂତା ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତଃ ପିତା ତଥା
ଯେଉଁ ଘରେ ଶତଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଥାଏ, ସେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ। ଏମିତି ପତିବ୍ରତା ଝିଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିବା ମାଆ ପବିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି ଓ ବାପା ବଞ୍ଚିଥିବାବେଳେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ସତୀ ସ୍ତ୍ରୀ ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଚ ରାତ୍ରିଵାସସମ୍ । ଭର୍ତାରଂ ଚ ନମସ୍କୃତ୍ଯ କରୋତି ସ୍ତଵନଂ ମୁଦା
ଏକ ସତୀ ନାରୀ ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି, ରାତିର ପୋଶାକ ଛାଡ଼ି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଗୁଣଗାନ କରନ୍ତି।
ଗୃହକାର୍ଯଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ଧୌତେ ଚ ଵାସସୀ । ଗୃହୀତ୍ଵା ଶୁକ୍ଲପୁଷ୍ପଂ ଚ ଭକ୍ତିତଃ ପୂଜଯେତ୍ପତିମ୍
ଘରର କାମ ସାରି, ସ୍ନାନ କରି, ସଫା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ଏକ ଧଳା ଫୁଲ ନେଇ, ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ସ୍ନାପଯିତ୍ଵା ସୁପୂତେନ ଜଲେନ ନିର୍ମଲେନ ଚ । ତସ୍ମୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ଧୌତଵସ୍ତ୍ରଂ ତତ୍ପାଦୌ କ୍ଷାଲଯେନ୍ମୁଦା
ପବିତ୍ର ଏବଂ ନିର୍ମଳ ଜଳରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇ, ଧୋଇଥିବା ପୋଶାକ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇଦିଅନ୍ତି।
ଆସନେ ଵାସଯିତ୍ଵା ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ଭାଲେ ଚ ଚନ୍ଦନମ୍ । ସର୍ଵାଙ୍ଗଲେପନଂ କୃତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ମାଲ୍ଯଂ ଗଲେଽପି ଚ
ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଚକିରେ ବସାଇ, କପାଳରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ସମଗ୍ର ଦେହକୁ ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରି, ଗଳାରେ ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଦିଅନ୍ତି।
ସାମଵେଦୋକ୍ତମନ୍ତ୍ରେଣ ଭୋଗଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ ସୁଧୋପମୈଃ । ସଂପୂଜ୍ଯ ଭକ୍ତିତଃ କାନ୍ତଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ପ୍ରଣମେନ୍ମୁଦା
ସାମବେଦର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ରସାଳ ଭୋଜ୍ୟପଦାର୍ଥ ଦେଇ, ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଗୁଣଗାନ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି।
ଓଂ ନମଃ କାନ୍ତାଯ ଶାନ୍ତାଯ ସର୍ଵଦେଵାଶ୍ରଯାଯ ସ୍ଵାହା । ଇତ୍ଯନେନୈଵ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁଷ୍ପଂ ଚ ଚନ୍ଦନମ୍
'ଓଁ, ପ୍ରିୟ, ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ସ୍ୱାହା' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସେ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ପାଦ୍ଯାର୍ଧ୍ଯଂ ଧୂପଦୀପୌ ଚ ଵସ୍ତ୍ରଂ ନୈଵେଦ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍ । ଜଲଂ ସୁଵାସିତଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ତାମ୍ବୂଲଂ ଚ ସୁଵାସିତମ୍
ପାଦ ଓ ହାତ ଧୁଅ ପାଇଁ ଜଳ, ଧୂପ, ଦୀପ, ପୋଶାକ, ଉତ୍ତମ ଭୋଜନ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ପାନ ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଦତ୍ତ୍ଵା ସ୍ତୋତ୍ରଂ ପଠେଦ୍ଯଦ୍ଯତ୍କୃତଂ ଵୈ ପାଠ୍ଯମେଵ ଚ । ଓଂ ନମଃ କାନ୍ତାଯ ଭର୍ତ୍ରେ ଚ ଶିରଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଵରୂପିଣେ
ଯେଉଁ ସ୍ତୋତ୍ର ରଚିତ ଓ ପାଠ୍ୟ, ତାହା ପଢ଼ି, 'ଓଁ, ପ୍ରିୟ ସ୍ୱାମୀ, ମୁଣ୍ଡରେ ଚନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱରୂପ' ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି।
ନମଃ ଶାନ୍ତାଯ ଦାନ୍ତାଯ ସର୍ଵଦେଵାଶ୍ରଯାଯ ଚ । ନମୋ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପାଯ ସତୀପ୍ରାଣପରାଯ ଚ
ଶାନ୍ତ, ଦମୀ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ଓ ସତୀଙ୍କ ପ୍ରାଣ ଭାବରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମସ୍ଯାଯ ଚ ପୂଜ୍ଯାଯ ହୃଦାଧାରାଯ ତେ ନମଃ । ପଞ୍ଚପ୍ରାଣାଧିଦେଵାଯ ଚକ୍ଷୁଷସ୍ତାରକାଯ ଚ
ପୂଜ୍ୟ, ନମସ୍ୟ, ହୃଦୟର ଆଧାର, ପଞ୍ଚପ୍ରାଣଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଦେବତା ଓ ଚକ୍ଷୁର ତାରା ଭାବରେ ନମସ୍କାର।
ଜ୍ଞାନାଧାରାଯ ପତ୍ନୀନାଂ ପରମାନନ୍ଦରୂପିଣେ । ପତିର୍ବ୍ରହ୍ମା ପତିର୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପତିରେଵ ମହେଶ୍ଵରଃ
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନର ଆଧାର, ପରମ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ; ସ୍ୱାମୀ ବ୍ରହ୍ମା, ସ୍ୱାମୀ ବିଷ୍ଣୁ, ସ୍ୱାମୀ ମହେଶ୍ୱର।
ପତିଶ୍ଚ ନିର୍ଗୁଣାଧାରୋ ବ୍ରହ୍ମରୂପ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ । କ୍ଷମସ୍ଵ ଭଗଵନ୍ ଦୋଷଂ ଜ୍ଞାନାଜ୍ଞାନକୃତଂ ଚ ଯତ୍
ସ୍ୱାମୀ ନିର୍ଗୁଣର ଆଧାର, ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜାଣି ଅଜାଣି କରାଯାଇଥିବା ଦୋଷକୁ ଦୟାକରି ଖ୍ଷମା କର।
ପତ୍ନୀବନ୍ଧୋ ଦଯାସିନ୍ଧୋ ଦାସୀଦୋଷଂ କ୍ଷମସ୍ଵ ମେ । ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ସୃଷ୍ଟ୍ଯାଦୌ ପଦ୍ମଯା କୃତମ୍
ହେ ପତ୍ନୀଙ୍କ ବନ୍ଧନ, ଦୟାର ସାଗର, ମୋ ଦାସୀ ଭାବର ଦୋଷକୁ ଖ୍ଷମା କର। ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ଦାୟକ ସ୍ତୋତ୍ର ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ପଦ୍ମା ଦ୍ୱାରା ରଚିତ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯା ଚ ଧରଯା ଗଙ୍ଗଯା ଚ ପୁରା ଵ୍ରଜ । ସାଵିତ୍ର୍ଯା ଚ କୃତଂ ପୂର୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଣେ ଚାପି ନିତ୍ଯଶଃ
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ପୂର୍ବରୁ ସରସ୍ୱତୀ, ଧାରା, ଗଙ୍ଗା ଏବଂ ସାବିତ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରଜରେ ବ୍ରହ୍ମା ପାଇଁ ନିତ୍ୟ ରଚିତ ହୋଇଥିଲା।
ପାର୍ଵତ୍ଯା ଚ କୃତଂ ଭକ୍ତ୍ଯା କୈଲାସେ ଶଂକରାଯ ଚ । ମୁନୀନାଂ ଚ ସୁରାଣାଂ ଚ ପତ୍ନୀଭିଶ୍ଚ କୃତଂ ପୁରା
ପାର୍ବତୀ ଭକ୍ତି ସହିତ କୈଳାଶରେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ରଚନା କରିଥିଲେ; ଏହା ପୂର୍ବରୁ ମୁନି, ଦେବତା ଓ ସେମାନଙ୍କର ପତ୍ନୀମାନେ ମଧ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ପତିଵ୍ରତାନାଂ ସର୍ଵାସାଂ ସ୍ତୋତ୍ରମେତଚ୍ଛୁଭାଵହମ୍ । ଇଦଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ମହାପୁଣ୍ଯଂ ଯା ଶ୍ରୃଣୋତି ପତିଵ୍ରତା
ସମସ୍ତ ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଶୁଭଦାୟକ ସ୍ତୋତ୍ର ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ; ଯେ କୌଣସି ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ଏହା ଶୁଣନ୍ତି...
ନରୋଽନ୍ଯୋ ଵାଽପି ନାରୀ ଵା ଲଭତେ ସର୍ଵଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ନିର୍ଧନୋ ଲଭତେ ଧନମ୍
ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ, ଯେଉଁଠି ହେଉନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ସନ୍ତାନ ନାହିଁ, ସେଠି ସନ୍ତାନ ମିଳେ, ଦରିଦ୍ର ପାଖରେ ଧନ ଆସେ।
ରୌଗୀ ଚ ମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗାଦ୍ବଦ୍ଧୋ ମୁଚ୍ଯେତ ବନ୍ଧନାତ୍ । ପତିଵ୍ରତା ଚ ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ତୀର୍ଥସ୍ନାନଫଲଂ ଲଭେତ୍
ଯେଉଁଠି ରୋଗ ଅଛି, ସେଠି ରୋଗୀ ଠିକ୍ ହୁଅନ୍ତି; ବନ୍ଧନରେ ଥିବା ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏହି ସ୍ତୁତି ପଢ଼ିଲେ ପତିବ୍ରତା ନାରୀ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନର ଫଳ ମିଳେ।