ସୋଦରାନୃଦ୍ଧରେଦ୍ଭକ୍ତସ୍ତତ୍ପ୍ରସୂଂ ତତ୍ପ୍ରସୂଂ ତଥା । ଜପେନ୍ନାରାଯଣକ୍ଷେତ୍ରେ ପୁରଶ୍ଚରଣପୂର୍ଵକମ୍
ଭକ୍ତଜନେ ନିଜ ଭାଇ, ସେମାନଙ୍କର ଜଣେଇଁ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ନେଇ, ନାରାୟଣଙ୍କ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଚିତ ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ଥାନ କ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ପୁରୁଷାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ଲୀଲଯାଽ।ତ୍ମାନମୁଦ୍ଵରେତ୍ । ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣମାତ୍ରେଣ ଫଲମେତଦ୍ଵ୍ରଜେଶ୍ଵର
ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କେବଳ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ବ୍ରଜେଶ୍ୱର, ଏକ ଲୋକ ସହିତ ହଜାର ଲୋକ ସହଜରେ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇପାରନ୍ତି।
ପୁରଶ୍ଚରଣସଂପର୍କାତ୍ପୁରୁଷାଣାଂ ଶତଂ ଶତମ୍ । ଐକାନ୍ତିକୋ ଵୈଷ୍ଣଵଶ୍ଚପୁଂସାଂ ଲକ୍ଷଂ ସମୁଦ୍ଧରେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ଥାନ କ୍ରିୟା କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଶତେ ଶତେ ଲୋକ ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ; ଏକନିଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରେ।
କ୍ରିଯା ଵିଷ୍ଣୁପଦେ ଯସ୍ଯ ସଂକଲ୍ପାଶ୍ଚ ବହିଃକୃତା । ଦ୍ଵିଜାଃ ସୁରା ମମ ପ୍ରାଣା ଭକ୍ତଃ ପ୍ରାଣତ୍ପରଃ ପ୍ରିଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭାବନାକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖରେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସଂକଳ୍ପ ବାହ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ, ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଓ ମୋ ପ୍ରାଣ ସମାନ; ଯିଏ ମୋତେ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ଭଲପାଏ, ସେ ମୋର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ।
ଵିଶ୍ଵେଷୁ ପ୍ରିଯପାତ୍ରେଷୁ ନ ମେ ଭକ୍ତାତ୍ପରଃ ପ୍ରିଯଃ । ତେଜୀଯାଂସଂ ଗୁରୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵତ୍ର ରକ୍ଷିତୁଂ କ୍ଷମମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରେମର ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋର ଭକ୍ତଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ କେହି ନାହିଁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେଠାରେ ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିବା ଉଚିତ।
କନୋତି ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣଂ ତସ୍ମାଦ୍ଭୂଯାଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ଵଯୋହୀନାଜ୍ଜ୍ଞାନହୀନାଦ୍ଵିଦ୍ଯାହୀନାତ୍ତଥୈଵ ଚ
ଏହିଠାରୁ ବୁଝିବାକୁ ହୁଏ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବିବେକଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଅପରିପକ୍ୱ, ଅଜ୍ଞାନୀ, ଅଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ନୁହେଁ।
ଅଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥ କ୍ଷତଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ ଗୁହ୍ଣୀଯାତ୍କଦାଚନ । ମୂର୍ଖାଦାଶ୍ରମହୀନାଚ୍ଚ ପିତୁଃ ସଂନ୍ଯାସିନସ୍ତଥା
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ବିରୋଧୀ ଅର୍ଥ ଦେଉଛି, ସେଠି କେବେ ଲୁଚାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମୂର୍ଖ, ଆଶ୍ରମ ନଥିବା, ନିଜ ବାପା, କିମ୍ବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ରୋଗିଣୋ ଵଂଶହୀନାଚ୍ଚ ଭାର୍ଯାହୀନାତ୍ତଥୈଵ ଚ । ମନ୍ତ୍ରକ୍ଷିପ୍ତାତ୍ତଥା ମନ୍ତ୍ରଂ ନ ଗୃହ୍ଣୀଯାତ୍କଦାଚନ
ଅସୁସ୍ଥ, ବଂଶ ନଥିବା, ଭାର୍ଯ୍ୟା ନଥିବା, କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ କେବେ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରଂ ନ ଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଵିହୀନତଃ । ନ ଚ ଶୈଵାନ୍ନ ଶାକ୍ତାଚ୍ଚ ଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵାଦ୍ଦ୍ଵିଜାତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାରୁ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶିବଭକ୍ତ କିମ୍ବା ଶକ୍ତଭକ୍ତଠାରୁ ନୁହେଁ, ବୈଷ୍ଣବଠାରୁ ମାତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଵଯୋହୀନାତ୍ତଥାଽଲ୍ପାଯୁର୍ଜ୍ଞାନହୀନାଦପଣ୍ଡିତଃ । ଵିଦ୍ଯାହୀନାଦ୍ଭଵେନ୍ମୂଢୋ ଜାତିହୀନାତ୍କ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
ଅପରିପକ୍ୱ, ଅଳ୍ପଆୟୁ, ଅଜ୍ଞାନୀ, ଅଶିକ୍ଷିତ, କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷାହୀନ ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ମୂଢ ହୁଏ; ଜାତି ନଥିବାଠାରୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଅବନତି ହୁଏ।
ମୂର୍ଖାନ୍ମୂର୍ଖୋ ଭଵେତ୍ସଦ୍ଯୋ ଦୁଃଖୀ ସ୍ଵାଶ୍ରମହୀନତଃ । ଯଶୋହାନିଃ ପିତୁଶ୍ଚୈଵ ମୃତ୍ଯୁଃ ସଂନ୍ଯାସିନସ୍ତଥା
ମୂର୍ଖଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ନେଲେ ସହଜରେ ମୂର୍ଖତା ଆସେ; ଆଶ୍ରମ ନଥିବାଠାରୁ ଦୁଃଖ ମିଳେ; ବାପାଠାରୁ ନେଲେ କୀର୍ତ୍ତି ହାରାଯାଏ; ସନ୍ନ୍ୟାସୀଠାରୁ ନେଲେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ।
ରୋଗିଣୋ ଵ୍ଯାଧିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ନିର୍ଵଂଶୋ ଵଂଶହୀନତଃ । ଭାର୍ଯାହୀନୋଽପି ସ୍ତ୍ରୀହୀନାନ୍ମନ୍ତ୍ରକ୍ଷିପ୍ତାଦ୍ଗୁରୋ ସମଃ
ରୋଗୀଠାରୁ ନେଲେ ରୋଗ ଆସେ; ବଂଶ ନଥିବାଠାରୁ ବଂଶ ଶୂନ୍ୟ ହୁଏ; ଭାର୍ଯ୍ୟା ନଥିବାଠାରୁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହୀନ ହୁଏ; ମନ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ନେଲେ ଗୁରୁ ସମାନ ହୁଏ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଵିହୀନାଚ୍ଚ ଭକ୍ତିହୀନୋ ଭଵେନ୍ନରଃ । ଶୈଵାଚ୍ଛାକ୍ତାଦ୍ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ହରୌ ଭକ୍ତିର୍ନ ଵର୍ଧତେ
ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ନଥିବାଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ନେଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତିହୀନ ହୁଏ; ଶିବ କିମ୍ବା ଶକ୍ତଭକ୍ତଠାରୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ଶୁଦ୍ଧଃ ପକ୍ଵାନ୍ନଂ ଦାତୁମୀଶ୍ଵରଃ । ପକ୍ଵାନ୍ନଂ ହରଯେ ଦାତୁମକ୍ଷମଶ୍ଚେତରୋ ଜନଃ
ଶୁଦ୍ଧ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ; ଅନ୍ୟ କେହି ଯଦି ହରିଙ୍କୁ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଦେବାରେ ଅସମର୍ଥ, ସେ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଓଂକାରୋଚ୍ଚାରଣାଦ୍ଧୋମାଚ୍ଛାଲଗ୍ରାମଶିଲାର୍ଚନାତ୍ । ମହ୍ଯଂ ପକ୍ଵାନ୍ନଦାନାଚ୍ଚ ଵିପ୍ରାଦନ୍ଯୋ ଵ୍ରଜେଦଧଃ
ଓଁକାର ଉଚ୍ଚାରଣ, ହୋମ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ପୂଜା, ଓ ମୋତେ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି କଲେ ତାହାର ଅବନତି ହୁଏ।
ଉଦାସୀନାଦ୍ଦୂରାଚାରାନ୍ନ ଗୃଙ୍ଣୀଯାନ୍ମନୁଂ ସୁଧୀଃ । ଦୈଵାଦ୍ଯଦି ଚ ଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଧନହୀନୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଉଦାସୀନ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ଜ୍ଞାନୀ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯଦି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଗ୍ରହଣ କରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦରିଦ୍ର ହୁଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ସଦା ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ହଵିଷ୍ଯଂ ଚ ନିରାମିଷମ୍ । ଆମିଷସ୍ଯ ପରିତ୍ଯାଗାତ୍ସୂର୍ଯଂଵତ୍ତେଜସା ଭଵେତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ମାଂସ ଶୂନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ହବିଷ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ; ମାଂସ ତ୍ୟାଗ କଲେ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହୁଅନ୍ତି।
ନିତ୍ଯଂ ନୂତନଭାଣ୍ଡେନ କର୍ତଵ୍ଯଃ ପାକ ଏଵ ଚ । ଅଥଵା ପକ୍ଷପର୍ଯନ୍ତଂ ତତସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ମନୀଥିଭି
ସଦା ନୂତନ ପାତ୍ରରେ ରନ୍ଧଣ କରିବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ଅତିକମେ ଦ୍ୱିସପ୍ତାହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟବହାର କରି, ପରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସେହି ପାତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଥାନଂ ସୁସଂସ୍କୃତଂ କୃତ୍ଵା ପାକଂ ନିର୍ଵୃ ତ୍ଯ ପୂଜକଃ । ସ୍ଥାନେ ପରିଷ୍କୃତେ ଵିପ୍ରୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ମହ୍ଯଂ ଚ ଭକ୍ତିତଃ
ପୂଜାରୀ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ସଜାଏଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଖାଦ୍ୟ ପକାଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ନିବେଦନ କରେ।
ତଦା ନିଵେଦ୍ଯ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିପ୍ରାଯ ସାଦରମ୍ । ଅନିଵେଦ୍ଯ ଚ ଭୁକ୍ତ୍ତ୍ଵା ଚ ସୁରାପୀତିର୍ଭଵେଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ତାପରେ ନିବେଦନ କରି ସମ୍ମାନ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ସେ ଆପଣେ ଖାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ନିବେଦନ ଛାଡ଼ି ଆପଣେ ଖାଏ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ମଦ୍ୟପାନ କରିଥିବା ପରି ହୁଏ।
ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯେପରାଗେ ଵୈ ଚାଽଽଶୌଚେ ମୃତଜାତଯୋଃ । ସ୍ପୃଷ୍ଟେନାଶୁଚିନା ସଦ୍ଯାଃ ପାକଭାଣ़୍ଡଂ ପରିତ୍ଯଜେତ୍
ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅସୁଚି, ମୃତ୍ୟୁ କିମ୍ବା ଜନ୍ମର ଅଶୁଚି, କିମ୍ବା ଅଶୁଚି ବ୍ୟକ୍ତି ଛୁଇଁଲେ, ତୁରନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ପକାଇଥିବା ପାତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ।
ଭୃଷ୍ଟଂ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ତଥାଽନ୍ନଂ ଚ ଧୃତ୍ଵା ଧୌତେ ଚ ଵାସସୀ । ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଲନଂ କୃତ୍ଵା ଭୁଙ୍କତେ ସ୍ଥାନୋ ପରିଷ୍କୃତେ
ଭଲ ଭାବେ ଭଜା ଦ୍ରବ୍ୟ ଓ ଅନ୍ନ ନେଇ, ଧୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ପାଦ ଧୋଇ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଖାଇବା ଉଚିତ।
ଦ୍ଵିର୍ଭୋଜନଂ ନ କର୍ତଵ୍ଯଂ ସ୍ଥିତେ ସୂର୍ଯେ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ । ନିଷ୍ଫଲଂ ତଦ୍ଭଵେତ୍କର୍ମ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ସମୟରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦୁଇଥର ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅଫଳ ହୁଏ ଏବଂ ଏଭଳି ଭୋଜନ କରିଲେ ନରକକୁ ଯିବେ।
ଯାତ୍ରାଂ ଯୁଦ୍ଵଂ ନଦୀତୀରଂ ପୁନର୍ଭୋଜନମୈଥୁନେ । ଵର୍ଜଂଯେଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଦିଵସେ ହଵିଷ୍ଯାଶୀ ଚ ସଂଯମୀ
ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିନରେ ଯାତ୍ରା, ଯୁଦ୍ଧ, ନଦୀ କୂଳ, ପୁନଃ ଭୋଜନ ଓ ମିଳନ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ। ସଂଯମୀ ମାନେ କେବଳ ହବିଷ୍ୟ ଖାଇବେ।
ଦ୍ଵିଜାଯ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତାଯ ପାତ୍ରଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵୁଧାଯ ଚ । ଵୃଷଲୀପତଯେ ଚୈଵ ନ ଦଦ୍ଯାଯ୍ଛୂଦ୍ରଯାଜିନେ
ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ପାତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ। କିନ୍ତୁ ନିମ୍ନଜାତି ଜନାନୀର ସ୍ୱାମୀ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ପୁରୋହିତଙ୍କୁ କେବେ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସଂଧ୍ଯାହୀନାଯ ଦୁଷ୍ଟାଯ ଵୃଷଵାହାଯ ଯତ୍ନତଃ । ଶୁକ୍ରଵିକ୍ରଯିଣେ ଚୈଵ ଦେଵଲାଯ କଦାଚନ
ସଂଧ୍ୟା ବନ୍ଦ କରୁଥିବା, ଦୁଷ୍ଟ, ବୃଷ ଚଢ଼ୁଥିବା, ଶୁକ୍ର ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା କିମ୍ବା ଦେଉଳ ସେବକଙ୍କୁ କେବେ ପାତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପ୍ରଦତ୍ତଂ ପାତ୍ରମେତେଭ୍ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ନରକଂ ନଯେତ୍ । ପାତ୍ରେ ଭୁକ୍ତଵା ତଦ୍ଦିଵସେ ମୈଥୁନାନ୍ନରକଂ ଵ୍ରଜେତୁ
ଏମାନେ ଯଦି ପାତ୍ର ଦିଆଯାଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ନରକକୁ ଯାଆନ୍ତି। ଏହି ପାତ୍ରରେ ଖାଇ ସେଇ ଦିନ ମିଳନ କଲେ ମଧ୍ୟ ନରକକୁ ଯିବେ।
ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପାତକୀ ତାତ କନ୍ଯାଵିକ୍ରଯକାରକଃ । ମୂନ୍ଯଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍ସ ମହାରୌରଵଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ହେ ପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ପାପୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କନ୍ୟା ବିକ୍ରୟ କରୁଥିବା ସବୁଠାରୁ ମହାପାପୀ। ଯିଏ ମୂଲ୍ୟ ନେଇ କନ୍ୟା ଦେଇଥାଏ, ସେ ମହାରୌରବ ନରକକୁ ଯାଏ।
କନ୍ଯାଲୋମପ୍ରମାଣାନ୍ତଂ ଵର୍ଷଂ ଚ ପିତୃଭିଃ ସହ । କୁମ୍ଭୀପାକେ ପଚ୍ଯତେ ଚ ପୁତ୍ରଶ୍ଚାପି ପୁରୋହିତଃ
କନ୍ୟାର କେଶ ପରିମାଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ବର୍ଷ ଯାଏଁ, ପିତାମାନେ, ପୁତ୍ର ଓ ପୁରୋହିତ ସହ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ରଣ୍ଡାଯାନ୍ତି।
ତସ୍ମାତ୍କନ୍ଯାଂ ସୁପାତ୍ରାଯ ଦାନଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ଶୂଦ୍ରଵଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଶ୍ଚ ନୈଵ ତଦ୍ଵଂଶଚାଯ ଚ
ସେଥିପାଇଁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କନ୍ୟାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଶୂଦ୍ର ସଦୃଶ ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା ସେମାନଙ୍କ ବଂଶରେ କେବେ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।