ଵିପ୍ରପାଦୋଦକଂ ପୀତ୍ଵା ତୀର୍ଥସ୍ନାଯୀ ଭଵେନ୍ନରଃ । ଵିପ୍ରପାଦୋଦକକ୍ଲିନ୍ନା ଯାଵତ୍ତିଷ୍ଠତି ମେଦିନୀ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପାଦଜଳ ପିଇଲେ ଲୋକ ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କରିଥିବା ସମାନ ହୁଏ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ପାଦଜଳରେ ଭିଜିଥାଏ—
ତାଵତ୍ପୁଷ୍କରପାତ୍ରେଷୁ ପିଵନ୍ତି ପିତରୋ ଜଲମ୍ । ଵିଷ୍ଣୁପ୍ରସାଦଭୋଜୀ ଚ ପଵିତ୍ରାଂ କୁରୁତେ ମହୀମ୍
—ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁଷ୍କରର ପାତ୍ରରେ ପିତୃମାନେ ଜଳ ପିଉନ୍ତି; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ପ୍ରସାଦ ଭୋଜନ କରୁଥିବା ଲୋକ ପୃଥିବୀକୁ ପବିତ୍ର କରେ।
ତୀର୍ଥାନି ଚ ନରାଂଶ୍ଚୈଵ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ହି ସ ଦ୍ଵିଜଃ । ସର୍ଵତୀର୍ଥେଷୁ ସ ସ୍ନାତୋ ଵ୍ରତାନାଂ ଚ ଫଲଂ ଲଭେତ୍
ସେ ଜୀବନକାଳରେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ହେ ଦ୍ୱିଜ, ତୀର୍ଥ ଏବଂ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରେ; ସେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରିଛି ଏବଂ ସମସ୍ତ ବ୍ରତର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ପଦେ ପଦେଽଶ୍ଵମେଧସ୍ଯ ଲଭତେ ନିଶ୍ଚିତଂ ଫଲମ୍ । ଵହ୍ନିଵାଯୁସମଃ ପୂତସ୍ତେଜସା ଭାସ୍କରୋପମଃ
ପ୍ରତି ପଦେ ପଦେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ପାଏ; ସେ ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ ପରି ପବିତ୍ର, ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ।
ଯମଦୂତଂ ଯମଂ ଚୈଵ ସ ଚ ସ୍ଵପ୍ନେ ନ ପଶ୍ଯତି । ଵୈକୁଣ୍ଠେ ମୋଦତେ ସୋଽପି ପାର୍ଷଦୋ ହରିଣା ସହ
ସେ ସ୍୵ପ୍ନରେ ମଧ୍ୟ ଯମ କିମ୍ବା ଯମଦୂତଙ୍କୁ ଦେଖେନାହିଁ; ସେ ବୈକୁଣ୍ଠରେ ହରିଙ୍କର ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରେ।
ନ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ପାତୋ ହି ଵିପ୍ରସ୍ଯ ହରିସେଵିନଃ । ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରୋପାସକଶ୍ଯ ସ ଏଵ ଵୈଷ୍ଣଵୋ ଦ୍ଵିଜଃ
ହରିଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର କେବେ ଅଧୋପତନ ହୁଏନାହିଁ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଉପାସନା କରୁଥିବା ଦ୍ୱିଜ ଏକ ସତ୍ୟ ବୈଷ୍ଣବ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ନ ହି ତସ୍ମାତ୍ପରଃ ପୁମାତ୍ । ଵେଦୋକ୍ତୋ ଵା ପୁରାଣୋକ୍ସ୍ତନ୍ତ୍ରୋକ୍ତୋ ଵା
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବୈଷ୍ଣବ ଏବଂ ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବାନ, ତାଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼ କେହି ନାହିଁ; ବେଦ, ପୁରାଣ କିମ୍ବା ତନ୍ତ୍ର ଯେଉଁଠି ଲେଖାଯାଇଛି—
ଵିଚାରତୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ତଂ ଶୈଵଃ ଶାକ୍ତଶ୍ଚ ଵୈଷ୍ଣଵଃ । ଗୁରୁଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରୋଯସ୍ଯ କର୍ଣେ ଵିଶତ୍ଯଯମ୍
ଚିନ୍ତା କରି ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ଶୈବ, ଶାକ୍ତ କିମ୍ବା ବୈଷ୍ଣବ ଯେହେଉଁଠି ନାହଁନ୍ତୁ, ଗୁରୁଙ୍କର ମୁଖରୁ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର କାନରେ ପଡ଼ିଲେ—
ତଂ ଵୈଷ୍ଣଵଂ ମହାପୂତଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ମନୀଷିଣଃ । ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣମାତ୍ରେଣ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
—ଏମିତି ବୈଷ୍ଣବକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ବଡ଼ ପବିତ୍ର ବୋଲି କହନ୍ତି; କେବଳ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଲୋକ ଜୀବନକାଳରେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଭୀତ୍ତଵା ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଡମଖିଲଂ ଯାସ୍ଯତ୍ଯେଵ ହରେଃ ପଦମ୍ । ପୂର୍ଵାନ୍ସପ୍ତ ପରାନ୍ସପ୍ତ ସପ୍ତ ମାତାମହାଦିକାନ୍
ସେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହରିଙ୍କର ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ; ସେ ସାତି ପୂର୍ବଜ, ସାତି ପରବର୍ତ୍ତୀ ପୂର୍ବଜ ଏବଂ ସାତି ମାତାମହ ଓ ତାଙ୍କ ପରିବାରକୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ।
ସୋଦରାନୃଦ୍ଧରେଦ୍ଭକ୍ତସ୍ତତ୍ପ୍ରସୂଂ ତତ୍ପ୍ରସୂଂ ତଥା । ଜପେନ୍ନାରାଯଣକ୍ଷେତ୍ରେ ପୁରଶ୍ଚରଣପୂର୍ଵକମ୍
ଭକ୍ତଜନେ ନିଜ ଭାଇ, ସେମାନଙ୍କର ଜଣେଇଁ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ସହିତ ନେଇ, ନାରାୟଣଙ୍କ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉଚିତ ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ଥାନ କ୍ରମ ଅନୁସାରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ପୁରୁଷାଣାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ଲୀଲଯାଽ।ତ୍ମାନମୁଦ୍ଵରେତ୍ । ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣମାତ୍ରେଣ ଫଲମେତଦ୍ଵ୍ରଜେଶ୍ଵର
ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କେବଳ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ବ୍ରଜେଶ୍ୱର, ଏକ ଲୋକ ସହିତ ହଜାର ଲୋକ ସହଜରେ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇପାରନ୍ତି।
ପୁରଶ୍ଚରଣସଂପର୍କାତ୍ପୁରୁଷାଣାଂ ଶତଂ ଶତମ୍ । ଐକାନ୍ତିକୋ ଵୈଷ୍ଣଵଶ୍ଚପୁଂସାଂ ଲକ୍ଷଂ ସମୁଦ୍ଧରେତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ଥାନ କ୍ରିୟା କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଶତେ ଶତେ ଲୋକ ଉଦ୍ଧାର ହୁଏ; ଏକନିଷ୍ଠ ବୈଷ୍ଣବ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରେ।
କ୍ରିଯା ଵିଷ୍ଣୁପଦେ ଯସ୍ଯ ସଂକଲ୍ପାଶ୍ଚ ବହିଃକୃତା । ଦ୍ଵିଜାଃ ସୁରା ମମ ପ୍ରାଣା ଭକ୍ତଃ ପ୍ରାଣତ୍ପରଃ ପ୍ରିଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭାବନାକୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଖରେ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ସଂକଳ୍ପ ବାହ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ, ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ଦେବତାମାନେ ଓ ମୋ ପ୍ରାଣ ସମାନ; ଯିଏ ମୋତେ ପ୍ରାଣଠାରୁ ବେଶି ଭଲପାଏ, ସେ ମୋର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ।
ଵିଶ୍ଵେଷୁ ପ୍ରିଯପାତ୍ରେଷୁ ନ ମେ ଭକ୍ତାତ୍ପରଃ ପ୍ରିଯଃ । ତେଜୀଯାଂସଂ ଗୁରୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵତ୍ର ରକ୍ଷିତୁଂ କ୍ଷମମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରେମର ଯୋଗ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୋର ଭକ୍ତଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ କେହି ନାହିଁ; ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେଠାରେ ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରହିବା ଉଚିତ।
କନୋତି ମନ୍ତ୍ରଗ୍ରହଣଂ ତସ୍ମାଦ୍ଭୂଯାଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ । ଵଯୋହୀନାଜ୍ଜ୍ଞାନହୀନାଦ୍ଵିଦ୍ଯାହୀନାତ୍ତଥୈଵ ଚ
ଏହିଠାରୁ ବୁଝିବାକୁ ହୁଏ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବିବେକଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଅପରିପକ୍ୱ, ଅଜ୍ଞାନୀ, ଅଶିକ୍ଷିତ ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ନୁହେଁ।
ଅଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥ କ୍ଷତଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ ଗୁହ୍ଣୀଯାତ୍କଦାଚନ । ମୂର୍ଖାଦାଶ୍ରମହୀନାଚ୍ଚ ପିତୁଃ ସଂନ୍ଯାସିନସ୍ତଥା
ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ଶାସ୍ତ୍ର ବିରୋଧୀ ଅର୍ଥ ଦେଉଛି, ସେଠି କେବେ ଲୁଚାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ମୂର୍ଖ, ଆଶ୍ରମ ନଥିବା, ନିଜ ବାପା, କିମ୍ବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ରୋଗିଣୋ ଵଂଶହୀନାଚ୍ଚ ଭାର୍ଯାହୀନାତ୍ତଥୈଵ ଚ । ମନ୍ତ୍ରକ୍ଷିପ୍ତାତ୍ତଥା ମନ୍ତ୍ରଂ ନ ଗୃହ୍ଣୀଯାତ୍କଦାଚନ
ଅସୁସ୍ଥ, ବଂଶ ନଥିବା, ଭାର୍ଯ୍ୟା ନଥିବା, କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ କେବେ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରଂ ନ ଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ଵିହୀନତଃ । ନ ଚ ଶୈଵାନ୍ନ ଶାକ୍ତାଚ୍ଚ ଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଵୈଷ୍ଣଵାଦ୍ଦ୍ଵିଜାତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠାରୁ ବିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶିବଭକ୍ତ କିମ୍ବା ଶକ୍ତଭକ୍ତଠାରୁ ନୁହେଁ, ବୈଷ୍ଣବଠାରୁ ମାତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଵଯୋହୀନାତ୍ତଥାଽଲ୍ପାଯୁର୍ଜ୍ଞାନହୀନାଦପଣ୍ଡିତଃ । ଵିଦ୍ଯାହୀନାଦ୍ଭଵେନ୍ମୂଢୋ ଜାତିହୀନାତ୍କ୍ଷଯୋ ଭଵେତ୍
ଅପରିପକ୍ୱ, ଅଳ୍ପଆୟୁ, ଅଜ୍ଞାନୀ, ଅଶିକ୍ଷିତ, କିମ୍ବା ଶିକ୍ଷାହୀନ ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ମୂଢ ହୁଏ; ଜାତି ନଥିବାଠାରୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଅବନତି ହୁଏ।
ମୂର୍ଖାନ୍ମୂର୍ଖୋ ଭଵେତ୍ସଦ୍ଯୋ ଦୁଃଖୀ ସ୍ଵାଶ୍ରମହୀନତଃ । ଯଶୋହାନିଃ ପିତୁଶ୍ଚୈଵ ମୃତ୍ଯୁଃ ସଂନ୍ଯାସିନସ୍ତଥା
ମୂର୍ଖଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ନେଲେ ସହଜରେ ମୂର୍ଖତା ଆସେ; ଆଶ୍ରମ ନଥିବାଠାରୁ ଦୁଃଖ ମିଳେ; ବାପାଠାରୁ ନେଲେ କୀର୍ତ୍ତି ହାରାଯାଏ; ସନ୍ନ୍ୟାସୀଠାରୁ ନେଲେ ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ।
ରୋଗିଣୋ ଵ୍ଯାଧିଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ନିର୍ଵଂଶୋ ଵଂଶହୀନତଃ । ଭାର୍ଯାହୀନୋଽପି ସ୍ତ୍ରୀହୀନାନ୍ମନ୍ତ୍ରକ୍ଷିପ୍ତାଦ୍ଗୁରୋ ସମଃ
ରୋଗୀଠାରୁ ନେଲେ ରୋଗ ଆସେ; ବଂଶ ନଥିବାଠାରୁ ବଂଶ ଶୂନ୍ୟ ହୁଏ; ଭାର୍ଯ୍ୟା ନଥିବାଠାରୁ ଭାର୍ଯ୍ୟା ହୀନ ହୁଏ; ମନ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ନେଲେ ଗୁରୁ ସମାନ ହୁଏ।
ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଵିହୀନାଚ୍ଚ ଭକ୍ତିହୀନୋ ଭଵେନ୍ନରଃ । ଶୈଵାଚ୍ଛାକ୍ତାଦ୍ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ହରୌ ଭକ୍ତିର୍ନ ଵର୍ଧତେ
ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ନଥିବାଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ନେଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଭକ୍ତିହୀନ ହୁଏ; ଶିବ କିମ୍ବା ଶକ୍ତଭକ୍ତଠାରୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ ନାହିଁ।
ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵୈଷ୍ଣଵଃ ଶୁଦ୍ଧଃ ପକ୍ଵାନ୍ନଂ ଦାତୁମୀଶ୍ଵରଃ । ପକ୍ଵାନ୍ନଂ ହରଯେ ଦାତୁମକ୍ଷମଶ୍ଚେତରୋ ଜନଃ
ଶୁଦ୍ଧ ବୈଷ୍ଣବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଦେବାରେ ସମର୍ଥ; ଅନ୍ୟ କେହି ଯଦି ହରିଙ୍କୁ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଦେବାରେ ଅସମର୍ଥ, ସେ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଓଂକାରୋଚ୍ଚାରଣାଦ୍ଧୋମାଚ୍ଛାଲଗ୍ରାମଶିଲାର୍ଚନାତ୍ । ମହ୍ଯଂ ପକ୍ଵାନ୍ନଦାନାଚ୍ଚ ଵିପ୍ରାଦନ୍ଯୋ ଵ୍ରଜେଦଧଃ
ଓଁକାର ଉଚ୍ଚାରଣ, ହୋମ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା ପୂଜା, ଓ ମୋତେ ପକା ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି କଲେ ତାହାର ଅବନତି ହୁଏ।
ଉଦାସୀନାଦ୍ଦୂରାଚାରାନ୍ନ ଗୃଙ୍ଣୀଯାନ୍ମନୁଂ ସୁଧୀଃ । ଦୈଵାଦ୍ଯଦି ଚ ଗୃହ୍ଣୀଯାଦ୍ଧନହୀନୋ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ଉଦାସୀନ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଠାରୁ ଜ୍ଞାନୀ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯଦି ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଗ୍ରହଣ କରେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦରିଦ୍ର ହୁଏ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ସଦା ଭକ୍ଷ୍ଯଂ ହଵିଷ୍ଯଂ ଚ ନିରାମିଷମ୍ । ଆମିଷସ୍ଯ ପରିତ୍ଯାଗାତ୍ସୂର୍ଯଂଵତ୍ତେଜସା ଭଵେତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସଦା ମାଂସ ଶୂନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ ଓ ହବିଷ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ; ମାଂସ ତ୍ୟାଗ କଲେ ସେମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ହୁଅନ୍ତି।
ନିତ୍ଯଂ ନୂତନଭାଣ୍ଡେନ କର୍ତଵ୍ଯଃ ପାକ ଏଵ ଚ । ଅଥଵା ପକ୍ଷପର୍ଯନ୍ତଂ ତତସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ମନୀଥିଭି
ସଦା ନୂତନ ପାତ୍ରରେ ରନ୍ଧଣ କରିବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା ଅତିକମେ ଦ୍ୱିସପ୍ତାହ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟବହାର କରି, ପରେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସେହି ପାତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ସ୍ଥାନଂ ସୁସଂସ୍କୃତଂ କୃତ୍ଵା ପାକଂ ନିର୍ଵୃ ତ୍ଯ ପୂଜକଃ । ସ୍ଥାନେ ପରିଷ୍କୃତେ ଵିପ୍ରୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ମହ୍ଯଂ ଚ ଭକ୍ତିତଃ
ପୂଜାରୀ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ସଜାଏଯାଇଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଖାଦ୍ୟ ପକାଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ମୋତେ ନିବେଦନ କରେ।
ତଦା ନିଵେଦ୍ଯ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିପ୍ରାଯ ସାଦରମ୍ । ଅନିଵେଦ୍ଯ ଚ ଭୁକ୍ତ୍ତ୍ଵା ଚ ସୁରାପୀତିର୍ଭଵେଦ୍ଦ୍ଵିଜଃ
ତାପରେ ନିବେଦନ କରି ସମ୍ମାନ ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ସେ ଆପଣେ ଖାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ନିବେଦନ ଛାଡ଼ି ଆପଣେ ଖାଏ, ସେ ଦ୍ୱିଜ ମଦ୍ୟପାନ କରିଥିବା ପରି ହୁଏ।