ଶୁକ୍ର ଉଵାଚ ଶୃଣୁ ଵତ୍ସ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଗୁରଵେ ଦେହି ତାରକାମ୍ । ଶଂଭୋଶ୍ଚ ସୁରୁପୁତ୍ରାଯ ପୌତ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ଵୈ
ଶୁକ୍ର କହିଲେ: ଶୁଣ, ପୁଅ, ମୁଁ କହିବି—ତୁମର ଗୁରୁକୁ, ଶିବଙ୍କ ପୁଅକୁ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନାତିକୁ ତାରାକୁ ଦେ ।
ପୂଜିତାଯ ସୁରାର୍ଣା ଚ ଦେଯା ତସ୍ମୈ ନିଶାପତେ । ପ୍ରିଯାଯ ତତ୍ପ୍ରିର୍ଯାଂ ଦତ୍ତଵା ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜ
ଯିଏ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ରାତିର ନାଥ, ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ପ୍ରିୟା ତାରାକୁ ଦେ; ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେ ।
ଗୁରୁପତ୍ନୀଂ ମାତୃତୁଲ୍ଯାଂ ତ୍ଯଜ ସଦ୍ଵଚନାଦ୍ଵିଧୋ । କୁରୁ ପାପକ୍ଷଯଂ ପାପନିଵୃତ୍ତିସ୍ତୁ ମହାଫଲା
ଗୁରୁଙ୍କ ଜନାନୀ ସମାନ ଜନାକୁ, ଭଲ କଥା ଅନୁସାରେ ଛାଡିଦେ; ତୁମର ପାପ ଦୂର କର, ପାପରୁ ଦୂର ରହିବା ଉତ୍ତମ ଫଳ ଦେଇଥାଏ ।
ସତୀନାଂ ଗୁରୁପତ୍ନୀର୍ନାଂ ଗ୍ରହଣେ ଚ ବଲେନ ଚ । ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସହସ୍ରାର୍ଣାଂ ପାତକଂ ଲଭତେ ଜନଃ
ଗୁରୁଙ୍କ ଜନାକୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନେଇଥିବା ଲୋକ, ଏହା ଏକ ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ ପାପ ପାଇଥାଏ ।
କୁମ୍ଭୀପାକେ ଚ ପଚ୍ଯନ୍ତେ ଯାଵଦ୍ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶତମ୍ । ସାମ୍ଯଂ ନାରାଯଣସ୍ଥାନେ ତୃଣପର୍ଵତଯୋଃ ସୁର
ସେମାନେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶତ ଶତ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପକାଯାନ୍ତି; ନାରାୟଣଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ସମତା ନାହିଁ, ତୃଣ ଓ ପାହାଡ଼ ଭଳି ।
କସ୍ତ୍ଵଂ ଵତ୍ସ ହରେଃ ସ୍ଥାନେ କର୍ମଭୋଗୋଽସ୍ତି ବ୍ରହ୍ମଣଃ । ନାରାଯଣାଶ୍ରୀତାଃ ସର୍ଵେ ଜୀଵିନସ୍ତ୍ରିଵିଧା ଭଵେ
ହରିଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ, ପୁଅ, ତୁମେ କିଏ? କର୍ମର ଫଳ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମିଳେ; ନାରାୟଣଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥିବା ସମସ୍ତ ଜୀବ ତିନି ପ୍ରକାରରେ ହୁଅନ୍ତି ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ଭଗଵନ୍ନନ୍ଦସଂo ତାରାହରଣେଽଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀ ବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ ପୁରାଣର ମହାଖଣ୍ଡରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ଖଣ୍ଡ, ଭଗବତ୍ ନନ୍ଦ ଓ ନାରଦଙ୍କ ଆଲୋଚନାରେ, ତାରା ହରଣ ନାମକ ଅଠାଉଁଠ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା ।
ଅଥୈକାଶୀତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଯ ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଶୁକ୍ରଃ ସୁରଶ୍ରେଣୀଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ । ଆକାଶମାର୍ଗାଦାଯାନ୍ତୀଂ ରଣଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରଧାରିଣୀମ୍
ଏବେ ଏକାଶୀତି ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ: ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକ୍ର ଦେବତାଙ୍କ ଦଳକୁ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଯୁଦ୍ଧ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆସୁଥିଲେ ।
ପତାକାନାଂ ତ୍ରିକୋଟିଶ୍ଚ ଶତକୋଟିର୍ମହାରଥାଃ । ଶତକୋଟିର୍ଗଜେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ରଥାନାଂ ତଚ୍ଚତୁର୍ଗୁଣମ୍
ତାଳପତାର ଗଣନା ତିରିଶି ଲକ୍ଷ, ଶତ କୋଟି ବଡ଼ ରଥ, ଶତ କୋଟି ଗଜରାଜ ଓ ଏହାର ଚାରି ଗୁଣା ରଥ ଥିଲା।
ଅଶ୍ଵାନାଂ ତତ୍ଛତଗୁଣଂ ସମୂହଂ ଚ ସୁଦାରୁଣମ୍ । ପଦାତୀନାଂ ସମୂହଂ ଚ ତୁରଙ୍ଗେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଷଡ୍ଗୁଣମ୍
ଘୋଡ଼ାର ସଂଖ୍ୟା ଏହାର ଶତ ଗୁଣା ଥିଲା, ଏହି ଦଳ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲା; ଓ ପଦାତି ଘୋଡ଼ାର ଷଡ଼ ଗୁଣା ଥିଲେ।
ଦୁଂଦୂଭୀଵାଦ୍ଯଭାଣ୍ଡାନାଂ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷଂ ତଥୈଵ ଚ । ପଟହାନାଂ ତ୍ରିଲକ୍ଷଂ ଚ ଡିଣ୍ଡିମାନାଂ ଦ୍ଵିଲକ୍ଷକମ୍
ଡ଼ୁମ୍ଡୁଭି ଓ ଅନ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ, ପଟହ ତିନି ଲକ୍ଷ, ଡିଣ୍ଡିମି ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଥିଲା।
ଐରାଵତେ ମହେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଶ୍ଵେତାଶ୍ଵେ ଧର୍ମମେଵ ଚ । କୁବେରଂ ଵରୁଣଂ ଵହ୍ନିଂ ରଥସ୍ଥଂ ପଵନଂ ତଥା
ଏଠାରେ ଏଇରାବତ ଉପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଧର୍ମ ଶ୍ୱେତ ଅଶ୍ୱ ଉପରେ, କୁବେର, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ପବନ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଥିଲେ।
ମହିଷସ୍ଥଂ ଯମଂ ଚୈଵ ସ୍ଯନ୍ଦନସ୍ଥଂ ଦିଵାକରମ୍ । ଈଶାନଂ ଚ ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରସ୍ଥମନନ୍ତଂ ନାଗଵାହମ୍
ଯମ ମହିଷ ଉପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ରଥରେ, ଈଶାନ ବୃଷ ଉପରେ, ଅନନ୍ତ ନାଗ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଵସୂନ୍ରୁଦ୍ରାନ୍ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵାକିନ୍ନରାନ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତମୁନୀନାଂ ଚ ସମୀହଂ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସମ୍
ଅଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନର ଓ ଜୀବନମୁକ୍ତ ମୁନିମାନେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଏକ ଦଳରେ ଥିଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିର୍ଭଯଃ ଶୁକ୍ରଃ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ନିଶାକରମ୍ । ସୁରାଣାଂ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ସୈନ୍ଯମାଜୁହାଵ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵର
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଶୁକ୍ର ଭୟହୀନ ହେଲେ, ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଲେ, ଏବଂ ବ୍ରଜେଶ୍ୱର, ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଦୁଇ ଗୁଣା ବଡ଼ ସେନା ଡାକିଲେ।
ରତ୍ନମାଲାନଦୀତୀରେ ହୁତାଶନପ୍ରିଯାଶ୍ରମେ । ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ଦୈତ୍ଯସୈନ୍ଯଂ ପୁଣ୍ଯକ୍ଷୀରୋଦଧେସ୍ତଟେ
ରତ୍ନମାଳା ନଦୀର ତୀରେ, ଅଗ୍ନି ପ୍ରିୟ ଆଶ୍ରମରେ, ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷୀରୋଦ ସମୁଦ୍ର ତଟରେ ଦୈତ୍ୟ ସେନା ଦଢ଼ି ଥିଲା।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଶୁକ୍ରଃ ସମୀପେ ସରସସ୍ତଟେ । ପୁଣ୍ଯାଶ୍ରମେଽକ୍ଷଯଵଟେ ସୁରସୈନ୍ଯାତ୍ସମାଗତମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ଶୁକ୍ର ଝିଲିକ ତୀରରେ, ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ଅକ୍ଷୟ ବଟ ତଳେ, ଦେବମାନେର ସେନା ଏକତ୍ରିତ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଵୃଷଭସ୍ଥଂ ଚ ଶଂକରଂ ସର୍ଵଂଶଂକରମ୍ । ତ୍ରିଶୂଲପଟ୍ଟୀଶଧରଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମାମ୍ବରଂ ଵରମ୍
ସେ ବୃଷ ଉପରେ ବସିଥିବା ଶଙ୍କର, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଉତ୍ସ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ପଟ୍ଟୀଶ ଧାରଣ କରିଥିବା, ବାଘ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଖିଲେ।
ତେଜଃସ୍ଵରୂପଂ ପରମଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍ । ସର୍ଦସଂପତ୍ପ୍ରଦାତାରଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସର୍ଵକାରଣମ୍
ସେ ତେଜର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରିଥିବା ଦେହ, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା, ସବୁକିଛି ଜଣା, ସବୁକିଛିର କାରଣ ଦେଖିଲେ।
ସର୍ଵେଶ୍ଵରଂ ସର୍ଵପୂଜ୍ଯଂ ସର୍ଵହୂପଂ ସନାତନମ୍ । ଶରଣାଗତଦୀନାର୍ତଂ ପରିତ୍ରାଣପରାଯଣମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପୂଜ୍ୟ, ସମସ୍ତ ରୂପରେ ଅବିନାଶୀ, ଶରଣାଗତ ଦୁଃଖି ଓ ଦୁଃଖିତଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସସ୍ମିତଂ ପରମାତ୍ମାନଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା । ସଂତ୍ରସ୍ତଃ ସହସୋତ୍ଥାଯ ପ୍ରଣନାମ ପଦାମ୍ବୁଜେ
ସେ ପରମାତ୍ମା, ହସୁଥିବା, ବ୍ରହ୍ମ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ, ଭୟରେ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଦଦୌ ଶୁଭାଶିଷଂ ତସ୍ମୈ ସୁପ୍ରସନ୍ନଃ ପରାତ୍ପରଃ । ରତ୍ନସିଂହାସନେ ତଂ ଚ ଵାସଯାମାସ ସାଦରମ୍
ପରାପର ପ୍ରଭୁ ଅତି କୃପାଳୁ ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଏବଂ ଆଦର ସହିତ ରତ୍ନ ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ।
ଅଥ ତତ୍ରାନ୍ତରେ ଵିପ୍ରଂ ପୁରତସ୍ତଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ । ଶାନ୍ତଂ ସ୍ଵଯଂ ଵିଧାତାରଂ ରତ୍ନସ୍ଯନ୍ଦନମୁନ୍ଦରମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଏକ ଶାନ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ରତ୍ନର ମହାରଥରେ ବସିଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକାଧାନଂ ରତ୍ନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍ । ପ୍ରସନ୍ନଂ ସୁସ୍ମିତଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ଜଗତାମୀଶ୍ଵରଂ ପରମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ରତ୍ନମାଳାରେ ଶୋଭିତ, ପ୍ରସନ୍ନ, ହସୁଥିବା, ପବିତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ପରମ ପ୍ରଭୁ।
କର୍ମଣାଂ ଫଲଦାତାରଂ ତପୋରୂପଂ ତପଶ୍ଵିନାମ୍ । ଵେଦାନାଂ ଜନକଂ ଵେଦପ୍ରସୂଂ କାନ୍ତଂ ମନୋହରମ୍
କର୍ମର ଫଳ ଦେଇଥିବା, ତପସ୍ୱୀମାନେ ପାଇଁ ତପସ୍ୱୀର ରୂପ, ବେଦର ଉତ୍ପତ୍ତିକର୍ତ୍ତା, ବେଦର ଉତ୍ସ, ପ୍ରିୟ ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ପୁଟାଞ୍ଜଲିସ୍ତଦା ତ୍ରସ୍ତଃ ପ୍ରଣନାମ ସୁରେଶ୍ଵରମ୍ । ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ଭୟରେ ହାତ ଜୋଡି ଶୁକ୍ର ସୁରେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ରମ୍ୟ ରତ୍ନ ସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ।
ପୂଜାଂ ଚକାର ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ତଯୋଶ୍ଚରଣପଙ୍କଜେ । ନୋଚିତଂ କୁଶଲପ୍ରଶ୍ନଂ ତଯୋଃ କଲ୍ଯାଣମେଵ ଚ
ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସାଧାରଣ ମଙ୍ଗଳପ୍ରଶ୍ନ କରିଲେ ନାହିଁ, କେବଳ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଵିଧାତା ଜଗତାଂ ନନ୍ଦ ଶକାଚାର୍ଯଂ ପୁରସ୍ଥିତମ୍ । ସୁନୀତିଂ କଥଯାମାସ ଯତ୍ନତଃ ଶଂମୁସଂମତଃ
ନନ୍ଦ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ଭଲ ଆଚରଣର କଥା, ଯାହା ସଜ୍ଜନମାନେ ମାନନ୍ତି, ସାବଧାନରେ କହିଲେ।
ଶ୍ରୃଣୁ ଶୁକ୍ର ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତୁର୍ନୀତିଂ ଶଶିନଃ ସୁତ । ଲଜ୍ଜାକାରଂ ତ୍ରିଜଗତାଂ କର୍ମ ଵେଦବହିଷ୍କୃତମ୍
ଶୁକ୍ର, ଶୁଣ, ମୁଁ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଦୁଷ୍କର୍ମ କଥା କହିବି, ଯାହା ତିନି ଲୋକକୁ ଲଜ୍ଜା ଦେଇଛି ଏବଂ ବେଦରେ ନିନ୍ଦିତ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ଗୃହୋନ୍ମୁଖୀଂ ତାରାଂ ଗୁରୁପତ୍ନୀଂ ପତିଵ୍ରତାମ୍ । ଗୃହୀତ୍ଵା ଶରଣାପନ୍ନସ୍ତ୍ଵଯି ପାପଶ୍ଚ ସଂପ୍ରତମ୍
ସ୍ନାନ କରି, ଗୃହକୁ ଯିବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ଥିଲେ ଗୁରୁପତ୍ନୀ ତାରା, ଯିଏ ପତିବ୍ରତା ଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏବେ, ତାଙ୍କୁ ନେଇ, ସେ ପାପୀ ତୁମ ପାଖକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି।