ପାକେ ଚ ପିତୃଦେଵାନାମଧିକାରୋ ନ ତଦ୍ଭଵେତ୍ । ଯଦ୍ଗ୍ରାମଯାଜିନାମନ୍ନଂ ଶୂଦ୍ରଶ୍ରାଦ୍ଧାନ୍ନଭୋଜନମ୍
ସେ ପିତୃଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ରନ୍ଧିବାର ଅଧିକାର ହାରାଏ; ଗ୍ରାମ ପୂଜାରୀଙ୍କ ଖାଦ୍ୟ କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ର ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ନରକଂ ଯାତି ଯାଵଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଦିଵାକରୌ । ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଶ୍ରାଦ୍ଧଦିଵସେ ତଦନ୍ନଂ ଭୁଞ୍ଜତେ ଦ୍ଧିଜାଃ
ଏପରି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିଲେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ରହିବାକୁ ପଡ଼େ; ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିନ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୋଜନ କରନ୍ତି।
କୁମ୍ଭୀପାକେ ଚ ପଚ୍ଯନ୍ତେ ଯାଵଦ୍ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶତମ୍ । ଯଃ ଶୂଦ୍ରେଣାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଶ୍ରାଦ୍ଧଦିନେଽନ୍ଯତଃ
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ରନ୍ଧାଯାନ୍ତି; ଯେଉଁଠି ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦିନ ଖାଏ।
ସୁରାପୀତି ସ ଵିଜ୍ଞେଯଃ ସର୍ଵଧର୍ମବହିଷ୍କୃତଃ । ଅସିଜୀଵୀ ମଷୀଜୀଵୀ ଦେଵଲୋ ଵୃଷଵାହକଃ
ସେ ମଦପାନ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବୋଲି ଜଣାଯିବେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମରୁ ବାହାରିଯିବେ; ତଳୱାର ଚଳାଇ ଜୀବିକା, କାଳି ଲେଖି ଜୀବିକା, ଦେଉଳ ପୁଜାରୀ କିମ୍ବା ବୃଷ ଚଳାଇବା ଯେଉଁମାନେ।
ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଶଵଦାହୀ ଚ ଯୋ ହି ଶୂଦ୍ରାପତିଦ୍ଧିଜଃ । ସ ଶୂଦ୍ରଵଦ୍ଵହିଷ୍କାର୍ଯସ୍ତଦନ୍ନଂ ଵିଟ୍ସମଂ ସତାମ୍
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଶବ ଦାହ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଶୂଦ୍ର ପରି ବାହାର କରିଦିଆଯିବେ; ଏହି ଖାଦ୍ୟ ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ପାଇଁ ଅପବିତ୍ର।
ନୋପତିଷ୍ଠତି ଯଃ ପୂର୍ଵାଂ ନୋପାସ୍ତେ ଯସ୍ତୁ ପଶ୍ଚିମାମ୍ । ସ ଶୂଦ୍ରଵଦ୍ବହିଷ୍କାର୍ଯଃ ସଵଂସ୍ମାଦ୍ଦ୍ଵିଜକର୍ମଣଃ ।। ୭୦ ସଂଧ୍ଯାହୀନୋଽଶୁଚିର୍ନିତ୍ଯମନର୍ହଃ ସର୍ଵକର୍ମସୁ । ଯଦହ୍ନାକୁରୁତେ କର୍ମ ନ ତସ୍ଯ ଫଲଭାଗ୍ଭଵେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭାତ କିମ୍ବା ସାନ୍ଧ୍ୟା ବନ୍ଧନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ କାର୍ଯ୍ୟରୁ ଶୂଦ୍ର ପରି ବାହାର କରାଯିବେ; ସନ୍ଧ୍ୟା ବିନା ସେମାନେ ସଦା ଅପବିତ୍ର ଓ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଯୋଗ୍ୟ; ସେ ଦିନ କରାଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଵାମମନ୍ତ୍ରୋପାସକଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମାଣୋ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ନଦୀଗର୍ଭେ ଚ ଗର୍ତେ ଚ ଦୃକ୍ଷମୂଲେ ଜଲାନ୍ତିକେ
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାମମାର୍ଗ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି; ନଦୀ ମଧ୍ୟରେ, ଗଡ଼ି, ଗଛ ମୂଳ କିମ୍ବା ପାଣି ନିକଟରେ ମଳମୂତ୍ର କରିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଦେଵାନ୍ତିକେ ସସ୍ଯଭୂମୌ ପୁରୀଷଂ ନୋତ୍ସୃଜେଦ୍ବୁଧଃ । ଵଲ୍ମୀକମୂଷକୋତ୍ଖାତାଂ ମୃଦମନ୍ତର୍ଜଲାଂ ତଥା
ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟରେ, ଫସଲ ଭୂମିରେ, ବିଲାଇ ଗୁହା, ଉଠିଆ ଗଡ଼ି, କିମ୍ବା କାଦା ଜଳରେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କେବେ ମଳମୂତ୍ର କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଶୌଚାଵଶିଷ୍ଟାଂ ଗେହାଚ୍ଚ ନାଽଽଦଦ୍ଯାଲ୍ଲେପସଂଭଵାମ୍ । ଅନ୍ତଃପ୍ରାଣିପିପୀଲ୍ଯାଂ ଚ ହଲୋତ୍ଖାତାଂ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵର
ବ୍ରଜର ମହାରାଜ, ଶୁଅଁ କରିବା ପରେ ଅବଶିଷ୍ଟ ମାଟି, ଘରରୁ ଆସିଥିବା ଦୂଷିତ ମାଟି, ମାଟି ଭିତରେ ପୋକା ପିଲା ରହୁଥିବା ମାଟି, କୃଷି କରି ଉଖଣିଯାଇଥିବା ମାଟି — ଏହି ମାଟିଗୁଡିକୁ କେବେ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଆଲଵାଲୋତ୍ଥିତାଂ ଚୈଵ ସସ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରୋତ୍ଥିତାଂ ତଥା । ଵୃକ୍ଷମୂଲୋତ୍ଥିତାଂ ନନ୍ଦ ନଦୀଗର୍ଭୋତ୍ଥିତାଂ ତଥା
ନନ୍ଦ, ଘାସ ଉଗିଥିବା ମାଟି, ଚାଷ ହେଉଥିବା ଖେତର ମାଟି, ଗଛର ମୂଳ ତଳର ମାଟି, ନଦୀ ତଳର ମାଟି — ଏହି ମାଟିଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ କେବେ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପରିତ୍ଯଜେନ୍ମୃଦସ୍ତ୍ଵେତାଃ ସକଲାଃ ଶୌଚସାଧନେ । କୂଷ୍ମାଣ୍ଡଘାତିକା ଯା ସ୍ତ୍ରୀ ଦୀଵନିର୍ଵାଣକଃ ପୁମାନ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ମାଟି ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। କୁଉଁଡ଼ା ଚେରିବା ଜଣେ ମହିଳା, ଦୀପ ନିବାଇବା ଜଣେ ପୁରୁଷ—
ସପ୍ତଜନ୍ମ ଭଵେଦ୍ରୋଗୀ ଦରିଦ୍ରୋ ଜନ୍ମଜନ୍ମନି । ପ୍ରଦୀପଂ ଶିଵଲିଙ୍ଗଂଚ ଶାଲଗ୍ରାମଂ ମଣିଂତଥା
—ଏମାନେ ସାତ ଜନ୍ମ ଯାଏଁ ରୋଗୀ ଓ ଦରିଦ୍ର ହେବେ। ଦୀପ, ଶିବଲିଙ୍ଗ, ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳା କିମ୍ବା ମଣି — ଏଗୁଡିକୁ କେବେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପ୍ରତିମାଂ ଯଜ୍ଞସୂତ୍ରଂ ଚ ସୁଵର୍ଣ ଶଙ୍ଖମେଵ ଚ । ହୀରକଂ ଚ ତଥା ମୁକ୍ତାଂ ଗୋମୂତ୍ରଂ ଗୋମଯଂ ଘୃତମ୍
—ନ ମୂର୍ତ୍ତି, ପବିତ୍ର ଉପବୀତ, ସୁନା, ଶଂଖ, ହୀରା, ମୁକ୍ତା, ଗାଈର ମୁତ୍ର, ଗାଈର ଗୋବର କିମ୍ବା ଘିଅ।
ଶାଲଗ୍ରାମଶିଲାତୋଯଂ ଭୂମୌ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଵ୍ରଜେଦଧଃ । ଦରିଦ୍ରଃ କୃପଣଃ କୁଷ୍ଠୀ ଵଂଶହୀନୋଽପ୍ଯଭାର୍ଯକଃ
ଯଦି କେହି ଶାଳଗ୍ରାମ ଶିଳାର ଜଳକୁ ଭୂମିରେ ପକେଇ ଦେଇଥାଏ, ସେ ନରକକୁ ଯାଏ: ସେ ଦରିଦ୍ର, ଦୁଃଖିତ, କୁଷ୍ଠରୋଗୀ, ବଂଶହୀନ ଏବଂ ସ୍ତ୍ରୀହୀନ ହୁଏ।
ଭୂମିହୀନଃ ପ୍ରଜାହୀନୋ ବନ୍ଧୁହୀନଶ୍ଚ କୁତ୍ସିତଃ । ଅନ୍ଧଃ ପଙ୍ଗୁର୍ଵା ଖର୍ଵଶ୍ଚ ଖଞ୍ଜଶ୍ଚୈଵାଙ୍ଗହୀନକଃ
ସେ ଜମିହୀନ, ସନ୍ତାନହୀନ, ବନ୍ଧୁହୀନ ଏବଂ ଅବମାନିତ ହୁଏ; ଅନ୍ଧ, ଖୁଅଁଜ, ବାମନ, ଅଙ୍ଗଭଙ୍ଗ କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗହୀନ ହୁଏ।
ଭଵେତ୍କମେଣ ପାପୀ ସ ହ୍ଯେତାନ୍ଭୂମୌ ତ୍ଯଜେତୁ ଯଃ । ଦିଵସେ ସଂଧ୍ଯଯୋର୍ନିଦ୍ରାଂ ସ୍ତ୍ରୀସଂଭୋଗଂ କରୋତି ଯଃ
କ୍ରମେ କ୍ରମେ, ଯେଉଁମାନେ ଏହିବିଷୟଗୁଡ଼ିକୁ ଭୂମିରେ ପକେଇ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପୀ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଶୁଏ କିମ୍ବା ନାରୀ ସହିତ ସଂଗମ କରନ୍ତି—
ସପ୍ତଜନ୍ମ ଭଵେଦ୍ରୋଗୀ ଦରିଦ୍ରଃ ସପ୍ତଜନ୍ମସୁ । ଉଦିତେ ଜଗତୀନାଥେ ଯଃ କୁର୍ଯାଦ୍ଦନ୍ତଧାଵନମ୍
ଯେଉଁଠି ଜଗତର ନାଥ ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ସମୟରେ ଦାନ୍ତ ମାଜନ କରେ, ସେ ସପ୍ତଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୋଗୀ ଓ ଦରିଦ୍ର ହେବ।
ସ ପାପିଷ୍ଠଃ କଥଂ ବ୍ରୂତେ ପୂଜଯାମି ଜନାର୍ଦନମ୍ । ମୃଦ୍ଭସ୍ମଗୋସକୃତ୍ଵିଣ୍ଡୈସ୍ତଥା ବାଲୁକଯାଽପି ଵା
ଏପରି ମହାପାପୀ କିପରି କହିପାରିବ, 'ମୁଁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଛି'? ମାଟି, ଭସ୍ମ, ଗୋମୟ କିମ୍ବା ବାଲି ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
କୃତ୍ଵା ଲିଙ୍କଂ ସକୃତ୍ପୂଜଯ ଵସେତ୍କଲ୍ପଶତଂ ଦିଵି । ସହସ୍ରପୂଜନାତ୍ସୋଽପି ଲଭତେ ଵାଞ୍ଛିତଂ ଫଲମ୍
ଯଦି କେହି ଏକ ଲିଙ୍ଗ ତିଆରି କରି ଏକଥର ପୂଜା କରେ, ସେ ଶତବର୍ଷ ଯାଏଁ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବସିଥାଏ; ହଜାରଥର ପୂଜା କଲେ, ଚାହିଥିବା ଫଳ ପାଇଁଥାଏ।
ଲକ୍ଷଂ ଚ ପୂଜଯେଦ୍ଯସ୍ତୁ ଶିଵତ୍ଵଂ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୋ ଭଵେଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଲିଙ୍ଗମଭ୍ଯର୍ଚଯେତୁ ଯଃ
ଯେଉଁଠି ଲକ୍ଷଥର ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶିବତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ଜୀବନ ମଧ୍ୟରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରେ।
ଶିଵପୂଜାଵିହୀନଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ । ମତ୍ପୂଜିତଂ ପ୍ରିଯତମଂ ଶିଵଂ ନିନ୍ଦନ୍ତି ଯେ ନରାଃ
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କରିବାକୁ ଅନଦେଖା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକକୁ ଯାନ୍ତି। ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ମୋର ପୂଜିତ ଶିବଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଲୋକ ଅପମାନ କରନ୍ତି—
ପଚ୍ଯନ୍ତେ ନିରଯେ ତାଵଦ୍ଯାଵଦ୍ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶତମ୍ । ପୂଜିତେ ଶିଵଲିଙ୍ଗେ ଚ ଯଦି ସ୍ଯାତ୍କେଶଵାଲୁକା
ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶତ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନରକରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରନ୍ତି। ଯଦି ଶିବଲିଙ୍ଗର ପୂଜା ସମୟରେ ତାହାରେ କେଶ କିମ୍ବା ବାଳୁ ରହିଥାଏ—
ସ ମହାନ୍ଧୋ ଵାଲୁକଯା କେଶେନ ଯଵନୋ ଭଵେତ୍ । କ୍ଷୁଦ୍ରୋ ଦରିଦ୍ରଃ କୃପଣୋ ଵ୍ଯାଧିଃ ସ୍ଯାତ୍କୁତ୍ସିତେ ଯଥା
ସେ ବଡ଼ ଅନ୍ଧ ହୋଇଯାନ୍ତି, କିମ୍ବା ବାଳୁ କିମ୍ବା କେଶ ଦ୍ୱାରା ଅସଭ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି; ସେ ନିମ୍ନ, ଦରିଦ୍ର, ଦୁଃଖୀ, ରୋଗୀ ଏବଂ ଅପମାନିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ମାନହାନିଃ ସ୍ଯାଜ୍ଜାଯତେ ନୀଚଯୋନିଷୁ । ସର୍ଵେଷୁ ପ୍ରିଯପାତ୍ରେଷୁ ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ମମ ପ୍ରିଯଃ
ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ସମ୍ମାନ ହାରାଇଯାନ୍ତି ଏବଂ ନିମ୍ନ ଜନ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ବସ୍ତୁ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମୋତେ ପ୍ରିୟ ଯେଉଁମାନେ—
ବ୍ରହ୍ମଣାଚ୍ଚ ପ୍ରିଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସତତଂ ଵକ୍ଷସି ସ୍ଥିତା । ତତୋଽଧିକା ପ୍ରିଯା ରାଧା ପ୍ରିଯା ଭକ୍ତାସ୍ତତୋଽଧିକାଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଛାତିରେ ସଦା ରହୁଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅତି ପ୍ରିୟ, କିନ୍ତୁ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ ହେଲେ ରାଧା, ଏବଂ ମୋର ଭକ୍ତମାନେ ତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ତତୋଽଧିକଃ ଶଂକରୋ ମେ ନାସ୍ତି ମେ ଶଂକରାତ୍ପ୍ରିଯଃ । ମହାଦେଵ ମହାଦେଵ ମହାଦେଵେତି ଵାଦିରଃ
ମୋ ପାଇଁ ଶଙ୍କର ଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ କେହି ନାହିଁ; ମୋ ପାଇଁ ଶଙ୍କର ଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ କେହି ନାହିଁ। ଯେଉଁମାନେ 'ମହାଦେବ, ମହାଦେବ, ମହାଦେବ' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି—
ପଶ୍ଚାଦ୍ଯାମି ଚ ସଂତୃପ୍ତୋ ନାମଶ୍ରଵଣଲୋଭତଃ । ମନୋ ମେ ଭକ୍ତମୂଲେ ଚ ପ୍ରାଣା ରାଧାତ୍ମକା ଧ୍ରୁଵମ୍
ପରେ ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ମୋର ନାମ ଶୁଣିବାର ଲୋଭରେ ମୋର ମନ ଭକ୍ତିର ମୂଳରେ ଲଗିଛି, ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ ମୋର ପ୍ରାଣ ରାଧାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱରୁ ହୋଇଛି।
ଆତ୍ମା ମେ ଶଂକରସ୍ଥାନଂ ଶିଵଃ ପ୍ରାଣାଧିକଶ୍ଚ ଯଃ । ଆଦ୍ଯା ନାରାଯଣୀ ଶକ୍ତିଃ ସୃଷ୍ଟିସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତକାନିଣୀ
ମୋର ଆତ୍ମା ହେଉଛି ଶଙ୍କରଙ୍କର ବାସସ୍ଥାନ, ଯିଏ ମୋ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ; ଆଦି ଶକ୍ତି ହେଉଛି ନାରାୟଣୀ, ଯିଏ ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି।
କନୋମି ଚ ଯଥା ସୃଷ୍ଟିଂ ଯଯା ବ୍ରହ୍ମାଦିଦେଵତାଃ । ଯଯା ଜଯତି ଵିଶ୍ଵଂ ଚ ଯଯା ସୃଷ୍ଟିଃପ୍ରଜାଯତେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଜୟୀ ହୁଏ, ଏବଂ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଯଯା ଵିନା ଜଗନ୍ନାଶ୍ତି ମଯା ଦତ୍ତା ଶିଵାଯ ସା । ଦଯା ନିଦ୍ରା ଚ କ୍ଷୁତ୍ତୃପ୍ତିସ୍ତୃଷ୍ଣ ଶ୍ରଦ୍ଧା କ୍ଷମା ଧୃତିଃ
ଯାହା ବିନା ଏହି ବିଶ୍ୱ ଅଛି ନାହିଁ, ସେଠିପାଇଁ ମୁଁ ଶିବଙ୍କୁ ଯାହା ଦେଇଛି, ସେ ହେଉଛି ଦୟା, ନିଦ୍ରା, ଭୋକ ଶାନ୍ତି, ତୃଷ୍ଣା, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଖ୍ଷମା ଓ ଧୃତି।