ତପ୍ତକାଞ୍ଚନଵର୍ଣାଭା ସୂର୍ଯ୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭା
ତାଙ୍କର ଚମକ ତପ୍ତ ସୁନା ଭଳି, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ।
ରକ୍ତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନା ରତ୍ନାଭରଣଭୂଷିତା
ସେ ଲାଲ୍ ଚିର ପିନ୍ଧିଥିବା ଏବଂ ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ତାସାଂ ଚ ସର୍ଵଶକ୍ତୀନାମୀଶାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵତା
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରଭୁ।
ଆତ୍ମନଃ ଶକ୍ତିରୂପା ସା ଜଗତାଂ ଜନନୀ ପରା
ସେଇ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ନିଜ ଶକ୍ତିର ରୂପ।
ଶଂଖ ଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମମକ୍ଷମାଲାଂ କମଣ୍ଡଲୁମ୍
ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ, ଅକ୍ଷମାଳା ଓ କମଣ୍ଡଳୁ—
ନାରାଯଣାସ୍ତ୍ରଂ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ରଂ ରୌଦ୍ରଂ ପାଶୁପତଂ ତଥା କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପୁରତଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ତୁଷ୍ଟାଵ ତଂ ମୁଦାଽନ୍ଵିତା
ନାରାୟଣାସ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର, ରୌଦ୍ରାସ୍ତ୍ର ଓ ପାଶୁପତାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ— କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ପ୍ରକୃତିରୁଵାଚ ସର୍ଵଶକ୍ତିସ୍ଵରୂପା ଚ ମଯା ଚ ଶକ୍ତିମଜ୍ଜଗତ୍
ପ୍ରକୃତି କହିଲେ— ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂଳ ମୁଁ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ମୋ ଶକ୍ତିରେ ଭରିଆ।
ତ୍ଵଯା ସୃଷ୍ଟା ନ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରା ତ୍ଵମେଵ ଜଗତାଂ ପତିଃ
ତୁମେ ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛ, ଏହା ସ୍ୱାଧୀନ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।
ସ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସ୍ରଷ୍ଟା ଚ ସଂହର୍ତୁଂ ସଂହର୍ତା ଵେଧସା ଵିଧିଃ ଚକ୍ଷୁର୍ନିମେଷକାଲେ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପତନଂ ଭଵେତ୍
ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂହାର ପାଇଁ ତୁମେ ସଂହାରକ; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଚକ୍ଷୁର ଝପକିରେ ତାଙ୍କର ବିନାଶ ହୁଏ।
ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵମତୁଲଂ ଵର୍ଣିତୁଂ କଃ କ୍ଷମୋ ଵିଭୋ 1.3.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଅପାର ଶକ୍ତିକୁ କିଏ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ?
ଚରାଚରାଂଶ୍ଚ ଵିଶ୍ଵେଷୁ ଦେଵାନ୍ବ୍ରହ୍ମପୁରୋଗମାନ୍
ସମସ୍ତ ଚଳନ ଓ ଅଚଳ ପ୍ରାଣୀ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିବା ଦେବତାମାନେ—
ପରିପୂର୍ଣତମଂ ସ୍ଵୀଡ୍ଯଂ ଵନ୍ଦେ ଚାନନ୍ଦପୂର୍ଵକମ୍ ଵନ୍ଦେ ଚାନନ୍ଦପୂର୍ଵଂ ତଂ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯଂ ଚ ସ୍ତୋତୁମଶକ୍ତାଶ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ
ଯିଁହାଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵେଦାଶ୍ଚ ଵିଦୁଷାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ସ୍ତୋତୁଂ ଶକ୍ତାଶ୍ଚ ନ କ୍ଷମାଃ
ବେଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସା ଦୁର୍ଗା ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରେ
ଏପରି କହି, ଦୁର୍ଗା ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲେ।
ଇତି ଦୁର୍ଗାକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ଏହିପରି ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ ସ୍ତୁତି ସମାପ୍ତ ହେଲା।
ଦୁର୍ଗା ତସ୍ଯ ଗୃହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ନୈଵ ଯାତି କଦାଚନ
ଦୁର୍ଗା ତାଙ୍କ ଘର ଛାଡ଼ି ଯିବା ପରେ ମଧ୍ୟ କେବେ ତାହାରୁ ଦୂରେ ଯାନ୍ତି ନାହିଁ।
ସୌତିରୁଵାଚ ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶା ଦେଵୀ ଚୈକା ମନୋହରା
ସୌତି କହିଲେ— ଶୁଧ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଏକମାତ୍ର ଏବଂ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଦେବୀ।
ଶୁକ୍ଲଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନା ସର୍ଵାଲଙ୍କାରଭୂଷିତା
ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ।
ସା ତୁଷ୍ଟାଵ ପୁରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ସନାତନମ୍
ସେ, ପରମ ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସାଵିତ୍ର୍ଯୁଵାଚ ପରାତ୍ପରତରଂ ଶ୍ଯାମଂ ନିର୍ଵିକାରଂ ନିରଞ୍ଜନମ୍
ସାବିତ୍ରୀ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି ଯିଏ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଅପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଓ ନିର୍ମଳ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସସ୍ମିତା ଦେଵୀ ରତ୍ନସିଂହାସନେ ଵରେ
ଏଭଳି କହି, ହସୁଥିବା ଦେବୀ ମଣିମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ।
ଆଵିର୍ବଭୂଵ ତତ୍ପଶ୍ଚାତ୍କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ତା'ପରେ ସେ, କୃଷ୍ଣ ପରମାତ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ମନୋ ମଥ୍ନାତି ସର୍ଵେଷାଂ ପଞ୍ଚବାଣେନ କାମିନାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରେମିକଙ୍କ ମନକୁ ପଞ୍ଚଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ କରନ୍ତି।
ତସ୍ଯ ପୁଂସୋ ଵାମପାର୍ଶ୍ଵାତ୍କାମସ୍ଯ କାମିନୀ ଵରା
ସେ ପୁରୁଷଙ୍କ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ, କାମଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଓ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା କାମିନୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ରତିର୍ବଭୂଵ ସର୍ଵେଷାଂ ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସସ୍ମିତାଂ ସତୀମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରତି, ହସୁଥିବା ଓ ସତୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ହରିଂ ସ୍ତୁତ୍ଵା ତଯା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସ ଉଵାସ ହରେଃ ପୁରଃ 1.4.
ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରହିଲେ।
ମାରଣଂ ସ୍ତମ୍ଭନଂ ଚୈଵ ଜୃମ୍ଭଣଂ ଶୋଷଣଂ ତଥା
କାମ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବାଣ—ମାରିବା, ଅସ୍ଥିର କରିବା, ଉବାସ ଦେଇବା, ଶୁଷ୍କ କରିବା—ମୁକ୍ତ କଲେ।
ବାଣାଂଶ୍ଚିକ୍ଷେପ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ କାମୋ ବାଣପରୀକ୍ଷଯା
କାମ ସମସ୍ତ ବାଣ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ରତିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ରେତଃ ପାତୋ ଵଭୂଵ ହ
ରତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ବୀର୍ୟ ପୃଥିବୀରେ ପଡ଼ିଲା।