ପ୍ରଣମ୍ଯ ସହସା ମୂଧର୍ନା ଭକ୍ତିନମ୍ରା ପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ । ପ୍ରଦଦୌ ଚନ୍ଦନଂ ତସ୍ଯ ଗାତ୍ରେଶ୍ଯାମଲସୁନ୍ଦରେ
ଉତ୍ସାହରେ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ହାତ ଜୋଡି, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଶ୍ୟାମ ଶରୀରରେ ଚନ୍ଦନ ଲେପ ଦେଲେ।
ଗାତ୍ରେଷୁ ତଦ୍ଗଣାନାଂ ଚ ସ୍ଵର୍ଣପାତ୍ରକରା ଵରା । କୃତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରଣନାମ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ର ହାତରେ ନେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହଚରମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ମଧ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଲେପ କରି, ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଦୃଷ୍ଟିମାତ୍ରେଣ ଶ୍ରୀଯୁକ୍ତା ସା ବଭୂଵ ହ । ସହସା ଶ୍ରୀସମା ରମ୍ଯା ରୂପେଣ ଯୌଵନେନ ଚ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ପଡିବା ସହିତ, ସେ ଶ୍ରୀରେ ଭରିଥିଲେ, ଅଚିରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ରୂପ ଓ ଯୁବତାରେ ମନୋହର ହେଲେ।
ଵହିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁଵସନା ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତା । ଯଥା ଦ୍ଵାଦଶଵର୍ଷୋଯା କନ୍ଯା ଧନ୍ଯା ମନୋହରା
ସ୍ଫଟିକ ଶୁଭ୍ର ଓ ଚମକୁଥିବା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଦୁଲ୍ଲଭ ରତ୍ନର ଗହଣା ପରିଧାନ କରି, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷର ଧନ୍ୟ ଓ ମନୋହର କନ୍ୟା ପରି ଦେଖାଗଲେ।
ବିମ୍ବୋଷ୍ଠୀ ସସ୍ମିତା ଶ୍ଯାମା ତପ୍ତକାଞ୍ଚନସଂନିଭା । ସୁଶ୍ରୋଣୀ ସୁଦତୀ ବିଲ୍ଵଫଲତୁଲ୍ଯପଯୋଧରା
ବିମ୍ବ ଫଳ ପରି ଠୋଡ, ହସୁଥିବା, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଗଳିଥିବା ସୁନା ପରି ଚମକୁଥିବା, ଶୁଭ୍ର ନିତମ୍ଭ, ଶୁଭ୍ର ଦନ୍ତ, ବିଲ୍ବ ଫଳ ପରି ଉଦର।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନନିର୍ମାଣହାରସାରଵିରାଜିତା । ଗଜେନ୍ଦ୍ରରାଜଗମନା ରତ୍ନମଞ୍ଜୀରରଞ୍ଜିତା
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର ହାର ପିନ୍ଧି, ରାଜା ଗଜର ଚାଲି, ରତ୍ନ ମଞ୍ଜୀର ରେ ଝଙ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ବିଭ୍ରତୀ କବରୀଭାରଂ ମାଲତୀମାଲ୍ଯଵେଷ୍ଟିତମ୍ । ରକ୍ଷିତଂ ଵାମଭାଗେନ ରୁଚିରଂ ଵର୍ତୁଲାକୃତିମ୍
ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଗୁଞ୍ଚିଥିବା ଘନ କେଶ, ବାମପାର୍ଶ୍ୱରେ ସୁନ୍ଦର ଭୃତ୍ତାକାର ରଖିଥିଲେ।
ସିନ୍ଦୂରବିନ୍ଦୁଂ ଦଧତୋଂ ଦାଡିମୀକୁସୁମାକୃତିମ୍ । କସ୍ତୂରୀ ବିନ୍ଦୁମୁପରି ସାର୍ଧ ଚନ୍ଦନବିନ୍ଦୁଭିଃ
ସିନ୍ଦୁର ବିନ୍ଦୁ ପରି ଦାଡିମି ଫୁଲ ଆକୃତି, ଉପରେ କସ୍ତୂରୀ ବିନ୍ଦୁ, ଚନ୍ଦନ ବିନ୍ଦୁ ସହିତ ଶୋଭିତ।
ରନ୍ନଦର୍ପଣାହସ୍ତା ଚ ପ୍ରଶସ୍ତା ରତିକର୍ମସୁ । ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଂ ଵରଯାମାସ ଲୋଲଲୋଚନକୋଣତଃ
ହାତରେ ଦର୍ପଣ ଧରି, ରତି କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଲୋଳ ନୟନର କୋଣରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବରିଲେ।
ଶ୍ରୀଵାସସ୍ତାଂ ସମାଶ୍ଵସ୍ଯ ଯଯୌ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଂ ପରମ୍ । କୃତାର୍ଥରୂପା ସା ପ୍ରୀତ୍ଯା ଯଯୌ ପଦ୍ମଯଥାଽଽଲଯମ୍
ଶ୍ରୀନିବାସ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱସ୍ତ କରି, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲେ; ସେ ସଫଳ ଓ ଆନନ୍ଦରେ, ପଦ୍ମ ପରି ନିଜ ଘରକୁ ଗଲେ।
ସ ଦଦର୍ଶ ସ୍ଵଭଵନଂ ଯଯା ପଦ୍ଯାଲଯାଲଯମ୍ । ରତ୍ନଶଯ୍ଯାଵିରଚିତଂ ସଦ୍ରତ୍ନସାରନିର୍ମିତମ୍
ସେ ନିଜର ରଜପାଳିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ପଦ୍ମ ଗୃହ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ରତ୍ନରେ ତିଆରି ଶଯ୍ୟା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରତ୍ନରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଗୃହ ଭିତରେ ସଜିଥିଲା।
ରତ୍ନପ୍ରଦୀପରାଜୀଭୀ ରାଜିତାଭିଶ୍ଚ ରାଜିତମ୍ । ରତ୍ନଦର୍ପଣରାଜୈଶ୍ଚ ରାଜିତଂ ପରିତସ୍ତତଃ
ସେ ଗୃହ ରତ୍ନ ଦୀପର ଶାରି ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତ ହୋଇଥିଲା, ଚାରିପାଖରେ ରତ୍ନ ଦର୍ପଣର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାରି ଦ୍ୱାରା ଚମକୁଥିଲା।
ସିନ୍ଦୂରଵସ୍ତ୍ରତାମ୍ବୂଲଂ ଶ୍ଚେତଚାମରମାଲ୍ଯକମ୍ । ବିଭ୍ରତୀଭିଶ୍ଚ ଦାସୀଭିର୍ଵେଷ୍ଟିତଂ ଦାସସଂଘକୈଃ
ସେଠାରେ ସିନ୍ଦୂର ଶାଡ଼ି, ତାମ୍ବୁଳ, ଚମର ଓ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଦାସୀମାନେ ଦାସମାନଙ୍କ ଦଳ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଚ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ପରମଂ ମୁଦା । ସୁଷ୍ଵାପ ରତ୍ନପର୍ଯଙ୍କେ ସା ଦାସୀଭିଶ୍ଚ ସେଵିତା
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି ଆନନ୍ଦରେ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ, ଦାସୀମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ରତ୍ନ ଶଯ୍ୟାରେ ଶୁଇଲେ।
ସକର୍ପୂରଂ ଚ ତାମ୍ବୂଲଂ କସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମାନ୍ଵିତମ୍ । ଚନ୍ଦନଂ ସ୍ଥାପଯାମାସ ସ୍ଵତଲ୍ପେ ହରଯେ ସତୀ
ସତୀ ନିଜ ଶଯ୍ୟାରେ ହରିଙ୍କ ପାଇଁ କର୍ପୂର, ତାମ୍ବୁଳ, କସ୍ତୂରୀ, କୁଙ୍କୁମ ଓ ଚନ୍ଦନ ରଖିଲେ।
ମାଲତୀମାଲ୍ଯଯୁଗଲଂ କର୍ପୂରାଦିସୁଵାସିତମ୍ । ଶୀତଲଂ ସଲିଲଂ ସ୍ଵାଦୁ ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ସ୍ଵସମୀପତଃ
ତାଙ୍କ ସମୀପରେ କର୍ପୂର ଓ ଅନ୍ୟ ଶୁଭ୍ର ଗନ୍ଧରେ ମିଶିଥିବା ଦୁଇଟି ମାଲତୀ ମାଳା, ଶୀତଳ ଓ ମିଠା ପାଣି, ଏବଂ ସୁସ୍ୱାଦୁ ଖାଦ୍ୟ ରହିଥିଲା।
କର୍ମଣା ମନସା ଵାଚା ଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ହରେଃ ପଦମ୍ । ହରେରାଗମନଂ ଚାପି ମୁଖଚନ୍ଦ୍ରଂ ମନୋହରମ୍
ସେ କାର୍ଯ୍ୟ, ମନ ଓ କଥାରେ ହରିଙ୍କ ପାଦ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଆସିବା ଓ ମୁହଁର ଚନ୍ଦ୍ରପରି ମନୋହର ରୂପକୁ ଭାବିଥିଲେ।
ଜଗତ୍କୃଷ୍ଣମଯଂ ଶଶ୍ଵତ୍ପଶ୍ଯନ୍ତୀ କାମୁକୀ ମୁନେ । କୋଟିକନ୍ଦର୍ପଲୀଲାଭଂ କାମସକ୍ତଂ ଚ କାମୁକମ୍
ମୁନି, ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ନାରୀ ସଦା ଦେଖୁଥିଲେ ଯେ ସମସ୍ତ ଜଗତ କୃଷ୍ଣମୟ, ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣ କୋଟି କାମଦେବ ପରି ଲୀଳାମୟ ଓ ପ୍ରେମରେ ଲିନ।
ତତୋ ତଦର୍ଶ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣୋ ମାଲାକାରଂ ମନୋହରମ୍ । ମାଲାସମୂହଂ ବିଭ୍ରନ୍ତଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ରାଜମନ୍ଦିରମ୍
ତାପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ମନୋହର ମାଳାକାରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ମାଳାର ଦଳ ନେଇ ରାଜପାଳିକୁ ଯାଉଥିଲା।
ସୋଽପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଶ୍ରୀକାନ୍ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରଶା ଭୁଵି । ଦଦୌ ମାଲ୍ଯସମୂହଂ ଚ କୃଷ୍ଣାଯ ପରମାତ୍ମନେ
ମାଳାକାର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦେଖି ମାଥା ଭୂମିରେ ନମିଲେ, ଏବଂ ମାଳାର ଦଳ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଲେ।
କୃଷ୍ଣସ୍ତସ୍ମୈ ଵରଂ ଦତ୍ତଵା ସ୍ଵଦାସ୍ଯମତିଦୁର୍ଲଭମ୍ । ମାଲ୍ଯଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ରାଜମାର୍ଗେ ଵରଂ ଵରଃ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଏତେ ଦୁର୍ଲଭ ଦାସ୍ୟ ଦେଲେ, ମାଳା ନେଇ ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନୁଷ୍ୟ ରାଜପଥରେ ଯାଇଲେ।
ତତୋ ଦଦର୍ଶ ରଜକଂ ବିଭ୍ରତଂ ଵସ୍ତ୍ରପୁଞ୍ଜକମ୍ । ଅହଂକୃତିବଲିଷ୍ଠଂ ଚ ସତତଂ ଯୋଵନୋଦ୍ଵତମ୍
ତାପରେ ସେ ଏକ ଧୋବିକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ବସ୍ତ୍ରର ଗଠି ନେଇଥିଲା, ଅହଂକାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସଦା ଯୁବତ୍ବର ଗର୍ବ ଦେଖାଉଥିଲା।
ଵସ୍ତ୍ରଂ ଯଯାଚେ ତଂ କୃଷ୍ଣୋ ଵିନଯେନ ମହାମୁନେ । ସ ତସ୍ମୈ ନ ଦଦୌ ଵସ୍ତ୍ରଂ ତମୁଵାଚ ଚ ନିଷ୍ଠୁରମ୍
ମହାମୁନି, କୃଷ୍ଣ ବିନୟରେ ତାଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ଚାହିଲେ, ତେବେ ସେ ବସ୍ତ୍ର ଦେଲେନି ଓ କଠୋର ଭାବରେ କହିଲେ।
ଗୋରକ୍ଷକାଣାଂ ତ୍ଵଦ୍ଯୋଗ୍ଯଂ ଵସ୍ତ୍ରମେତତ୍ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ । ରାଜଯୋଗ୍ଯଂ ଚ ହେ ମୂଢ ହେ ଗୋପଜନଵଲ୍ଲଭ
ସେ କହିଲେ, 'ଏହି ବସ୍ତ୍ର ଗୋରକ୍ଷକମାନେ ପିନ୍ଧିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ରାଜାମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ୍ୟ, ମୂଢ଼, ଗୋପମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ।'
ଗୃହୀତ୍ଵା ଗୋପକନ୍ଯାଶ୍ଚ କନ୍ଯାଲୋଲୁପ ଲମ୍ପଟ । ଯଦ୍ଵିହାରଃ କୃତସ୍ତତ୍ର ଵୃନ୍ଦାରଣ୍ଯେଽପ୍ଯରାଜକେ
'ଗୋପକନ୍ୟାମାନେ ନେଇ, କନ୍ୟାପ୍ରତି ଲୋଭୀ ଓ ଚଞ୍ଚଳ, ତୁମେ ବୃନ୍ଦାବନ ଅରଣ୍ୟରେ ରାଜା ନଥିବା ସ୍ଥାନରେ ମନୋରଞ୍ଜନ କରିଥିଲା।'
ନ ଚାତ୍ର ତାଦୃଶଂ କର୍ମ ରାଜ୍ଞଃ କଂସସ୍ଯ ଵର୍ତ୍ମଂନି । ଵିଦ୍ଯମାନୋଽତ୍ର ରାଜେନ୍ଦ୍ରଃ ଶାସ୍ତା ଦୁଷ୍ଟସ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍
'କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କଂସ ରାଜାଙ୍କ ରାସ୍ତାରେ ଦେଖାଯାଏନି; ଏଠାରେ ରାଜା ଅଛନ୍ତି, ରାଜାନ୍ତର, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ସେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ ଶାସନ କରନ୍ତି।'
ରଜକସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଜହାସ ମଧୁସୂଦନଃ । ଜହାସ ବଲଦେଵଶ୍ଚ ସାକ୍ରୂରୋ ଗୋପଵର୍ଗକଃ
ଧୋବିର କଥା ଶୁଣି ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ; ବଳଦେବ, ଆକୃର ଓ ଗୋପମାନେ ମଧ୍ୟ ହସିଲେ।
ତଂ ନିହତ୍ଯ ଚପେଟେନ ଜଗ୍ରାହ ଵସ୍ତ୍ରପୁଞ୍ଜକମ୍ । ଵସ୍ତ୍ରଂ ସଂଧାରଯାମାସ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଃ ସଗଣସ୍ତଥା
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କୁ ଥପ୍ପଡ଼ ଦେଇ ମାରିଦେଲେ ଓ ବସ୍ତ୍ରର ଗଠି ନେଇଲେ; ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କ ସହ ଗୋପମାନେ ସହିତ ବସ୍ତ୍ର ବଣ୍ଟନ କରିଦେଲେ।
ରତ୍ନଯାନେନ ଗୋନୋକଂ ପାର୍ଷଦେର୍ଵେଷ୍ଟିତେନ ଚ । ଯଯୌ ରଜକରାଜଶ୍ଚ ଧୃତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯକଲେଵରମ୍
ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ଗୋ ଗାଡ଼ି, ପାର୍ଷଦମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରିଥିବା, ରଙ୍ଗରାଜା ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଧରି ଚାଲିଗଲେ।
ଶଶ୍ଵଦ୍ଯୌଵନଯୁକ୍ତଂ ଚ ଜରାମୃତ୍ଯୁହରଂ ଵରମ୍ । ପୀତଵସ୍ତ୍ରସମାଯୁକ୍ତଂ ସସ୍ମିତଂ ଶ୍ଯାମସୁନ୍ଦରମ୍
ସେ ନିତ୍ୟ ଯୁବା ଥିଲେ, ବୃଦ୍ଧା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦୂର କରିଥିବା ଦିବ୍ୟ ଦେହ ଥିଲା, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ହସୁଥିବା, ଶ୍ୟାମ ଓ ସୁନ୍ଦର ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।