କାଚିତ୍ତଂ ତାଡଯାମାସ କଙ୍କଣେନ କରେଣ ଚ । ତଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଂ ହାରଯାମାସ କୃତ୍ଵା ଵିଵସନଂ ମୁନେ
କେହି ତାଙ୍କୁ ହାତର କଙ୍କଣ ଦ୍ୱାରା ମାଡ଼ିଲେ, ଅନ୍ୟେ ତାଙ୍କର କପଡ଼ା ନେଇ ନିର୍ବସନ କରିଦେଲେ, ମୁନି।
କ୍ଷତଵିକ୍ଷତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽକ୍ରୂରଂ ଚ ମାଧଵଃ । ଜଗାମ ରାଧାନିକଟଂ ବୋଧଯାମାସ ତାଂ ପୁନଃ
ଅକୃରଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ଦେହରେ ଆଘାତ ଓ ରକ୍ତପାତ ଦେଖି, ମାଧବ ରାଧାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପୁନି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକେନ ଯୋଗେନ ଵିନଯେନ ଚ ସାଦରମ୍ । ଅକ୍ରୂରଂ ବୋଧଯାମାସ ଵୋଧଯାମାସ ତାଂ ପୁନଃ
ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଯୋଗ ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ, ସେ ଅକୃରଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ଆକାଶାତ୍ପତିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସନ୍ତ୍ରପ୍ରସ୍ଥାପିତଂ ରଥମ୍ । ଵିଚିତ୍ରଵସ୍ତ୍ରସଂଯୁକ୍ତଂ ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ହରିଃ
ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗିନ କପଡ଼ାରେ ଶୋଭିତ, ସେହି ରଥକୁ ହରି ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ଖଚିତଂ ମଣିରାଜେନ ରଚିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାତୃଭଵନମାଜଗାମ ଜଗତ୍ପତିଃ
ମଣିର ଅଳଙ୍କାରରେ ଖଚିତ ଏବଂ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ସେହି ରଥକୁ ଦେଖି, ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ ନିଜ ମାଆଁଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ସୁଖଂ ସୁପ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ସହବାନ୍ଧଵଃ । ତସ୍ଥୌ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଦେଵେନ୍ଦ୍ରବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷଵନ୍ଦିତଃ
ଭୋଜନ କରି, ପାନ କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ସହଯାତୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୁଇ, ଭଗବାନ ମୁନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶେଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ।
ମୁଷୁପୁର୍ଗୋଂପିକାଃ ସର୍ଵାଃ ପରଂ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସାଃ । ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଚ ରମ୍ଯେ ଚ ରାଧଯା ସହ ନାରଦ
ସମସ୍ତ ଗୋପିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ପୁଷ୍ପ ଶଯ୍ୟାରେ ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ଶୟନ କରିଥିଲେ, ନାରଦ।
ସର୍ଵେ ଚାଽଽନନ୍ଦଯୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଜନା ଗୋକୁଲଵାସିନଃ । କେଚିଦ୍ଗୋପାଶ୍ଚ ନନୃତୁଃ କେଚିତ୍ସଂଗୀତତତ୍ପରାଃ
ଗୋକୁଳର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ; କିଛି ଗୋପମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ, କିଛି ଗାନରେ ଲଗିଥିଲେ।
ଅଥୈକସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ରାଧିକାଯାଂ ଚ ସୁପ୍ତାଯାଂ ସୁପ୍ତାସୁ ଗୋପିକାସୁ । ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନତଲ୍ପେ ଚ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତେ
ଏହି ସମୟରେ, ରାଧା ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ଗୋପିମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶଯ୍ୟା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ପବନ ଦ୍ୱାରା ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।
ତୃତୀଯପ୍ରହରେଽତୀତେ ନିଶାଯାଂ ଚ ଶୁଭେ କ୍ଷଣେ । ଶୁଭଚନ୍ଦ୍ରର୍କ୍ଷଯୋଗେ ଚାମୃତଯୋଗସମନ୍ଵିତେ
ରାତିର ତୃତୀୟ ପ୍ରହର ଶେଷ ହେଲା, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରାର ଶୁଭ ଯୋଗରେ, ଅମୃତ ଦେଇଥିବା ଯୋଗରେ।
ସୌମ୍ଯସ୍ଵାମିଯୁତେ ଲଗ୍ନେ ସୌମ୍ଯଗ୍ରହଵିଲୋକିତେ । ପାପଗ୍ରହସମାସକ୍ତଦୁଷ୍ଟଦୋଷାଦିଵର୍ଜିତେ
ଶୁଭ ଲଗ୍ନରେ, ଶୁଭ ଗ୍ରହମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ଗ୍ରହ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଦୋଷ ରହିଥିଲେ ନାହିଁ।
ଯଶୋଦାଂ ବୋଧଯାମାସ କାରଯାମାସ ମଙ୍ଗଲମ୍ । ଵନ୍ଧୂନାଶ୍ଵାସଯାମାସ ସମୁତ୍ଥାଯ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ହରି ସ୍ୱୟଂ ଉଠି, ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ, ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ, ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଲେ।
ଵାଦ୍ଯଂ ନିଷେଧଯାମାସ ରାଧିକାଭଯଭୀତଵତ୍ । ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ତା ଚ ପାତା ଭର୍ତା ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଵତ୍
ସେ ସଙ୍ଗୀତ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ରାଧାଙ୍କ ଭୟରେ ଭୟଭିତ ଭଳି; ସେ ସ୍ୱୟଂ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ରକ୍ଷକ ଓ ପାଳକ, ତଥାପି ଅନ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଥିବା ଭଳି ଆଚରଣ କଲେ।
ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ପାଦଯୁଗଲଂ ଧୃତଵା ଧୌତେ ଚ ଵାସସୀ । ଉଵାସ ସଂସ୍କୃତେ ସ୍ଥାନେ ଵିଲିପ୍ତେ ଚନ୍ଦନାଦିନା
ନିଜ ପାଦଯୁଗଳ ପରିଷ୍କାର କରି, ସ୍ୱଚ୍ଛ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସୁଧାରିତ ସ୍ଥାନରେ ବସିଲେ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ।
ଫଲପଲ୍ଲଵସଂଯୁକ୍ତଂ ସଂସ୍କୃତଂ ଚନ୍ଦନାଦିଭିଃ । ଵାମେ କୃତ୍ଵା ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭଂ ଵହ୍ନିଂ ଵିପ୍ରଂ ସ୍ଵଦକ୍ଷିଣେ
ବାମ ପାଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ଫଳ ଓ କୋମଳ ପତ୍ର, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ସଜାଇ ରଖିଲେ; ଡାହାଣ ପାଖରେ ଅଗ୍ନି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରଖିଲେ।
ପତିପୁତ୍ରଵତୀଂ ଦୀପଂ ଦର୍ପଣଂ ପୁରତସ୍ତଥା । ଦୂର୍ଵାକାଣ୍ଡଂ ଚ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧଂ ପୁଷ୍ପଂ ଧାନ୍ଯଂ ସିତଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦୀପ, ଦର୍ପଣ, ପତିପୁତ୍ରବତୀ ଜନନୀ, ନରମ ଦୁର୍ବା, ଶୁଭ ପୁଷ୍ପ ଓ ଶୁଭ ଧାନ୍ୟ ରଖିଲେ।
ଗୁରୁଦତ୍ତଂ ଗୁହୀତ୍ଵା ଚ ପ୍ରଦଧୌ ମସ୍ତକୋପରି । ଧୃତଂ ଦଦର୍ଶ ମାଧ୍ଵୀକଂ ରଜତଂ କାଞ୍ଚନଂ ଦଧି
ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ, ମସ୍ତକରେ ରଖିଲେ; ମାଧୁ, ଚାନ୍ଦି, ସୁନା ଓ ଦହି ଦେଖିଲେ।
ଚନ୍ଦନଂ ଲେପନଂ କୃତ୍ଵା ପୁଷ୍ପମାଲାଂ ଗଲେ ଦଦୌ । ଗୁରୁଵର୍ଗଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଚ ଵନ୍ଦଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରି, ଗଳାରେ ପୁଷ୍ପମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ, ଗୁରୁବର୍ଗ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଶଙ୍ଖଧ୍ଵନିଂ ଵେଦପାଠଂ ସଂଗୀତଂ ମଙ୍ଗଲାଷ୍ଟକମ୍ । ଵିପ୍ରଶୀର୍ଵଚନଂ ରମ୍ଯଂ ଶୁଶ୍ରାଵ ପରମାଦରମ୍
ସେ ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି, ବେଦ ପାଠ, ଗୀତ, ମଙ୍ଗଳ ଷ୍ଟକ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶୁଭ ଶୀର୍ବାଦ ସହ ରମ୍ୟ ଶବ୍ଦକୁ ଉତ୍ତମ ଆଦର ସହିତ ଶୁଣିଲେ।
ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମଙ୍ଗଲରୂପଂ ଚ ସର୍ଵତ୍ର ମଙ୍ଗଲପ୍ରଦମ୍ । ଚିକ୍ଷେପ ଦକ୍ଷିଣାଂ ପାଦଂ ସୁନ୍ଦରଂ ସ୍ଵାତ୍ମଵିଗ୍ରହମ୍
ସମସ୍ତ ଠାରେ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ମଙ୍ଗଳମୟ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜ ସୁନ୍ଦର ଡାହାଣ ପାଦକୁ ଦେଖାଇଲେ, ନିଜ ଦେହର ରୂପ।
ଵିଧୃତ୍ଯ ନାସିକାଵାମଭାଗଂ ମଧ୍ଯମଯା ଵିଭୁଃ । ଵିସୃଜ୍ଯ ଵାଯୁଂ ସଂପୂର୍ଣଂ ନାସାଦକ୍ଷିଣରନ୍ଧ୍ରତଃ
ମଧ୍ୟମା ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ନାକର ବାମ ପାଖ ଧରି, ପ୍ରଭୁ ଡାହାଣ ନାକର ରନ୍ଧ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ୱାସ ଛାଡିଲେ।
ତତୋ ଯଯୌ ନନ୍ଦନନ୍ଦୋ ନନ୍ଦସ୍ଯ ପ୍ରାଙ୍ଗଣଂ ଵରମ୍ । ସାନନ୍ଦଃ ପରମାନନ୍ଦୋ ନିତ୍ଯାନନ୍ଦଃ ସନାତନଃ
ତାପରେ ନନ୍ଦର ଆନନ୍ଦ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ନନ୍ଦଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରାଙ୍ଗଣକୁ ଗଲେ।
ନିତ୍ଯୋଽନିତ୍ଯୋ ନିତ୍ଯବୀଚସ୍ଵରୂପୋ ନିତ୍ଯଵିଗ୍ରହଃ । ନିତ୍ଯାଙ୍ଗଭୂତୋ ନିତ୍ଯେଶୋ ନିତ୍ଯକୃତ୍ଯଵିଶାରଦଃ
ସେ ନିତ୍ୟ ଓ ଅନିତ୍ୟ, ନିତ୍ୟ ବୀଜର ସ୍ୱରୂପ, ନିତ୍ୟ ଦେହ, ନିତ୍ୟ ଅଙ୍ଗର ଗଠନ, ନିତ୍ୟ ନାଥ, ନିତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ନିତ୍ଯନୂତନରୂପଶ୍ଚ ନିତ୍ଯନୂତନଯୌଵନଃ । ନିତ୍ଯନୂତନଵେଷଶ୍ଚ ଵଯସା ନିତ୍ଯନୂତନଃ
ସେ ସଦା ନୂତନ ରୂପ, ସଦା ନୂତନ ଯୁବା, ସଦା ନୂତନ ପୋଷାକ, ଏବଂ ସଦା ନୂତନ ବୟସର।
ନିତ୍ଯନୂତନସଂଭାଷୋ ଯତ୍ପ୍ରେମ ନିତ୍ଯନୂତନମ୍ । ନିତ୍ଯନୂତନସଂପ୍ରାପ୍ତିଃ ସୌଭାଗ୍ଯଂ ନିତ୍ଯନୂତନମ୍
ଯେ ପ୍ରେମ ସଦା ନୂତନ ରହେ, ଆଲୋଚନାରେ ନିତ୍ୟ ନୂତନ ଅନୁଭୂତି ଦେଇଥାଏ, ନିତ୍ୟ ନୂତନ ଲାଭ ହୁଏ, ସେହି ଭାଗ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସଦା ନୂତନ ରହେ।
ସୁଧାରସପରଂ ମିଷ୍ଟଂ ଯତ୍ଵାକ୍ଯଂ ନିତ୍ଯନୂତନମ୍ । ନିତ୍ଯନୂତନଭକ୍ତଂ ଚ ଯତ୍ପଦଂ ନିତ୍ଯନୂତନମ୍
ଯେ କଥା ଅମୃତର ରସ ଭଳି ମିଠା ଏବଂ ସଦା ନୂତନ ରହେ, ଯେ ଭକ୍ତି ସଦା ନୂତନ ଅନୁଭୂତି ଦେଉଛି, ଏବଂ ଯେ ପଦ ସଦା ନୂତନ ରହେ।
ସ୍ଥାଯଂ ସ୍ଥାଯଂ ପ୍ରାଙ୍ଗଣେଽସ୍ମିନମାଯେଶୋ ମାଯଯା ଯୁତଃ । ଅତୀଵ ରମ୍ଯେ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧୋ ବଭୂଵ ଗମନୋନ୍ମୁଖଃ
ଏହି ପ୍ରାଙ୍ଗଣରେ ପୁନିପୁନି ମାୟାର ନାଥ, ମାୟା ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଅତି ରମଣୀୟ ଏବଂ ଗଭୀର ସ୍ନେହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିଦାୟ ନିମିତ୍ତେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ରମ୍ଭାସ୍ତମ୍ଭସମୂହୈଶ୍ଚ ରସାଲପଲ୍ଲଵାନ୍ଵିତୈଃ । ପଟ୍ଟସୂତ୍ରନିବଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ସୁନ୍ଦରୈଶ୍ଚ ସୁସଂସ୍କୃତୈଃ
କଦଳୀ ଗଛର ଗୁଛ ମଧ୍ୟରେ ରସାଳ ଗଛର କିଶଳୟ ଦେଇ ସଜାଯାଇଥିଲା, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଭଲ ଭାବରେ ପଟ୍ଟ ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପଦ୍ମରାଗେଣ ଖଚିତେ ରଚିତେ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା । କସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମାକ୍ତୈଶ୍ଚ ଚନ୍ଦନୈଶ୍ଚ ସୁସଂସ୍କୃତେ
ପଦ୍ମରାଗ ରତ୍ନରେ ଖୋଦି ଏବଂ ବିଶ୍ବକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, କସ୍ତୂରୀ, କୁଙ୍କୁମ ଏବଂ ଚନ୍ଦନରେ ଭଲ ଭାବରେ ଲିପି ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ତତ୍ର ତସ୍ଥୌ ସ୍ଵଯଂ କୃଷ୍ଣଃ ସହାକ୍ରୂରଃ ସବାନ୍ଧଵଃ । ଯଶୋଦଯା ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଟୋ ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେନ ମାଯଯା
ସେଠାରେ କୃଷ୍ଣ ନିଜେ ଅକୃର ଏବଂ ତାଙ୍କର ବାନ୍ଧବମାନେ ସହିତ ଦଣ୍ଡାଇଥିଲେ, ଯଶୋଦା ମାୟା ସହିତ ସ୍ନେହରେ ବାମ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ।