ହତପ୍ରଜଃ ପ୍ରଜାଲାଭଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ଚାପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ । ଯଶଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵିପୁଲମଯଶସ୍ଵୀ ଚ ଲୀଲଯା
ଯାହାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି, ସେ ପୁନି ସନ୍ତାନ ପାଉଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଥିର ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ଥିରତା ଲଭନ୍ତି; ବଡ଼ ଯଶ ପାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅପଯଶ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସହଜରେ ମହିମା ପାଉଛନ୍ତି।
ଅଥ ସୁଷ୍ଵାପ ସମଯେ ପରଂ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ । ରମ୍ଯେ ଚମ୍ପକତଲ୍ପେ ଚ କୃଷ୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ତାପରେ, ଉଚିତ ସମୟରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରି, ସେ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଶୋଇଁରେ ଭଲଭାବେ ଶୁଇଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତିରେ ରଖିଲେ।
ପ୍ରାତରୁଥାଯ ସହସା କୃତ୍ଵାଽଽଙ୍ନିକମନୁତ୍ତମମ୍ । ସ୍ଵରଥେ ସ୍ଥାପଯାମାସ ରାମଂ କୃଷ୍ଣଂ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ପ୍ରଭାତରେ ଦ୍ରୁତ ଉଠି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଧ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ନିଜ ରଥରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ଗଵ୍ଯଂ ପଞ୍ଚପ୍ରକାରଂ ଚ ନାନାଦ୍ରଵ୍ଯଂ ସୁଦୁଲ୍ରଭମ୍ । ଵୃଷଭାନଂ ଚ ନନ୍ଦଂ ଚ ସୁନନ୍ଦଂ ଚନ୍ଦଭାନକମ୍
ସେ ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଗୋଦୁଗ୍ଧ ଉତ୍ପାଦ, ବିଭିନ୍ନ ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ, ବୃଷଭାନ, ନନ୍ଦ, ସୁନନ୍ଦ ଏବଂ ଚନ୍ଦଭାନକୁ ଏକଠି କଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରଂ ଵାଦ୍ଯଂ ଚ ମୃଦଙ୍ଗମୁରଜାଦିକମ୍ । ପଟହଂ ପଣଵଂ ଚୈଵ ଢକ୍କାଂ ଦୁଂଦୁଭିମାନକମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମୂସିକ ବାଦ୍ୟ, ମୃଦଙ୍ଗ, ମୁରଜ, ପଟହ, ପଣବ, ଢକ୍କା, ଦୁଂଦୁଭି ଓ ମାନକ ଏହି ସବୁ ଏକଠି କଲେ।
ସଜ୍ଜାଂ ସଂନହନୀଂ କାସ୍ଯପଟ୍ଟମର୍ଦଲମଣ୍ଡଵୀମ୍ । ଵାଦଯାମାସ ସାନନ୍ଦଂ ନନ୍ଦଗୋପୋ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵରଃ
ସେ ଉତ୍ସବ ମଞ୍ଚ ସଜାଇଲେ, କାଂସ୍ୟ ପାତ୍ର ଓ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କଲେ, ଏବଂ ଗୋପମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ନନ୍ଦ ଆନନ୍ଦରେ ବାଦ୍ୟ ବଜାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଦ୍ଯଂ ଚ ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଗମନଂ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ରଥସ୍ଥଂ ତମାଯଯୁଃ କୋପପୀଡିତାଃ
ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଓ ରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ଖବର ଶୁଣି, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରଥରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
କୃଷ୍ଣେନ ଵାରିତାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରେରିତା ରାଧାଯା ଦ୍ଵିଜଃ । ବଭଞ୍ଜୁରୀଶ୍ଵରରଥଂ ପାଦାଘାତେନ ଲୀଲଯା
ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ରୋକିଲେ ଏବଂ ରାଧା ଉତ୍ସାହିତ କଲେ; ଗୋପୀମାନେ ଖେଳି ଖେଳି ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରଥକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତତ୍ର ସର୍ଵେଷୁ ଗୋପେଶ ହାହାକାରଂ କୃତେଷୁ ଚ । ପ୍ରଯଯୁର୍ବଲଵତ୍ଯଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ସମସ୍ତ ଗୋପମାନେ ହାହାକାର କଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତିରେ ଧରି ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
କାଚିତ୍କ୍ରୂରଂ ତମକ୍ରୂରଂ ଭର୍ତ୍ସଯାମାସ କୋପତଃ । କାଶ୍ଚିଦ୍ଵଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ଵସ୍ତ୍ରେଣ ଚାକୂରଂ ପ୍ରଯଯୁସ୍ତତଃ
କେହି କ୍ରୋଧରେ ଦୁଷ୍ଟ ଅକୃରକୁ ଡାଟିଲେ; କେହି ତାଙ୍କୁ କପଡ଼ାରେ ବାନ୍ଧି ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ।
କାଚିତ୍ତଂ ତାଡଯାମାସ କଙ୍କଣେନ କରେଣ ଚ । ତଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଂ ହାରଯାମାସ କୃତ୍ଵା ଵିଵସନଂ ମୁନେ
କେହି ତାଙ୍କୁ ହାତର କଙ୍କଣ ଦ୍ୱାରା ମାଡ଼ିଲେ, ଅନ୍ୟେ ତାଙ୍କର କପଡ଼ା ନେଇ ନିର୍ବସନ କରିଦେଲେ, ମୁନି।
କ୍ଷତଵିକ୍ଷତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽକ୍ରୂରଂ ଚ ମାଧଵଃ । ଜଗାମ ରାଧାନିକଟଂ ବୋଧଯାମାସ ତାଂ ପୁନଃ
ଅକୃରଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ଦେହରେ ଆଘାତ ଓ ରକ୍ତପାତ ଦେଖି, ମାଧବ ରାଧାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପୁନି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକେନ ଯୋଗେନ ଵିନଯେନ ଚ ସାଦରମ୍ । ଅକ୍ରୂରଂ ବୋଧଯାମାସ ଵୋଧଯାମାସ ତାଂ ପୁନଃ
ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଯୋଗ ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ, ସେ ଅକୃରଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ଆକାଶାତ୍ପତିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସନ୍ତ୍ରପ୍ରସ୍ଥାପିତଂ ରଥମ୍ । ଵିଚିତ୍ରଵସ୍ତ୍ରସଂଯୁକ୍ତଂ ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ହରିଃ
ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗିନ କପଡ଼ାରେ ଶୋଭିତ, ସେହି ରଥକୁ ହରି ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ଖଚିତଂ ମଣିରାଜେନ ରଚିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାତୃଭଵନମାଜଗାମ ଜଗତ୍ପତିଃ
ମଣିର ଅଳଙ୍କାରରେ ଖଚିତ ଏବଂ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ସେହି ରଥକୁ ଦେଖି, ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ ନିଜ ମାଆଁଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ସୁଖଂ ସୁପ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ସହବାନ୍ଧଵଃ । ତସ୍ଥୌ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଦେଵେନ୍ଦ୍ରବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷଵନ୍ଦିତଃ
ଭୋଜନ କରି, ପାନ କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ସହଯାତୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୁଇ, ଭଗବାନ ମୁନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶେଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ।
ମୁଷୁପୁର୍ଗୋଂପିକାଃ ସର୍ଵାଃ ପରଂ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସାଃ । ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଚ ରମ୍ଯେ ଚ ରାଧଯା ସହ ନାରଦ
ସମସ୍ତ ଗୋପିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ପୁଷ୍ପ ଶଯ୍ୟାରେ ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ଶୟନ କରିଥିଲେ, ନାରଦ।
ସର୍ଵେ ଚାଽଽନନ୍ଦଯୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଜନା ଗୋକୁଲଵାସିନଃ । କେଚିଦ୍ଗୋପାଶ୍ଚ ନନୃତୁଃ କେଚିତ୍ସଂଗୀତତତ୍ପରାଃ
ଗୋକୁଳର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ; କିଛି ଗୋପମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ, କିଛି ଗାନରେ ଲଗିଥିଲେ।
ଅଥୈକସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ରାଧିକାଯାଂ ଚ ସୁପ୍ତାଯାଂ ସୁପ୍ତାସୁ ଗୋପିକାସୁ । ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନତଲ୍ପେ ଚ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତେ
ଏହି ସମୟରେ, ରାଧା ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ଗୋପିମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶଯ୍ୟା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ପବନ ଦ୍ୱାରା ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।
ତୃତୀଯପ୍ରହରେଽତୀତେ ନିଶାଯାଂ ଚ ଶୁଭେ କ୍ଷଣେ । ଶୁଭଚନ୍ଦ୍ରର୍କ୍ଷଯୋଗେ ଚାମୃତଯୋଗସମନ୍ଵିତେ
ରାତିର ତୃତୀୟ ପ୍ରହର ଶେଷ ହେଲା, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରାର ଶୁଭ ଯୋଗରେ, ଅମୃତ ଦେଇଥିବା ଯୋଗରେ।
ସୌମ୍ଯସ୍ଵାମିଯୁତେ ଲଗ୍ନେ ସୌମ୍ଯଗ୍ରହଵିଲୋକିତେ । ପାପଗ୍ରହସମାସକ୍ତଦୁଷ୍ଟଦୋଷାଦିଵର୍ଜିତେ
ଶୁଭ ଲଗ୍ନରେ, ଶୁଭ ଗ୍ରହମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ଗ୍ରହ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଦୋଷ ରହିଥିଲେ ନାହିଁ।
ଯଶୋଦାଂ ବୋଧଯାମାସ କାରଯାମାସ ମଙ୍ଗଲମ୍ । ଵନ୍ଧୂନାଶ୍ଵାସଯାମାସ ସମୁତ୍ଥାଯ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ହରି ସ୍ୱୟଂ ଉଠି, ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଜଗାଇଲେ, ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ, ନିଜ ବନ୍ଧୁମାନେକୁ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଲେ।
ଵାଦ୍ଯଂ ନିଷେଧଯାମାସ ରାଧିକାଭଯଭୀତଵତ୍ । ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ତା ଚ ପାତା ଭର୍ତା ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଵତ୍
ସେ ସଙ୍ଗୀତ ବନ୍ଦ କରିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ, ରାଧାଙ୍କ ଭୟରେ ଭୟଭିତ ଭଳି; ସେ ସ୍ୱୟଂ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ରକ୍ଷକ ଓ ପାଳକ, ତଥାପି ଅନ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲିଥିବା ଭଳି ଆଚରଣ କଲେ।
ପ୍ରକ୍ଷାଲ୍ଯ ପାଦଯୁଗଲଂ ଧୃତଵା ଧୌତେ ଚ ଵାସସୀ । ଉଵାସ ସଂସ୍କୃତେ ସ୍ଥାନେ ଵିଲିପ୍ତେ ଚନ୍ଦନାଦିନା
ନିଜ ପାଦଯୁଗଳ ପରିଷ୍କାର କରି, ସ୍ୱଚ୍ଛ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସୁଧାରିତ ସ୍ଥାନରେ ବସିଲେ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ।
ଫଲପଲ୍ଲଵସଂଯୁକ୍ତଂ ସଂସ୍କୃତଂ ଚନ୍ଦନାଦିଭିଃ । ଵାମେ କୃତ୍ଵା ପୂର୍ଣକୁମ୍ଭଂ ଵହ୍ନିଂ ଵିପ୍ରଂ ସ୍ଵଦକ୍ଷିଣେ
ବାମ ପାଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଳଶ, ଫଳ ଓ କୋମଳ ପତ୍ର, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ସଜାଇ ରଖିଲେ; ଡାହାଣ ପାଖରେ ଅଗ୍ନି ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରଖିଲେ।
ପତିପୁତ୍ରଵତୀଂ ଦୀପଂ ଦର୍ପଣଂ ପୁରତସ୍ତଥା । ଦୂର୍ଵାକାଣ୍ଡଂ ଚ ସୁସ୍ନିଗ୍ଧଂ ପୁଷ୍ପଂ ଧାନ୍ଯଂ ସିତଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦୀପ, ଦର୍ପଣ, ପତିପୁତ୍ରବତୀ ଜନନୀ, ନରମ ଦୁର୍ବା, ଶୁଭ ପୁଷ୍ପ ଓ ଶୁଭ ଧାନ୍ୟ ରଖିଲେ।
ଗୁରୁଦତ୍ତଂ ଗୁହୀତ୍ଵା ଚ ପ୍ରଦଧୌ ମସ୍ତକୋପରି । ଧୃତଂ ଦଦର୍ଶ ମାଧ୍ଵୀକଂ ରଜତଂ କାଞ୍ଚନଂ ଦଧି
ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦ୍ରବ୍ୟ ନେଇ, ମସ୍ତକରେ ରଖିଲେ; ମାଧୁ, ଚାନ୍ଦି, ସୁନା ଓ ଦହି ଦେଖିଲେ।
ଚନ୍ଦନଂ ଲେପନଂ କୃତ୍ଵା ପୁଷ୍ପମାଲାଂ ଗଲେ ଦଦୌ । ଗୁରୁଵର୍ଗଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଂ ଚ ଵନ୍ଦଯାମାସ ଭକ୍ତିତଃ
ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରି, ଗଳାରେ ପୁଷ୍ପମାଳା ପିନ୍ଧିଲେ, ଗୁରୁବର୍ଗ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଶଙ୍ଖଧ୍ଵନିଂ ଵେଦପାଠଂ ସଂଗୀତଂ ମଙ୍ଗଲାଷ୍ଟକମ୍ । ଵିପ୍ରଶୀର୍ଵଚନଂ ରମ୍ଯଂ ଶୁଶ୍ରାଵ ପରମାଦରମ୍
ସେ ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି, ବେଦ ପାଠ, ଗୀତ, ମଙ୍ଗଳ ଷ୍ଟକ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶୁଭ ଶୀର୍ବାଦ ସହ ରମ୍ୟ ଶବ୍ଦକୁ ଉତ୍ତମ ଆଦର ସହିତ ଶୁଣିଲେ।
ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମଙ୍ଗଲରୂପଂ ଚ ସର୍ଵତ୍ର ମଙ୍ଗଲପ୍ରଦମ୍ । ଚିକ୍ଷେପ ଦକ୍ଷିଣାଂ ପାଦଂ ସୁନ୍ଦରଂ ସ୍ଵାତ୍ମଵିଗ୍ରହମ୍
ସମସ୍ତ ଠାରେ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥିବା ମଙ୍ଗଳମୟ ରୂପକୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ନିଜ ସୁନ୍ଦର ଡାହାଣ ପାଦକୁ ଦେଖାଇଲେ, ନିଜ ଦେହର ରୂପ।