ରାଧାପ୍ରାଣାଧିଦେଵାଯ ଵିଶ୍ଵରୂପାଯ ତେ ନମଃ । ଵେଦସ୍ତୁତାତ୍ମଵେଦଜ୍ଞରୂପିଣେ ସର୍ଵଵେଦିନେ
ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରାଣର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ ଯିଏ, ବେଦମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଆତ୍ମାର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଵୈଦାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵାଯ ଵେଦବୀଜାଯ ତେ ନମଃ । ଯସ୍ଯ ଲୋମସୁ ଵିଶ୍ଵାନି ଚାସଂଖ୍ଯାନି ଚ ନିତ୍ଯଶଃ
ବେଦମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ବେଦର ମୂଳ, ଯାହାଙ୍କ ଲୋମରେ ଅନେକ ଅସଂଖ୍ୟ ଜଗତ ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମହଦ୍ଵିଷ୍ଣୋରୀଶ୍ଵରାଯ ଵିଶ୍ଵେଶାଯ ନମୋ ନମଃ । ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରକୃତିରୂପାଯ ପ୍ରାକୃତାଯ ନମୋo
ମହାବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଈଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ମୋର ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ସେ ନିଜେ ପ୍ରକୃତିର ରୂପ ଏବଂ ଆଦି ଜନ।
ପ୍ରକୃତୀଶ୍ଵରରୂପାଯ ପ୍ରଧାନପୁରୂଷାଯ ଚ । ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ମୂର୍ଚ୍ଛାମାପ ସଭାତଲେ
ପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ସମସ୍ତ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଏପରି ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ସଭାମଝିରେ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ପପାତ ସହସା ଭୂମୌ ପୁନରୀଶଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ । ବହିଃସ୍ଥଂ ହୃଦଯସ୍ଥଂ ଚ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ହଠାତ୍ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ପୁନି ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବାହାରେ ଓ ହୃଦୟରେ, ପରମାତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ପରିତଃ ଶ୍ଯାମରୂପଂ ଚ ଵିଶ୍ଵସ୍ଥଂ ଵିଶ୍ଵମେଵ ଚ । ଅକ୍ରୂରଂ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନ୍ଦଃ ସାଦରପୂର୍ଵକମ୍
ଚାରିପାଖରେ ଶ୍ୟାମ ରୂପ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖିଲେ; ଅକୃରଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଦେଖି, ନନ୍ଦ ଅତି ଆଦର ସହିତ,
ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସ ନାରଦ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ସର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କିଂସ୍ଵିଦ୍ଦୃଷ୍ଟମିତି ତ୍ଵଯା
ସେ ଅକୃରଙ୍କୁ ରତ୍ନମଞ୍ଚରେ ବସାଇଲେ, ହେ ନାରଦ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ: 'ତୁମେ କ'ଣ ଦେଖିଲା?'
ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଭୋଜଯାମାଯ କୁଶଲଂ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅକ୍ରୂରେଃ କଥଯାମସ କଂସଵୃତ୍ତାନ୍ତମୀପ୍ସିତମ୍
ସେ ପୁନିପୁନି ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ, ଭଲ ଅଛ କି ନାହିଁ ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ଅକୃର କାଂସର କଥା ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କହିଦେଲେ।
ସ୍ଵପିତ୍ରୋର୍ମୋକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ଚ ଗମନଂ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ । ଇତ୍ଯକ୍ରୂରକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ପଠେତ୍ସୁସମାହିତଃ
ନିଜ ପିତାଙ୍କର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏବଂ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ, ଯେ କେହି ଅକୃରର ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ପଢ଼ିଥାଏ—
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରମଭାର୍ଯୋଂ ଲଭତେ ପ୍ରିଯମ୍ । ଅଧନୋ ଧନମାପ୍ନୋତି ନିର୍ଭୂମିରୁର୍ଵରାଂ ମହୀମ୍
ଯାହାଙ୍କ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ପୁଅ ପାଉଛନ୍ତି; ଯାହାଙ୍କ ଜୀବନୀ ସାଙ୍ଗିନୀ ନାହିଁ, ସେ ପ୍ରିୟାକୁ ଲଭନ୍ତି; ଗରିବ ଧନ ଲଭନ୍ତି, ଏବଂ ଅଉପଜା ଜମି ଉପଜାଉଥିବା ହୁଏ।
ହତପ୍ରଜଃ ପ୍ରଜାଲାଭଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ଚାପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ । ଯଶଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵିପୁଲମଯଶସ୍ଵୀ ଚ ଲୀଲଯା
ଯାହାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି, ସେ ପୁନି ସନ୍ତାନ ପାଉଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଥିର ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ଥିରତା ଲଭନ୍ତି; ବଡ଼ ଯଶ ପାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅପଯଶ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସହଜରେ ମହିମା ପାଉଛନ୍ତି।
ଅଥ ସୁଷ୍ଵାପ ସମଯେ ପରଂ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ । ରମ୍ଯେ ଚମ୍ପକତଲ୍ପେ ଚ କୃଷ୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ତାପରେ, ଉଚିତ ସମୟରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରି, ସେ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଶୋଇଁରେ ଭଲଭାବେ ଶୁଇଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତିରେ ରଖିଲେ।
ପ୍ରାତରୁଥାଯ ସହସା କୃତ୍ଵାଽଽଙ୍ନିକମନୁତ୍ତମମ୍ । ସ୍ଵରଥେ ସ୍ଥାପଯାମାସ ରାମଂ କୃଷ୍ଣଂ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ପ୍ରଭାତରେ ଦ୍ରୁତ ଉଠି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଧ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ନିଜ ରଥରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ଗଵ୍ଯଂ ପଞ୍ଚପ୍ରକାରଂ ଚ ନାନାଦ୍ରଵ୍ଯଂ ସୁଦୁଲ୍ରଭମ୍ । ଵୃଷଭାନଂ ଚ ନନ୍ଦଂ ଚ ସୁନନ୍ଦଂ ଚନ୍ଦଭାନକମ୍
ସେ ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଗୋଦୁଗ୍ଧ ଉତ୍ପାଦ, ବିଭିନ୍ନ ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ, ବୃଷଭାନ, ନନ୍ଦ, ସୁନନ୍ଦ ଏବଂ ଚନ୍ଦଭାନକୁ ଏକଠି କଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରଂ ଵାଦ୍ଯଂ ଚ ମୃଦଙ୍ଗମୁରଜାଦିକମ୍ । ପଟହଂ ପଣଵଂ ଚୈଵ ଢକ୍କାଂ ଦୁଂଦୁଭିମାନକମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମୂସିକ ବାଦ୍ୟ, ମୃଦଙ୍ଗ, ମୁରଜ, ପଟହ, ପଣବ, ଢକ୍କା, ଦୁଂଦୁଭି ଓ ମାନକ ଏହି ସବୁ ଏକଠି କଲେ।
ସଜ୍ଜାଂ ସଂନହନୀଂ କାସ୍ଯପଟ୍ଟମର୍ଦଲମଣ୍ଡଵୀମ୍ । ଵାଦଯାମାସ ସାନନ୍ଦଂ ନନ୍ଦଗୋପୋ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵରଃ
ସେ ଉତ୍ସବ ମଞ୍ଚ ସଜାଇଲେ, କାଂସ୍ୟ ପାତ୍ର ଓ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କଲେ, ଏବଂ ଗୋପମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ନନ୍ଦ ଆନନ୍ଦରେ ବାଦ୍ୟ ବଜାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଦ୍ଯଂ ଚ ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଗମନଂ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ରଥସ୍ଥଂ ତମାଯଯୁଃ କୋପପୀଡିତାଃ
ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଓ ରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ଖବର ଶୁଣି, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରଥରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
କୃଷ୍ଣେନ ଵାରିତାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରେରିତା ରାଧାଯା ଦ୍ଵିଜଃ । ବଭଞ୍ଜୁରୀଶ୍ଵରରଥଂ ପାଦାଘାତେନ ଲୀଲଯା
ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ରୋକିଲେ ଏବଂ ରାଧା ଉତ୍ସାହିତ କଲେ; ଗୋପୀମାନେ ଖେଳି ଖେଳି ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରଥକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତତ୍ର ସର୍ଵେଷୁ ଗୋପେଶ ହାହାକାରଂ କୃତେଷୁ ଚ । ପ୍ରଯଯୁର୍ବଲଵତ୍ଯଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ସମସ୍ତ ଗୋପମାନେ ହାହାକାର କଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତିରେ ଧରି ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
କାଚିତ୍କ୍ରୂରଂ ତମକ୍ରୂରଂ ଭର୍ତ୍ସଯାମାସ କୋପତଃ । କାଶ୍ଚିଦ୍ଵଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ଵସ୍ତ୍ରେଣ ଚାକୂରଂ ପ୍ରଯଯୁସ୍ତତଃ
କେହି କ୍ରୋଧରେ ଦୁଷ୍ଟ ଅକୃରକୁ ଡାଟିଲେ; କେହି ତାଙ୍କୁ କପଡ଼ାରେ ବାନ୍ଧି ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ।
କାଚିତ୍ତଂ ତାଡଯାମାସ କଙ୍କଣେନ କରେଣ ଚ । ତଦ୍ଵସ୍ତ୍ରଂ ହାରଯାମାସ କୃତ୍ଵା ଵିଵସନଂ ମୁନେ
କେହି ତାଙ୍କୁ ହାତର କଙ୍କଣ ଦ୍ୱାରା ମାଡ଼ିଲେ, ଅନ୍ୟେ ତାଙ୍କର କପଡ଼ା ନେଇ ନିର୍ବସନ କରିଦେଲେ, ମୁନି।
କ୍ଷତଵିକ୍ଷତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽକ୍ରୂରଂ ଚ ମାଧଵଃ । ଜଗାମ ରାଧାନିକଟଂ ବୋଧଯାମାସ ତାଂ ପୁନଃ
ଅକୃରଙ୍କୁ ସମଗ୍ର ଦେହରେ ଆଘାତ ଓ ରକ୍ତପାତ ଦେଖି, ମାଧବ ରାଧାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପୁନି ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ।
ଆଧ୍ଯାତ୍ମିକେନ ଯୋଗେନ ଵିନଯେନ ଚ ସାଦରମ୍ । ଅକ୍ରୂରଂ ବୋଧଯାମାସ ଵୋଧଯାମାସ ତାଂ ପୁନଃ
ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଯୋଗ ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ, ସେ ଅକୃରଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ଆକାଶାତ୍ପତିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସନ୍ତ୍ରପ୍ରସ୍ଥାପିତଂ ରଥମ୍ । ଵିଚିତ୍ରଵସ୍ତ୍ରସଂଯୁକ୍ତଂ ଦଦର୍ଶ ପୁରତୋ ହରିଃ
ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଥିବା ଦିବ୍ୟ ରଥ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗିନ କପଡ଼ାରେ ଶୋଭିତ, ସେହି ରଥକୁ ହରି ନିଜ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।
ଖଚିତଂ ମଣିରାଜେନ ରଚିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାତୃଭଵନମାଜଗାମ ଜଗତ୍ପତିଃ
ମଣିର ଅଳଙ୍କାରରେ ଖଚିତ ଏବଂ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି, ସେହି ରଥକୁ ଦେଖି, ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ ନିଜ ମାଆଁଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ।
ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପୀତ୍ଵା ସୁଖଂ ସୁପ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ସହବାନ୍ଧଵଃ । ତସ୍ଥୌ ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଦେଵେନ୍ଦ୍ରବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷଵନ୍ଦିତଃ
ଭୋଜନ କରି, ପାନ କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦରେ ସହଯାତୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୁଇ, ଭଗବାନ ମୁନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଶେଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଅବସ୍ଥାନ କଲେ।
ମୁଷୁପୁର୍ଗୋଂପିକାଃ ସର୍ଵାଃ ପରଂ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସାଃ । ପୁଷ୍ପତଲ୍ପେ ଚ ରମ୍ଯେ ଚ ରାଧଯା ସହ ନାରଦ
ସମସ୍ତ ଗୋପିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ପୁଷ୍ପ ଶଯ୍ୟାରେ ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ଶୟନ କରିଥିଲେ, ନାରଦ।
ସର୍ଵେ ଚାଽଽନନ୍ଦଯୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଜନା ଗୋକୁଲଵାସିନଃ । କେଚିଦ୍ଗୋପାଶ୍ଚ ନନୃତୁଃ କେଚିତ୍ସଂଗୀତତତ୍ପରାଃ
ଗୋକୁଳର ସମସ୍ତ ଲୋକ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ; କିଛି ଗୋପମାନେ ନୃତ୍ୟ କରିଥିଲେ, କିଛି ଗାନରେ ଲଗିଥିଲେ।
ଅଥୈକସପ୍ତତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ରାଧିକାଯାଂ ଚ ସୁପ୍ତାଯାଂ ସୁପ୍ତାସୁ ଗୋପିକାସୁ । ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନତଲ୍ପେ ଚ ଵାଯୁନା ସୁରଭୀକୃତେ
ଏହି ସମୟରେ, ରାଧା ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ଗୋପିମାନେ ମଧ୍ୟ ଶୟନ କରୁଥିଲେ, ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶଯ୍ୟା ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ପବନ ଦ୍ୱାରା ସୁଗନ୍ଧିତ ହୋଇଥିଲା।
ତୃତୀଯପ୍ରହରେଽତୀତେ ନିଶାଯାଂ ଚ ଶୁଭେ କ୍ଷଣେ । ଶୁଭଚନ୍ଦ୍ରର୍କ୍ଷଯୋଗେ ଚାମୃତଯୋଗସମନ୍ଵିତେ
ରାତିର ତୃତୀୟ ପ୍ରହର ଶେଷ ହେଲା, ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ତାରାର ଶୁଭ ଯୋଗରେ, ଅମୃତ ଦେଇଥିବା ଯୋଗରେ।