କ୍ଷଣଂ ଧର୍ମସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଶେଷରୁପଂ କ୍ଷଣଂ କ୍ଷଣମ୍ । କ୍ଷଣଂ ଭାସ୍କରରୂପଂ ଚ ଜ୍ଯୋତୀରୂପଂ ସନାତନମ୍
ସେ କେବେ ଧର୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ, କେବେ ଶେଷନାଗ ଭାବେ, କେବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ, ଏବଂ କେବେ ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକର ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
କ୍ଷଣଂ ପରମଶୋଭାଢ୍ଯଂ କୋଟିକନ୍ଦର୍ପନିନ୍ଦିତମ୍ । କାମିନୀକମନୀଯଂ ଚ କାମୁକଂ କାମସଂଯୁତମ୍
ସେ କେବେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିଲେ, କୋଟି କାମଦେବକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଉଥିଲେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ମାନୁଥିଲେ, ଆକର୍ଷକ ଏବଂ କାମନାରେ ଏକତ୍ରିତ ଥିଲେ।
ଏଵଂଭୂତଂ ଶିଶୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଥାପଯାମାସ ଵକ୍ଷସି । ରତ୍ନମିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ନନ୍ଦଦତ୍ତେ ଚ ନାରଦ
ଏପରି ଶିଶୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ, ନନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ରତ୍ନମଞ୍ଚରେ ବସାଇଲେ, ହେ ନାରଦ।
କୃତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହଃ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଭୂମୌ ତୁଷ୍ଟାଵ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଉଥିବାବେଳେ, ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିକୁ ନମାଇ, ସେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଅକ୍ରୂର ଉଵାଚ ନମଃ କାରଣରୂପାଯ ପରମାତ୍ମସ୍ଵରୂପିଣେ ସର୍ଵେଷାମପି ଵିଶ୍ଵାନାମୀଶ୍ଵରାଯ ନମୋ ନମଃ । ପରାଯ ପ୍ରକୃତେରୀଶ ପରାତ୍ପରତରାଯ ଚ
ଅକୃର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ସମସ୍ତଙ୍କର କାରଣ ଯିଏ, ପରମାତ୍ମା ସ୍ୱରୂପ ଯିଏ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଈଶ୍ୱର, ସେଠାରେ ମୋର ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ପ୍ରକୃତିର ଉପରେ ଯିଏ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ରଖନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନିର୍ଗୁଣାଯ ନିରୀହାଯ ନୀରୂପାଯ ସ୍ଵରୂପିଣେ । ସର୍ଵଦେଵସ୍ଵରୂପାଯ ସର୍ଵଦେଵେଶ୍ଵରାଯ ଚ
ଯିଏ ଗୁଣରହିତ, ଇଚ୍ଛାରହିତ, ରୂପରହିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଅଛି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ପ୍ରଭୁ।
ସର୍ଵଦେଵାଧିଦେଵାଯ ଵିଶ୍ଵାଦିଭୂତରୂପିଣେ । ଅସଂଶ୍ଯେଷୁ ଚ ଵିଶ୍ଵେଷୁ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାତ୍ମକ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ଯିଏ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ଶିବ ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ସ୍ଵରୂପାଯାଽଽଦିବୀଜାଯ ତଦୀଶଵିଶ୍ଵରୂପିଣେ । ନମୋ ଗୋପାଙ୍ଗନେଶାଯ ଗଣେଶେଶ୍ଵରରୂପିଣେ
ଯିଏ ସ୍ୱରୂପରେ ଆଦିବୀଜ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ନାଥ ଏବଂ ଗଣେଶଙ୍କ ରୂପରେ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମଃ ସୁରଗଣେଶାଯ ରାଧେଶାଯ ନମୋ ନମଃ । ରାଧାରମଣରୂପାଯ ରାଧାରୂପଧରାଯ ଚ
ଦେବମଣ୍ଡଳର ନାଥ, ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ରାଧାରାଧ୍ଯାଯ ରାଧାଯାଃ ପ୍ରାଣାଧିକତରାଯ ଚ । ରାଧାସାଧ୍ଯାଯ ରାଧାଧିଦେଵପ୍ରିଯତମାଯ ଚ
ଯିଏ ରାଧାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ରାଧାଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ରାଧା ଯାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି, ଏବଂ ରାଧାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ।
ରାଧାପ୍ରାଣାଧିଦେଵାଯ ଵିଶ୍ଵରୂପାଯ ତେ ନମଃ । ଵେଦସ୍ତୁତାତ୍ମଵେଦଜ୍ଞରୂପିଣେ ସର୍ଵଵେଦିନେ
ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରାଣର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ ଯିଏ, ବେଦମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଆତ୍ମାର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଵୈଦାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵାଯ ଵେଦବୀଜାଯ ତେ ନମଃ । ଯସ୍ଯ ଲୋମସୁ ଵିଶ୍ଵାନି ଚାସଂଖ୍ଯାନି ଚ ନିତ୍ଯଶଃ
ବେଦମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ବେଦର ମୂଳ, ଯାହାଙ୍କ ଲୋମରେ ଅନେକ ଅସଂଖ୍ୟ ଜଗତ ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମହଦ୍ଵିଷ୍ଣୋରୀଶ୍ଵରାଯ ଵିଶ୍ଵେଶାଯ ନମୋ ନମଃ । ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରକୃତିରୂପାଯ ପ୍ରାକୃତାଯ ନମୋo
ମହାବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଈଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ମୋର ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ସେ ନିଜେ ପ୍ରକୃତିର ରୂପ ଏବଂ ଆଦି ଜନ।
ପ୍ରକୃତୀଶ୍ଵରରୂପାଯ ପ୍ରଧାନପୁରୂଷାଯ ଚ । ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ମୂର୍ଚ୍ଛାମାପ ସଭାତଲେ
ପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ସମସ୍ତ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଏପରି ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ସଭାମଝିରେ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ପପାତ ସହସା ଭୂମୌ ପୁନରୀଶଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ । ବହିଃସ୍ଥଂ ହୃଦଯସ୍ଥଂ ଚ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ହଠାତ୍ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ପୁନି ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବାହାରେ ଓ ହୃଦୟରେ, ପରମାତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ପରିତଃ ଶ୍ଯାମରୂପଂ ଚ ଵିଶ୍ଵସ୍ଥଂ ଵିଶ୍ଵମେଵ ଚ । ଅକ୍ରୂରଂ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନ୍ଦଃ ସାଦରପୂର୍ଵକମ୍
ଚାରିପାଖରେ ଶ୍ୟାମ ରୂପ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖିଲେ; ଅକୃରଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଦେଖି, ନନ୍ଦ ଅତି ଆଦର ସହିତ,
ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସ ନାରଦ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ସର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କିଂସ୍ଵିଦ୍ଦୃଷ୍ଟମିତି ତ୍ଵଯା
ସେ ଅକୃରଙ୍କୁ ରତ୍ନମଞ୍ଚରେ ବସାଇଲେ, ହେ ନାରଦ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ: 'ତୁମେ କ'ଣ ଦେଖିଲା?'
ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଭୋଜଯାମାଯ କୁଶଲଂ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅକ୍ରୂରେଃ କଥଯାମସ କଂସଵୃତ୍ତାନ୍ତମୀପ୍ସିତମ୍
ସେ ପୁନିପୁନି ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ, ଭଲ ଅଛ କି ନାହିଁ ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ଅକୃର କାଂସର କଥା ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କହିଦେଲେ।
ସ୍ଵପିତ୍ରୋର୍ମୋକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ଚ ଗମନଂ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ । ଇତ୍ଯକ୍ରୂରକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ପଠେତ୍ସୁସମାହିତଃ
ନିଜ ପିତାଙ୍କର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏବଂ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ, ଯେ କେହି ଅକୃରର ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ପଢ଼ିଥାଏ—
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରମଭାର୍ଯୋଂ ଲଭତେ ପ୍ରିଯମ୍ । ଅଧନୋ ଧନମାପ୍ନୋତି ନିର୍ଭୂମିରୁର୍ଵରାଂ ମହୀମ୍
ଯାହାଙ୍କ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ପୁଅ ପାଉଛନ୍ତି; ଯାହାଙ୍କ ଜୀବନୀ ସାଙ୍ଗିନୀ ନାହିଁ, ସେ ପ୍ରିୟାକୁ ଲଭନ୍ତି; ଗରିବ ଧନ ଲଭନ୍ତି, ଏବଂ ଅଉପଜା ଜମି ଉପଜାଉଥିବା ହୁଏ।
ହତପ୍ରଜଃ ପ୍ରଜାଲାଭଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠାଂ ଚାପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ । ଯଶଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଵିପୁଲମଯଶସ୍ଵୀ ଚ ଲୀଲଯା
ଯାହାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛି, ସେ ପୁନି ସନ୍ତାନ ପାଉଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଥିର ନୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ଥିରତା ଲଭନ୍ତି; ବଡ଼ ଯଶ ପାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଅପଯଶ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସହଜରେ ମହିମା ପାଉଛନ୍ତି।
ଅଥ ସୁଷ୍ଵାପ ସମଯେ ପରଂ ସଂହୃଷ୍ଟମାନସଃ । ରମ୍ଯେ ଚମ୍ପକତଲ୍ପେ ଚ କୃଷ୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ତାପରେ, ଉଚିତ ସମୟରେ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ମନ ଭରି, ସେ ଚମ୍ପକ ଫୁଲ ଶୋଇଁରେ ଭଲଭାବେ ଶୁଇଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତିରେ ରଖିଲେ।
ପ୍ରାତରୁଥାଯ ସହସା କୃତ୍ଵାଽଽଙ୍ନିକମନୁତ୍ତମମ୍ । ସ୍ଵରଥେ ସ୍ଥାପଯାମାସ ରାମଂ କୃଷ୍ଣଂ ଜଗତ୍ପତିମ୍
ପ୍ରଭାତରେ ଦ୍ରୁତ ଉଠି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଧ୍ଧି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସେ ନିଜ ରଥରେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ଗଵ୍ଯଂ ପଞ୍ଚପ୍ରକାରଂ ଚ ନାନାଦ୍ରଵ୍ଯଂ ସୁଦୁଲ୍ରଭମ୍ । ଵୃଷଭାନଂ ଚ ନନ୍ଦଂ ଚ ସୁନନ୍ଦଂ ଚନ୍ଦଭାନକମ୍
ସେ ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଗୋଦୁଗ୍ଧ ଉତ୍ପାଦ, ବିଭିନ୍ନ ଦୁର୍ଲଭ ଜିନିଷ, ବୃଷଭାନ, ନନ୍ଦ, ସୁନନ୍ଦ ଏବଂ ଚନ୍ଦଭାନକୁ ଏକଠି କଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରଂ ଵାଦ୍ଯଂ ଚ ମୃଦଙ୍ଗମୁରଜାଦିକମ୍ । ପଟହଂ ପଣଵଂ ଚୈଵ ଢକ୍କାଂ ଦୁଂଦୁଭିମାନକମ୍
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମୂସିକ ବାଦ୍ୟ, ମୃଦଙ୍ଗ, ମୁରଜ, ପଟହ, ପଣବ, ଢକ୍କା, ଦୁଂଦୁଭି ଓ ମାନକ ଏହି ସବୁ ଏକଠି କଲେ।
ସଜ୍ଜାଂ ସଂନହନୀଂ କାସ୍ଯପଟ୍ଟମର୍ଦଲମଣ୍ଡଵୀମ୍ । ଵାଦଯାମାସ ସାନନ୍ଦଂ ନନ୍ଦଗୋପୋ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵରଃ
ସେ ଉତ୍ସବ ମଞ୍ଚ ସଜାଇଲେ, କାଂସ୍ୟ ପାତ୍ର ଓ ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ କଲେ, ଏବଂ ଗୋପମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ନନ୍ଦ ଆନନ୍ଦରେ ବାଦ୍ୟ ବଜାଇଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାଦ୍ଯଂ ଚ ଗୋପ୍ଯଶ୍ଚ ଗମନଂ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ରଥସ୍ଥଂ ତମାଯଯୁଃ କୋପପୀଡିତାଃ
ବାଦ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଓ ରାମ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରସ୍ଥାନ ଖବର ଶୁଣି, ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ରଥରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
କୃଷ୍ଣେନ ଵାରିତାଃ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରେରିତା ରାଧାଯା ଦ୍ଵିଜଃ । ବଭଞ୍ଜୁରୀଶ୍ଵରରଥଂ ପାଦାଘାତେନ ଲୀଲଯା
ସମସ୍ତଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ରୋକିଲେ ଏବଂ ରାଧା ଉତ୍ସାହିତ କଲେ; ଗୋପୀମାନେ ଖେଳି ଖେଳି ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଈଶ୍ୱରଙ୍କ ରଥକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ତତ୍ର ସର୍ଵେଷୁ ଗୋପେଶ ହାହାକାରଂ କୃତେଷୁ ଚ । ପ୍ରଯଯୁର୍ବଲଵତ୍ଯଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ସମସ୍ତ ଗୋପମାନେ ହାହାକାର କଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପୀମାନେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତିରେ ଧରି ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
କାଚିତ୍କ୍ରୂରଂ ତମକ୍ରୂରଂ ଭର୍ତ୍ସଯାମାସ କୋପତଃ । କାଶ୍ଚିଦ୍ଵଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ଵସ୍ତ୍ରେଣ ଚାକୂରଂ ପ୍ରଯଯୁସ୍ତତଃ
କେହି କ୍ରୋଧରେ ଦୁଷ୍ଟ ଅକୃରକୁ ଡାଟିଲେ; କେହି ତାଙ୍କୁ କପଡ଼ାରେ ବାନ୍ଧି ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ।