ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽକ୍ରୂରଂ ମହାଭାଗଂ ତୂର୍ଣମାଲିଙ୍ଗନଂ ଦଦୌ । ପ୍ରଣେମୁଃ ଶିରମା ସର୍ଵୈ ଗୋପା ଜଗୃହୁରାଶିଷମ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅକୃରକୁ ଦେଖି ଶୀଘ୍ର ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ; ସମସ୍ତ ଗୋପମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ ।
ପରସ୍ପରଂ ଚ ସଂଯୋଗୋ ବଭୂଵ ଗୁଣତ୍ରାନ୍ମୁନେ । କ୍ରୋଡେ ଚକାରାକ୍ରୂରଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣଂ ରାମଂ କ୍ରମେଣ ଚ
ମୁନି, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୁଣର ମିଳନ ହେଲା; ଅକୃର ପ୍ରଥମେ କୃଷ୍ଣ, ପରେ ରାମଙ୍କୁ କୋଳରେ ନେଲେ ।
ଚୁଚୁମ୍ବ ଗଣ୍ଡଯୁଗୁଲେ ପୁଲକାଞ୍ଯିତଵିଗ୍ରହଃ । ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋଽତିସାହ୍ଲାଦଃ କୃତାର୍ଥଃ ସିଦ୍ଧଵାଞ୍ଛିତଃ
ସେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ, ଦୁଇ ଗାଲକୁ ଚୁମ୍ବନ କଲେ, ଆଖିରେ ଅନନ୍ଦ ଲୁହ ଆସିଲା, ଏବଂ ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବାର ଅନୁଭୂତି କଲେ ।
ଦଦର୍ଶ କୃଷ୍ଣଂ ଦ୍ଵିଭୁଜଂ କ୍ଷଣଂ ଶ୍ଯାମଲସୁନ୍ଦରମ୍ । ପୀତଵସ୍ତ୍ରପରୀଧାନଂ ମାଲତୀମାଲ୍ଯଭୂଷିତମ୍
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ହାତରେ, ଶ୍ୟାମ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଦେଖିଲେ, ପୀତବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମାଲତୀ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ।
ଚନ୍ଦନୋକ୍ଷିତସର୍ଵାଙ୍ଗଂ ପରଂ ଵଂଶୀଧରଂ ଵରମ୍ । ସ୍ତୁତଂ ବ୍ରହ୍ମେଶଶେଷାଦ୍ଯୈର୍ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୈଃ ସନକାଦିଭିଃ
ସମସ୍ତ ଦେହ ଚନ୍ଦନରେ ଲେପିଥିବା, ପରମ ବଂଶୀଧର, ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଶେଷ ଏବଂ ସନକ ଆଦି ମହାମୁନିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ ।
ଵୀକ୍ଷିତଂ ଗୋପକନ୍ଯାଭିଃ ପରିବୂର୍ଣତମଂ ଵିଭୁମ୍ । କ୍ଷଣଂ ଦଦର୍ଶ କ୍ରୋଡସ୍ଥଂ ସସ୍ମିତଂ ଚ ଚତୁର୍ଭୁଜମ୍
ଗୋପକନ୍ୟାମାନେ ଯେଉଁ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସେ କୋଳରେ ଚାରି ହାତ ଏବଂ ହସିଥିବା ଦେଖିଲେ ।
ଲକ୍ଷ୍ମୀଂସରସ୍ଵତୀଯୁକ୍ତଂ ଵନମାଲାଵିଭୂଷିତମ୍ । ସୁନନ୍ଦନନ୍ଦକୁମୁଦୈଃ ପାର୍ଷଦୈଃ ପରିସେଵିତମ୍
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ସରସ୍ୱତୀ ସହିତ ଯୁକ୍ତ, ଅରଣ୍ୟ ଫୁଲର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦ, କୁମୁଦ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସାଥୀମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ ।
ସେଵିତଂ ସିଦ୍ଧସଂଘୈଶ୍ଚ ଭକ୍ତିନମ୍ରୈଃ ପରାତ୍ପରମ୍ । କ୍ଷଣଂ ଦଦର୍ଶ ଦେଵଂ ତଂ ପଞ୍ଚଵକ୍ତ୍ରଂ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ସିଦ୍ଧମାନେ ଏବଂ ଭକ୍ତିରେ ନମିଥିବା ଲୋକମାନେ ସେବା କରୁଥିଲେ, ପରମ ପରାତ୍ପର ଭଗବାନ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ସେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଞ୍ଚମୁଖ ଏବଂ ତିନି ଆଖିରେ ଦେଖିଲେ ।
ଶୁଦ୍ଧସ୍ଫଟିକସଂକାଶଂ ନାଗରାଜୈର୍ଵିରାଜିତମ୍ । ଦିଗମ୍ବରଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭସ୍ମାଙ୍ଗଂ ଚ ଜଟାଯୁତମ୍
ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ଫଟିକ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ନାଗରାଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଦିଗଂବର, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲେପିଥିବା, ଜଟାରେ ଭୂଷିତ ।
ଜପମାଲାକରଂ ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଚ ଯୋଗିନମ୍ । କ୍ଷଣଂ ଚତୁର୍ମୁଖଂ ଧ୍ଯାନନିଷ୍ଠଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମନୀଷିଣାମ୍
ଜପମାଳା ଧରିଥିବା, ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ, ଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଚତୁର୍ମୁଖ, ଧ୍ୟାନରେ ଲଗ୍ନ, ଚିନ୍ତକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଖିଲେ ।
କ୍ଷଣଂ ଧର୍ମସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଶେଷରୁପଂ କ୍ଷଣଂ କ୍ଷଣମ୍ । କ୍ଷଣଂ ଭାସ୍କରରୂପଂ ଚ ଜ୍ଯୋତୀରୂପଂ ସନାତନମ୍
ସେ କେବେ ଧର୍ମର ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବେ, କେବେ ଶେଷନାଗ ଭାବେ, କେବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ, ଏବଂ କେବେ ଚିରନ୍ତନ ଆଲୋକର ରୂପରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
କ୍ଷଣଂ ପରମଶୋଭାଢ୍ଯଂ କୋଟିକନ୍ଦର୍ପନିନ୍ଦିତମ୍ । କାମିନୀକମନୀଯଂ ଚ କାମୁକଂ କାମସଂଯୁତମ୍
ସେ କେବେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିଲେ, କୋଟି କାମଦେବକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଉଥିଲେ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ମାନୁଥିଲେ, ଆକର୍ଷକ ଏବଂ କାମନାରେ ଏକତ୍ରିତ ଥିଲେ।
ଏଵଂଭୂତଂ ଶିଶୁଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଥାପଯାମାସ ଵକ୍ଷସି । ରତ୍ନମିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ନନ୍ଦଦତ୍ତେ ଚ ନାରଦ
ଏପରି ଶିଶୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ, ନନ୍ଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ରତ୍ନମଞ୍ଚରେ ବସାଇଲେ, ହେ ନାରଦ।
କୃତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହଃ । ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ଭୂମୌ ତୁଷ୍ଟାଵ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଶରୀରରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହେଉଥିବାବେଳେ, ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିକୁ ନମାଇ, ସେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଅକ୍ରୂର ଉଵାଚ ନମଃ କାରଣରୂପାଯ ପରମାତ୍ମସ୍ଵରୂପିଣେ ସର୍ଵେଷାମପି ଵିଶ୍ଵାନାମୀଶ୍ଵରାଯ ନମୋ ନମଃ । ପରାଯ ପ୍ରକୃତେରୀଶ ପରାତ୍ପରତରାଯ ଚ
ଅକୃର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: ସମସ୍ତଙ୍କର କାରଣ ଯିଏ, ପରମାତ୍ମା ସ୍ୱରୂପ ଯିଏ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଈଶ୍ୱର, ସେଠାରେ ମୋର ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ପ୍ରକୃତିର ଉପରେ ଯିଏ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ରଖନ୍ତି, ସେଠାରେ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନିର୍ଗୁଣାଯ ନିରୀହାଯ ନୀରୂପାଯ ସ୍ଵରୂପିଣେ । ସର୍ଵଦେଵସ୍ଵରୂପାଯ ସର୍ଵଦେଵେଶ୍ଵରାଯ ଚ
ଯିଏ ଗୁଣରହିତ, ଇଚ୍ଛାରହିତ, ରୂପରହିତ ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଅଛି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ପ୍ରଭୁ।
ସର୍ଵଦେଵାଧିଦେଵାଯ ଵିଶ୍ଵାଦିଭୂତରୂପିଣେ । ଅସଂଶ୍ଯେଷୁ ଚ ଵିଶ୍ଵେଷୁ ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଶିଵାତ୍ମକ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଉପରେ ଯିଏ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଏବଂ ଶିବ ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ।
ସ୍ଵରୂପାଯାଽଽଦିବୀଜାଯ ତଦୀଶଵିଶ୍ଵରୂପିଣେ । ନମୋ ଗୋପାଙ୍ଗନେଶାଯ ଗଣେଶେଶ୍ଵରରୂପିଣେ
ଯିଏ ସ୍ୱରୂପରେ ଆଦିବୀଜ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଈଶ୍ୱର ଏବଂ ବିଶ୍ୱର ରୂପ, ଗୋପୀମାନଙ୍କ ନାଥ ଏବଂ ଗଣେଶଙ୍କ ରୂପରେ ଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ନମଃ ସୁରଗଣେଶାଯ ରାଧେଶାଯ ନମୋ ନମଃ । ରାଧାରମଣରୂପାଯ ରାଧାରୂପଧରାଯ ଚ
ଦେବମଣ୍ଡଳର ନାଥ, ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ରାଧାରାଧ୍ଯାଯ ରାଧାଯାଃ ପ୍ରାଣାଧିକତରାଯ ଚ । ରାଧାସାଧ୍ଯାଯ ରାଧାଧିଦେଵପ୍ରିଯତମାଯ ଚ
ଯିଏ ରାଧାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ରାଧାଙ୍କୁ ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ରାଧା ଯାହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରନ୍ତି, ଏବଂ ରାଧାଙ୍କ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ।
ରାଧାପ୍ରାଣାଧିଦେଵାଯ ଵିଶ୍ଵରୂପାଯ ତେ ନମଃ । ଵେଦସ୍ତୁତାତ୍ମଵେଦଜ୍ଞରୂପିଣେ ସର୍ଵଵେଦିନେ
ରାଧାଙ୍କ ପ୍ରାଣର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରୂପ ଯିଏ, ବେଦମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ଆତ୍ମାର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଵୈଦାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵାଯ ଵେଦବୀଜାଯ ତେ ନମଃ । ଯସ୍ଯ ଲୋମସୁ ଵିଶ୍ଵାନି ଚାସଂଖ୍ଯାନି ଚ ନିତ୍ଯଶଃ
ବେଦମାନଙ୍କ ଅଧିପତି, ବେଦର ମୂଳ, ଯାହାଙ୍କ ଲୋମରେ ଅନେକ ଅସଂଖ୍ୟ ଜଗତ ସଦା ବିଦ୍ୟମାନ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ମହଦ୍ଵିଷ୍ଣୋରୀଶ୍ଵରାଯ ଵିଶ୍ଵେଶାଯ ନମୋ ନମଃ । ସ୍ଵଯଂ ପ୍ରକୃତିରୂପାଯ ପ୍ରାକୃତାଯ ନମୋo
ମହାବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଈଶ୍ୱର, ବିଶ୍ୱର ନାଥଙ୍କୁ ମୋର ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ସେ ନିଜେ ପ୍ରକୃତିର ରୂପ ଏବଂ ଆଦି ଜନ।
ପ୍ରକୃତୀଶ୍ଵରରୂପାଯ ପ୍ରଧାନପୁରୂଷାଯ ଚ । ଇତ୍ଯେଵଂ ସ୍ତଵନଂ କୃତ୍ଵା ମୂର୍ଚ୍ଛାମାପ ସଭାତଲେ
ପ୍ରକୃତିର ନାଥ, ସମସ୍ତ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଏପରି ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ସଭାମଝିରେ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ପପାତ ସହସା ଭୂମୌ ପୁନରୀଶଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ । ବହିଃସ୍ଥଂ ହୃଦଯସ୍ଥଂ ଚ ପରମାତ୍ମାନମୀଶ୍ଵରମ୍
ସେ ହଠାତ୍ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ପୁନି ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବାହାରେ ଓ ହୃଦୟରେ, ପରମାତ୍ମା ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
ପରିତଃ ଶ୍ଯାମରୂପଂ ଚ ଵିଶ୍ଵସ୍ଥଂ ଵିଶ୍ଵମେଵ ଚ । ଅକ୍ରୂରଂ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନନ୍ଦଃ ସାଦରପୂର୍ଵକମ୍
ଚାରିପାଖରେ ଶ୍ୟାମ ରୂପ ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦେଖିଲେ; ଅକୃରଙ୍କୁ ଅଚେତନ ଦେଖି, ନନ୍ଦ ଅତି ଆଦର ସହିତ,
ରତ୍ନସିଂହାସନେ ରମ୍ଯେ ଵାସଯାମାସ ନାରଦ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ସର୍ଵଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ କିଂସ୍ଵିଦ୍ଦୃଷ୍ଟମିତି ତ୍ଵଯା
ସେ ଅକୃରଙ୍କୁ ରତ୍ନମଞ୍ଚରେ ବସାଇଲେ, ହେ ନାରଦ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ: 'ତୁମେ କ'ଣ ଦେଖିଲା?'
ମିଷ୍ଟାନ୍ନଂ ଭୋଜଯାମାଯ କୁଶଲଂ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅକ୍ରୂରେଃ କଥଯାମସ କଂସଵୃତ୍ତାନ୍ତମୀପ୍ସିତମ୍
ସେ ପୁନିପୁନି ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦେଲେ, ଭଲ ଅଛ କି ନାହିଁ ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ଅକୃର କାଂସର କଥା ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ କହିଦେଲେ।
ସ୍ଵପିତ୍ରୋର୍ମୋକ୍ଷଣାର୍ଥଂ ଚ ଗମନଂ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ । ଇତ୍ଯକ୍ରୂରକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ପଠେତ୍ସୁସମାହିତଃ
ନିଜ ପିତାଙ୍କର ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଏବଂ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ, ଯେ କେହି ଅକୃରର ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ପଢ଼ିଥାଏ—
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରମଭାର୍ଯୋଂ ଲଭତେ ପ୍ରିଯମ୍ । ଅଧନୋ ଧନମାପ୍ନୋତି ନିର୍ଭୂମିରୁର୍ଵରାଂ ମହୀମ୍
ଯାହାଙ୍କ ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ପୁଅ ପାଉଛନ୍ତି; ଯାହାଙ୍କ ଜୀବନୀ ସାଙ୍ଗିନୀ ନାହିଁ, ସେ ପ୍ରିୟାକୁ ଲଭନ୍ତି; ଗରିବ ଧନ ଲଭନ୍ତି, ଏବଂ ଅଉପଜା ଜମି ଉପଜାଉଥିବା ହୁଏ।