ପ୍ରାଣାଧିକାଂ ପ୍ରିଯତମାଂ ଧାରଯାମାସ ଵାସସୀ । ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧେଽତିସୂକ୍ଷ୍ମେ ଚାମୂଲ୍ଯେ ଵିଶ୍ଵମୁଦୁର୍ଲଭେ
ପ୍ରାଣଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟାକୁ, ସେ ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅମୂଲ୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ବସ୍ତ୍ରରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ।
କବରୀଂ ଚ ଦଦୌ କୁଙ୍କୁମଚନ୍ଦନମ୍ । ତଦ୍ଗାତ୍ରେ ଚ ଗଲେ ହାରମମୂଲ୍ଯଂ ରତ୍ନନିର୍ମିତମ୍
ତାଙ୍କ କେଶରେ କୁଙ୍କୁମ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଲେ; ତାଙ୍କ ଦେହ ଓ କଣ୍ଠରେ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନର ହାର ପିନ୍ଧାଇଲେ।
ସିନ୍ଦୂରଂ ଚ ଦଦୌ ତସ୍ଯାଃ ସୀମନ୍ତାଧଃସ୍ଥଲେଽମଲେ । ଦାଡିମୀକୁସୁମାକାରଂ ଯୁକ୍ତଂ ଚନ୍ଦନବିନ୍ଦୁଭି
ତାଙ୍କ ସିନ୍ଦୂର ବିଶୁଦ୍ଧ ସିମାନ୍ତରେ, ଦାଡିମି ଫୁଲ ଭଳି ଆକୃତିରେ, ଚନ୍ଦନର ତିନି ତିନି ବିନ୍ଦୁ ସହିତ ଲଗାଇଲେ।
ଚକାର ପଦ୍ମକଂ ଗଣ୍ଡେ ନାନାଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରକମ୍ । ଦଦୌ ତତ୍ପାଦପଦ୍ମେ ଚ ରତ୍ନମଞ୍ଜୀରରଞ୍ଜିତମ୍
ତାଙ୍କ ଗାଲରେ ପଦ୍ମ ଚିହ୍ନ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅଲଙ୍କାରିକ ଚିତ୍ର ଦେଲେ; ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ରତ୍ନ ମଞ୍ଜୀର ପିନ୍ଧାଇଲେ।
ପାଦାଙ୍ଗୁଲିନଖାଗେ ଚ ସୁନ୍ଦରାଲକ୍ତକଂ ଦଦୌ । ନାନାସୁଵେଷୋଜ୍ଜ୍ଵଲିତାଂ ତାଂ ନିଦ୍ରାକୁଲିତାଂ ଵିଭୁଃ
ସେ ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ପାଦ ଓ ଆଙ୍ଗୁଠି ନଖରେ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଲଗାଇଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର ଓ ଚମକୁଥିବା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧାଇଲେ; ସେ ଅନେକ ଭୂଷଣରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଘୁମରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ।
ପୁନଶ୍ଚକାର ମୋହେନ ଗାଢାଲିଙ୍ଗନମୀପ୍ସିତମ୍ । ପୁନଶ୍ଚ ଚୁମ୍ବନଂ କୃତ୍ଵା ନିଵେଶ୍ଯ ଚ ସ୍ଵଵକ୍ଷସି
ପୁଣି ସେ ମନରେ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ; ପୁଣି ଏକଥର ଚୁମ୍ବନ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଛାତି ଉପରେ ରଖିଲେ।
ସୁଷ୍ଵାପ ଜଗତାଂ ସ୍ଵାମୀ କାନ୍ତାଵିରହକାତରଃ । ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କାନେ ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକପିତାମହଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ପ୍ରିୟା ବିୟୋଗରେ ବିକଳ ହୋଇ, ଗଭୀର ନିଦ୍ରାରେ ପଡ଼ିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, କାନନରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପିତାମହ,
ଶିଵଶେଷାଦିଭିର୍ଦେଵୈର୍ମୁନୀନ୍ଦ୍ରୈଃ ସାର୍ଧମାଯଯୌ । ଆଗତ୍ଯ ନତ୍ଵା ସିରସା ତୁଷ୍ଟାଵ ସଂପୁଟାଞ୍ଜଲିଃ
ଶିବ, ଶେଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା ଓ ମହାମୁନିମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ଆସି, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡ଼ି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସାମଵେଦୋକ୍ତସ୍ତୋତ୍ରେଣ ପରିପୂର୍ଣତମଂ ଵିଭୁମ୍
ସେ ସାମବେଦର ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଜଯ ଜଯ ଜଗଦୀଶ ଵନ୍ଦିତଚରଣ ନିର୍ଗୁଣ ନିରାକାର ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହ ନିତ୍ଯଵିଗ୍ରହ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଜୟ ଜୟ ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀ, ଯାହାଙ୍କର ପାଦ ପୂଜିତ, ଗୁଣହୀନ, ରୂପହୀନ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଥିବା, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା, ଚିରନ୍ତନ ଦେହଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ସର୍ପାଧିଷ୍ଠାତୃଦେଵାଯେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵୈ ପ୍ରୀଣନାଯ ଚ । ପୁନଃପୁନଃରୁଵାଚେଦଂ ମୂର୍ଚ୍ଛିତଶ୍ଚ ବଭୂଵ ହ
ଏପରି କହି ସର୍ପଙ୍କର ଅଧିପତି ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ପୁଣିପୁଣି ଏହି ଶବ୍ଦ କହିଲେ, ଏବଂ ସେ ଅବସାନ ହେଲେ।
ଇତି ବ୍ରହ୍ମକୃତଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଯଃ ଶୃଣୋତି ସମାହିତଃ । ତତ୍ସର୍ପାଭୀଷ୍ଟସିଦ୍ଧିଶ୍ଚ ଭଵତ୍ଯେଵ ନ ସଂଶଯଃ
ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରକୁ ଏକାଗ୍ରତାରେ ଶୁଣେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସର୍ପ ସମ୍ପର୍କିତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଅପୁତ୍ରୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରିଯାହୀନୋ ଲଭେତ୍ପ୍ରିଯାମ୍ । ନିର୍ଧନୋ ଲଭତେ ସତ୍ଯଂ ପରିପୂର୍ଣତମଂ ଧନମ୍
ଯାହାଙ୍କର ପୁଅ ନାହିଁ, ସେ ପୁଅ ପାଇଥାଏ; ଯେଉଁଠି ପ୍ରିୟା ନାହିଁ, ସେ ପ୍ରିୟାକୁ ପୁନି ପାଇଥାଏ; ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ସତ୍ୟ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ପାଇଥାଏ।
ଇହ ଲୋକେ ସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ଚାନ୍ତେ ଦାସ୍ଯଂ ଲଭେଦ୍ଧରେଃ । ଅଚଲାଂ ଭକ୍ତିମାପ୍ନୋତି ମୁକ୍ତେରପି ସୁଦୁର୍ଲଭାମ୍
ଏହି ଲୋକରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରି, ଶେଷରେ ହରିଙ୍କ ଦାସ୍ୟ ପାଇଥାଏ, ଏବଂ ଅଚଳ ଭକ୍ତି ଲାଭ କରେ, ଯାହା ମୁକ୍ତି ପାଇଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ।
ସ୍ତୁତ୍ଵା ଚ ଜଗତାଂ ଧାତା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଶନୈଃ ଶନୈଃ ସମୁତ୍ଥାଯ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁନରୁଵାଚ ହ
ସେ ଜଗତ୍ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ପୁଣିପୁଣି ନମସ୍କାର କରି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଉଠି, ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁନି କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଦେଵଦେଵେଶ ପରମାନନ୍ଦକାରଣ । ନନ୍ଦନନ୍ଦନ ସାନନ୍ଦ ନିତ୍ଯାନନ୍ଦ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଉଠନ୍ତୁ, ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦର କାରଣ; ନନ୍ଦଙ୍କ ପୁଅ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଚିରନ୍ତନ ଆନନ୍ଦ — ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଵ୍ରଜ ନନ୍ଦାଲଯଂ ନାଥ ତ୍ଯଜ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ଵନମ୍ । ସ୍ମର ସୃଦାମଶାପଂ ଚ ଶତଵର୍ଷନିବନ୍ଧନମ୍
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଏବେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଆନ୍ତୁ; ବୃନ୍ଦାବନ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ। ଶ୍ରୀଦାମଙ୍କ ଶାପ ଓ ଶତବର୍ଷର ବନ୍ଧନକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତୁ।
ଭକ୍ତଶାପାନୃରୋଧେନ ଶତଵର୍ଷ ପ୍ରିଯାଂ ତ୍ଯଜ । ପୁନରେନାଂ ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଗୋଲୋକଂ ଚ ଗମିଷ୍ଯସି
ଭକ୍ତଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ ହୋଇ, ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟାକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତୁ; ପୁଣି ତାଙ୍କୁ ପାଇ, ଗୋଲୋକକୁ ଯିବେ।
ଗତ୍ଵା ପିତୃଗୃହଂ ଦେଵ ପଶ୍ଯାକୂରଂ ସମାଗତମ୍ । ପିତୃଵ୍ଯମତିଥିଂ ମାନ୍ଯଂ ଧନ୍ଯଂ ଵୈଷ୍ଣଵମୀଶ୍ଵର
ପ୍ରଭୁ, ନିଜ ବାପାଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଇ, ଆସିଥିବା ଅକୂରଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତୁ; ସେ ଆପଣଙ୍କର ପିତୃବନ୍ଧୁ, ଅତିଥି, ସମ୍ମାନିତ, ଧନ୍ୟ ଓ ବୈଷ୍ଣବ ନାଥ।
ତେନ ସାର୍ଧଂ ମଧୁପୁରୀଂ ଭଗଵାନ୍ ଗଚ୍ଛ ସଂପ୍ରତମ୍ । କୁରୁ ଶଂଭୋର୍ଧନୁର୍ଭଙ୍ଗଂ ଭଗ୍ନଂ ଵୈରିଗଣଂ ହରେ
ତାଙ୍କ ସହିତ ଏବେ ମଥୁରାକୁ ଯାଆନ୍ତୁ, ଭଗବାନ; ଶିବଙ୍କ ଧନୁଷ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାନ୍ତୁ, ହେ ହରି।
ହନ କଂସଂ ଦୁରାତ୍ମାନଂ ତାତଂ ବୋଧଯ ମାତରମ୍ । ନିର୍ମାଣଂ ଦ୍ଵାରକାଯାଶ୍ଚ ଭାରାଵତରଣଂ ଭୁଵଃ
ଦୁଷ୍ଟ କଂସକୁ ମାରନ୍ତୁ, ବାପାଙ୍କୁ ଜାଗାନ୍ତୁ, ମାଆକୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଦ୍ୱାରକା ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତୁ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଭାର ହରନ୍ତୁ।
ଦହ ଵାରାଣସୀଂ ଶଂଭୋଃ ଶକ୍ରସ୍ଯ ସଦନଂ ଵିଭୋ । ଶିଵସ୍ଯ ଜୃମ୍ଭଣଂ ଯୁଦ୍ଧେ ବାଣସ୍ଯ ଭୁଜକୃନ୍ତନମ୍
ଶିବଙ୍କର ବାରାଣସୀ ସହରକୁ ଜଳାଇଦିଅ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ରାଜମହଳକୁ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୱଂସ କର, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶିବଙ୍କର ଜମାଇବାକୁ ଓ ବାଣଙ୍କର ହାତ କାଟିଦେଇବାକୁ କହିଛି।
ରୁକ୍ମିଣୀହରଣଂ ନାଥ ଘାତନଂ ନରକସ୍ଯ ଚ । ଷୋଡଶାନାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପାଣିଗ୍ରହଂ କୁରୁ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ହରଣ କର, ନରକାସୁରଙ୍କୁ ମାରିଦେ, ଏବଂ ଷୋଳେ ହଜାର ଜଣ ମହିଳାଙ୍କ ସହିତ ବିବାହ କର।
ତ୍ଯଜ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରାଣସମାଂ ଵ୍ରଜେଶ୍ଵର ଵ୍ରଜଂ ଵ୍ରଜ । ଉତ୍ତିଷ୍ଠୋତ୍ତିଷ୍ଠ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଯାଵଦ୍ରାଧା ନ ଜାଗ୍ରତି
ହେ ବ୍ରଜେଶ୍ୱର, ତୁମର ପ୍ରିୟା, ଯିଏ ପ୍ରାଣ ସମାନ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ବ୍ରଜକୁ ଫେରିଯାଅ। ଉଠ, ଉଠ, ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାଧା ଜାଗିନାହାନ୍ତି।
ତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମା ଚ ସେନ୍ଦ୍ରୈର୍ଦେଵଗଣୈଃ ସହ । ଜଗାମ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଚ ଶେଷଶ୍ଚ ଶଂକରସ୍ତଥା
ଏଭଳି କହି ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ଚାଲିଗଲେ; ଶେଷ ଓ ଶିବ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଵୃଷ୍ଟିଂ ଚ କୁଷ୍ଣସ୍ଯୋପରି ଦେଵତାଃ । ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଚ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଵାଗ୍ବଭୂଵାଶରୀରିଣୀ
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେମ ଓ ଭକ୍ତିରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ପୁଷ୍ପ ଓ ଚନ୍ଦନ ବର୍ଷା କଲେ; ଏବଂ ଶରୀର ନଥିବା ଏକ ସ୍ୱର କହିଲା।
ବଧ କଂସଂ ଵଥାର୍ହ ଚ ସ୍ଵପିତ୍ରୋର୍ମୋକ୍ଷଣଂ କୁରୁ । କ୍ଷଯଂ କୁରୁଭୁଵୋ ଭାରଂ ନାରଦେତ୍ଯେଵମେଵ ଚ
କଂସ ଓ ଅନ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ମାର, ତୁମର ପିତାମାତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତି ଦିଅ, କୁରୁଭୂମିର ଭାର ହଟାଇଦିଅ—ଏଭଳି ନାରଦ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ ଭୂତଭାଵନଃ । ରାଧା ଭଗଵତୀଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସମୁତ୍ତସ୍ଥୌ ଶନୈଃ ଶନୈଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁ ଭଗବାନ୍ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ରାଧାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଆଲ୍ପ ଆଲ୍ପ ଉଠିଲେ।
ଯଯୌ ହରିଃ କିଯଦ୍ଦୂରଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । କ୍ଷଣଂ ତସ୍ଥୌ ଚନ୍ଦନାନାଂ ଵନେ ଵାସସମୀପତଃ
ହରି କିଛି ଦୂରକୁ ଗଲେ, ବାରମ୍ବାର ପଛକୁ ଦେଖିଲେ; ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଗଛ ତଳେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଗୋପଵେଷ ମାଯଯା ମାଯେଶ ସୁଵେଷ ସୁଶୀଲ ଶାନ୍ତ ସର୍ଵକାନ୍ତ ଦାନ୍ତ ନିତାନ୍ତଜ୍ଞାନାନନ୍ଦ ପରାତ୍ପରତର ପ୍ରକୃତେଃ ପର ସର୍ଵାନ୍ତରାତ୍ମରୂପ ନିର୍ଲିପ୍ତ ସାକ୍ଷିସ୍ଵରୂପ ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତ ନିରଞ୍ଜନ ଭାରାଵତାରଣ କରୁଣାର୍ଣଵ ଶୋକସେତାପଗ୍ରସନ ଜରାମୃତ୍ଯୁଭଯାଦିହରଣ ଶରଣପଞ୍ଜର ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହକାରକ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲ ଭକ୍ତସଂଚିତଧନ ଓଂ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ଏ ମାୟାର ନାଥ, ଗୋପବେଶ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଅତି ଶୋଭାମୟ, ଶିଳ୍ପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶାନ୍ତ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ନିୟମିତ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଓ ଆନନ୍ଦର ଧାମ, ସମସ୍ତଠାରୁ ଉଚ୍ଚ, ପ୍ରକୃତିରୁ ପାରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ, ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ସାକ୍ଷୀ, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ନିର୍ମଳ, ଭାର ହରିବାକୁ ଆସିଥିବା, କରୁଣାର ସମୁଦ୍ର, ଶୋକ ଓ ବାଧା ନାଶକ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଭୟ ଦୂର କରୁଥିବା, ଶରଣାଗତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରୁଥିବା, ଭକ୍ତପ୍ରେମୀ, ଭକ୍ତଙ୍କର ସଞ୍ଚିତ ଧନର ରକ୍ଷକ — ଓଁ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।