ତାଵତ୍କାଲଂ ପୁନସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଵରଂ ପ୍ରାପ ଦଦର୍ଶ ତମ୍ । ଈଦୃଶଂ ପରମେଶଂ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ତମୁଦ୍ଧଵ
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଭ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଆଜି, ଉଦ୍ଧବ, ମୁଁ ସେହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବି।
ପୁରା ଶଂଭୁସ୍ତପସ୍ତେପେ ଯାଵଦ୍ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଯଃ । ଜ୍ଯୋତିର୍ମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯେ ଚ ଗୋଲୋକେ ତଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଶମ୍ଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ; ଜ୍ୟୋତିର ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ, ଗୋଲୋକରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ସର୍ଵତତ୍ତଵଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧଂ ମମତତ୍ଵଂ ପରଂ ଵରମ୍ । ସଂପ୍ରାପ ତତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜେ ଭକ୍ତିଂ ଚ ନିର୍ମଲାଂ ପରାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି, ମୋର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତତ୍ତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ; ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଚକାରାଽତ୍ମସମଂ ତଂ ଚ ଯୋ ଭକ୍ତୋ(କ୍ତଂ)ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ । ଈଦୃଶଂ ପରମେଶଂ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ତମୁଦ୍ଧଵ
ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସମାନ କରିଦେଲେ, କାରଣ ସେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ; ଏଭଳି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆଜି ଉଦ୍ଧବ, ମୁଁ ଦେଖିବି।
ସହସ୍ରଶକ୍ରପାତାନ୍ତଂ ନିରାହାରଃ କୃଶୋଦରଃ । ଯସ୍ଯାନନ୍ତସ୍ତପସ୍ତେପେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପରମାତ୍ମନଃ
ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଉପବାସରେ ଏବଂ କ୍ଷୀଣ ଉଦର ସହିତ, ଅନନ୍ତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଦା ଚାଽଽତ୍ମସମଂ ଜ୍ଞାନଂଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଯ ଈଶ୍ଵାଃ । ଈଦୃଶଂ ପରମେଶଂ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାo
ତାପରେ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସମାନ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଦେଲେ; ଏଭଳି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆଜି ମୁଁ ଦେଖିବି।
ସହସ୍ରଶକ୍ରପାତାନ୍ତଂ ଧର୍ମସ୍ତେପେ ଚ ଯତ୍ତପଃ । ତଦା ବଭୂଵ ସାକ୍ଷୀ ସ ଧର୍ମିଣାଂ ସର୍ଵକର୍ମିଣାମ୍
ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଧର୍ମ ତପସ୍ୟା କଲେ; ତାପରେ ସେ ଧର୍ମଶୀଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ କର୍ମକାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାକ୍ଷୀ ହେଲେ।
ଶାସ୍ତା ଚ ଫଲଦାତା ଚ ଯତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ନୃଣାମିହ । ସର୍ଵେଶମୀଦୃଶମହୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାo
ସେ ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ଫଳଦାତା, ଯାଙ୍କର କୃପାରେ ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ସଫଳତା ପାଆନ୍ତି; ଏଭଳି ସମସ୍ତଙ୍କ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିବି।
ଅଷ୍ଟାଵିଂଶତିରିନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ପତନେ ଯଦ୍ଦିଵାନିଶମ୍ । ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ମାସାବ୍ଦୈଃ ଶତାବ୍ଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଯଃ
ଅଷ୍ଟାବିଂଶତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତନ ସମୟରେ, ଦିନ ରାତି, ଏଭଳି ମାସ ଓ ବର୍ଷ ଗଣନାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଶତ ବର୍ଷ।
ଅହୋ ଯସ୍ଯ ନିମେଷେଣ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପତନଂ ଭଵେତ୍ । ଈଦୃଶଂ ପରମାତ୍ମାନଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାo
ଯାହାଙ୍କ ଏକ ନିମିଷରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପତନ ଘଟେ, ଏଭଳି ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିବି।
ନାସ୍ତି ଭୂରଜସା ସଂଖ୍ଯା ଯଥୈଵ ବ୍ରହ୍ମଣାଂ ତଥା । ତଥୈଵ ବନ୍ଧୋ ଵିଶ୍ଵାନାଂ ତଦାଧାରୋ ମହାଵିରାଟ୍
ପୃଥିବୀର ଧୂଳି ଗଣନା ନାହିଁ, ବ୍ରହ୍ମାମାନେ କେତେ ତାହା ମଧ୍ୟ ଅଗଣିତ; ଏଭଳି ବନ୍ଧୁ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଧାର ମହାବିରାଟ।
ଵିଶଵେ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ । ମୁନଯୋ ମନଵଃ ମିଦ୍ଧା ମାନଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚରାଚରାଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଶ୍ୱରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ; ଋଷି, ମନୁ, ପୁଣ୍ୟବାନ, ମଣିଷ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ।
ଯତ୍ଷୋଡଶାଂଶଃ ସ ଵିରାଟ୍ ସୃଷ୍ଟୋ ନଷ୍ଟଶ୍ଚ ଲୀଲଯା । ଈଦୃଶଂ ସର୍ଵଶାସ୍ତାରଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାo
ଯେଉଁ ଷୋଳ ଅଂଶ ରୂପେ ବିରାଟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଲୀଳାଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ସେଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ତୁମେ ଦେଖିବୁ।
ଇତ୍ଯୋଵମୁକ୍ତ୍ଵାଽକ୍ରୂରଶ୍ଚ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହଃ । ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପ୍ରାପ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋଦଧ୍ଯୋ ତଚ୍ଚରଣାମ୍ବୁଜମ୍
ଏଭଳି କହି ଅକୃର ଆନନ୍ଦରେ ଶରୀର କମ୍ପିତ ହେଲା, ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରି ତାହାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ସେ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ବଭୂଵ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣଶ୍ଚ ସ୍ମାରଂ ସ୍ମାରଂ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍ । କୃତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଵାଽପି କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ସେ ପୁନିପୁନି ପାଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଏବଂ ପରମାତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଉଦ୍ଧଵଶ୍ଚ ତମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ପ୍ରଶଶଂକ ପୁନଃ ପୁନଃ । ସ ଚ ଶୀଘ୍ରଂ ଯଯୌ ଗେହମକୂରୋଽପି ସ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍
ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଏହାପରେ ଅକୃର ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ଅକ୍ରୂରହର୍ଷୋତ୍କର୍ଷକଥନଂ ନାମ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଟି,ମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ଖଣ୍ଡର 'ନାରଦ ଓ ଅକୃରଙ୍କ ଅତିଆନନ୍ଦର କଥା' ନାମକ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଅଥ ଷଟୁଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅଥ ରାସେଶ୍ଵରୀଯୁକ୍ତୋ ରାସେ ରାସେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ସ ଚ ରେମେ ତଯା ସାର୍ଧଂମତୀଵ ରମଣୋତ୍ସୁକଃ
ଏବେ ଷଟ୍ଷଷ୍ଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ତାପରେ ରାସେଶ୍ୱରୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ରାସର ସ୍ୱାମୀ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରିଥିଲେ, ଅତି ଆନନ୍ଦ ଆଶା କରି।
ସୁଖସଂଭୋଗମାତ୍ରେଣ ଯଯୌ ନିଦ୍ରାଂ ଚ ରାଧିକା । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵପ୍ନଂ ସମୁତ୍ଵାଯ ଦୀନୋଵାଚ ପ୍ରିଯଂ ଦିନେ
ସେଇ ମିଳନର ସୁଖରେ ରାଧିକା ଶୁଇଯାଇଥିଲେ; ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖି ଜାଗିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସକାଳେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ ଅହୋ ସ୍ଵାମିନ୍ନିହାଽଽଗଚ୍ଛ ତ୍ଵାଂ କରୋମି ସ୍ଵଵକ୍ଷସି । ପରିଣାମେ ଵିଧାତା ମେ ନ ଜାନେ କିଂ କରିଷ୍ଯତି
ରାଧିକା କହିଲେ: ଆହା, ପ୍ରଭୁ, ଏଠାକୁ ଆସ; ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଛାତିରେ ଧରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଶେଷରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କଣ କରିବେ ମୁଁ ଜାଣେନି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କା ମହାଭାଗା ପ୍ରିଯଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି । ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନଂ କଥାଯାମାସ ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା
ଏଭଳି କହି, ସେ ଭାଗ୍ୟବତୀ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟକୁ ଛାତିରେ ଧରିଲେ ଏବଂ ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗି ଦୁଃସ୍ୱପ୍ନର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ ରତ୍ନସିଂହାସନେଽହଂ ଚ ରତ୍ନଚ୍ଛତ୍ରଂ ଚ ବିଭ୍ରତୀ । ତଦାତପତ୍ରଂ ଜଗ୍ରାହ ରୁଷଟୋ ଵିପ୍ରଶ୍ଚ ମେ ପ୍ରଭୋ
ରାଧିକା କହିଲେ: ମୁଁ ରତ୍ନସିଂହାସନରେ ବସିଥିଲି, ରତ୍ନ ଛତ୍ର ଧରିଥିଲି; ଏହିବେଳେ ଏକ କ୍ରୁଧ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ଠାରୁ ସେଇ ଛତ୍ର ଛିନିନେଲେ, ପ୍ରଭୁ।
ସାଗରେ କଜ୍ଜଲାକାରେ ମହାଘୋରେ ଚ ଦୁସ୍ତରେ । ଗଭୀରେ ପ୍ରେରଯାମାସ ମାମେଵ ଦୁର୍ବଲାଂ ସ ଚ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋତେ, ଦୁର୍ବଳ ଥିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, କଳମା ରଙ୍ଗର, ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅତି ଗଭୀର ସାଗରକୁ ଠେଲିଦେଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ରୋତସି ଶୋକାର୍ତା ଭ୍ରମାମି ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ମହୋର୍ମୀଣାଂ ଚ ଵେଗେନ ଵ୍ଯାକୁଲା ନକ୍ରସଂକୁଲେ
ସେଠାରେ ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ, ମୁଁ ପୁନିପୁନି ଧାରାରେ ଭୂଲିଯାଉଥିଲି, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗର ଝଟକାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲି, ଏବଂ ଘଣ୍ଟିଘଣ୍ଟି ଘଣ୍ଟି ମାଛମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲି।
ତ୍ରାହି ତ୍ରାହୀତି ହେ ନାଥ ତ୍ଵାଂ ଵଦାମି ପୁନଃ ପୁନଃ । ତ୍ଵାଂ ନ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଭୀତା କରୋମି ପ୍ରାର୍ଥନାଂ ସୁରମ୍
ବଞ୍ଚାଅ, ବଞ୍ଚାଅ, ହେ ନାଥ! ମୁଁ ପୁନିପୁନି ତୁମକୁ ଡାକୁଛି। ତୁମକୁ ଦେଖିନଥିବାରୁ ବଡ଼ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ପାଖରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି।
କୃଷ୍ଣ ତତ୍ର ନିମଜ୍ଜନ୍ତୀ ପଶ୍ଯାମି ଚନ୍ଦ୍ରମଣ़୍ଡଲମ୍ । ନିପତନ୍ତଂ ଚ ଗଗନାଚ୍ଛତଖଣ୍ଡଂ ଚ ଭୂତଲେ
କୃଷ୍ଣ, ସେଠାରେ ମୁଁ ନିଜକୁ ଡୁବୁଥିବା ଦେଖିଲି, ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ି ଭୂମିରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଥିଲା।
କ୍ଷଣାନ୍ତରେ ଚ ପଶ୍ଯାମି ଗଗନାତ୍ସୂର୍ଯଂମଣ୍ଡଲମ୍ । ବଭୂଵ ଚ ଚତୁଃଖଣ୍ଡଂ ନିପତ୍ଯ ଧରଣୀତଲେ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସୂର୍ଯ୍ୟମାଣ୍ଡଳ ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ଆସି, ଚାରି ଟୁକୁଡ଼ା ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଏକକାଲେ ଚ ଗଗନେ ମଣ୍ଡଲଂ ଚନ୍ଦ୍ରସୂର୍ଯଯୋଃ । ଅତୀଵ କଜ୍ଜଲାକାରଂ ସର୍ଵଂ ଗ୍ରସ୍ତଂ ଚ ରାହୁଣା
ଏକ ସମୟରେ ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ମାଣ୍ଡଳ ଅତି ଅନ୍ଧକାର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଦୁହିଁଟିକୁ ରାହୁ ଗିଳିଯାଇଥିଲା।
କ୍ଷଣାନ୍ତରେ ଚ ପଶ୍ଯାମି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଦୀପ୍ତିମାନିତି । ସତ୍କ୍ରୋଡସ୍ଥଂ ସୁଧାକୁମ୍ଭଂ ବଭଞ୍ଜ ଚ ରୁଷେତି ଚ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ମୋଡ଼ରେ ଅମୃତ କୁମ୍ଭ ଧରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ ତାହାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
କ୍ଷଣାନ୍ତରେ ଚ ପଶ୍ଯାମି ମହାରୁଷ୍ଟଂ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣମ୍ । ଗୃହୀତ୍ଵା ଚ ଵ୍ରଜନ୍ତଂ ଚ ଚକ୍ଷୁଷୋଃ ପୁରୁଷଂ ମମ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ବଡ଼ କ୍ରୁଧ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋ ଆଖିରୁ ଜଣେ ପୁରୁଷକୁ ଧରି ନେଉଛନ୍ତି।