ଦାସୀନିଯୁକ୍ତା ଯଦ୍ଦାସ୍ଯୋ ମହାଲକ୍ଷମୀଶ୍ଚ ଲକ୍ଷୀତା । ଗଙ୍ମା ଯସ୍ଯ ପଦାମ୍ଭୋଜାନ୍ନିଃସୃତା ସତ୍ତଵ ରୂମିଣୀ
ଯାହାଙ୍କ ଦାସମାନେ ଦାସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର; ଯାହାଙ୍କ ଚରଣକମଳରୁ ଗଙ୍ଗା ଉତ୍ପନ୍ନ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ।
ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାଵ୍ଯାଧିହରା ତ୍ରିଭୁଵନାତ୍ପରା । ଦର୍ଶନସ୍ପର୍ଶନାଭ୍ଯାଂ ଚ ନୃଣାଂ ପାତକନାଶିନୀ
ଯିଏ ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ରୋଗ ଦୂର କରନ୍ତି, ତିନି ଭୁବନ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଓ ସ୍ପର୍ଶ ମାନବଙ୍କର ପାପ ନାଶ କରେ।
ଧ୍ଯାଯତେ ଯତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜଂ ଦୁର୍ଗା ଦୁର୍ଗଵିନାଶିନୀ । ତ୍ରେଲୋକ୍ଯଜନନୀ ଦେଵୀ ମୁଲପ୍ରକୃତିରୀଶ୍ଵରୀ
ଯାହାଙ୍କ ଚରଣକମଳକୁ ଦୁର୍ଗା, ଦୁଃଖ ନାଶ କରିବାଳି, ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି; ସେଇ ଦେବୀ, ତିନି ଭୁବନର ଜନନୀ, ମୂଳ ପ୍ରକୃତି ଓ ସ୍ୱାମିନୀ।
ଲୋମ୍ନାଂ କୂପେଷୁ ଵିଶ୍ଵାନି ମହାଵିଷ୍ଣୋଶ୍ଚ ଯସ୍ଯ ଚ । ଅସଂଖ୍ଯାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ସ୍ଥୂଲାତ୍ସ୍ଥୂଲତରସ୍ଯ ଚ
ଯାହାଙ୍କ ଚର୍ମର ରୋମକୁପରେ ମହାବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଅସଂଖ୍ୟ ଓ ବିଚିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଛି, ସବୁଠୁ ମୋଟ ଓ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଆକାରରେ।
ସ ଚ ଯତ୍ଷୋଡଶାଂଶଶ୍ଚ ଯସ୍ଯ ସର୍ଵେଶ୍ଵରସ୍ଯ ଚ । ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଯାମି ହେ ବନ୍ଧୋ ମାଯାମାନୁଷରୂପିଣମ୍
ଓ ବନ୍ଧୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଷୋଳ ଅଂଶର ଅଧିପତି ଯିଏ, ସେ ମାୟାରେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ମୁଁ ସେଉଁଠି ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି।
ସର୍ଵ ସର୍ଵାନ୍ତରାତ୍ମାନଂ ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଯୋତିଃସ୍ଵରୂପଂ ଚ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭିତରେ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ପ୍ରକୃତିରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ, ପରମ ଜ୍ୟୋତିର ସ୍ୱରୂପ ଏବଂ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କରିବା ପାଇଁ ଦୟାମୟ।
ନିର୍ଗୁଣଂ ଚ ନିରୀହଂ ଚ ନିରାନନ୍ଦଂ ନିରାଶ୍ରଯମ୍ । ପରମଂ ପରମାନନ୍ଦଂ ସାନନ୍ଦଂ ନନ୍ଦନନ୍ଦନମ୍
ସେ ଗୁଣରହିତ, ଇଚ୍ଛାରହିତ, ଆନନ୍ଦରହିତ, ଆଶ୍ରୟବିହୀନ; ତଥାପି ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପରମ ଆନନ୍ଦର ସ୍ୱରୂପ, ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ନନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରିୟପୁତ୍ର।
ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ସର୍ଵପରଂ ସର୍ଵବୀଜଂ ସନାତନମ୍ । ଵଦନ୍ତି ଯୋଗିନଃ ଶଶ୍ଵଦ୍ଧ୍ଯାଯନ୍ତେଽହର୍ନିଶଂ ଶିଶୁମ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଗଢ଼ା, ସମସ୍ତ ଉପରେ ସ୍ଵାମୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଅବିନାଶୀ ବୀଜ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଉଁଠିକୁ କଥା କହନ୍ତି ଏବଂ ଦିନ ରାତି ଶିଶୁ ରୂପେ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ମନ୍ଵନ୍ତରସହସ୍ରଂ ଚ ନିରାହାରଃ କୃଶୋଦରଃ । ପଦ୍ମେ ପାଦ୍ମସ୍ତପସ୍ତେପେ ପୁରା ପାଦ୍ମଂ ତୁ ଯତ୍କୃତେ
ହଜାର ମନ୍ବନ୍ତର ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଉପବାସରେ ଏବଂ କ୍ଷୀଣ ଉଦର ସହିତ, ପଦ୍ମା ଲୋଟସ୍ରେ ବସି ପଦ୍ମ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ପୁନଃ କୁରୁ ତପସ୍ଯାଂ ଚ ତଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ମାମିତି । ସକୃଚ୍ଛବ୍ଦଂ ଚ ଶୁଶ୍ରାଵ ନ ଦଦର୍ଶ ତଥାଽପି ତମ୍
ପୁନି ତୁମେ ତପସ୍ୟା କର, ତାପରେ ମୋତେ ଦେଖିବ—ଏହି ଭାବରେ ଏକଥା ଶୁଣିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତାଵତ୍କାଲଂ ପୁନସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ଵରଂ ପ୍ରାପ ଦଦର୍ଶ ତମ୍ । ଈଦୃଶଂ ପରମେଶଂ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ତମୁଦ୍ଧଵ
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ଅନୁଗ୍ରହ ଲାଭ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଆଜି, ଉଦ୍ଧବ, ମୁଁ ସେହି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖିବି।
ପୁରା ଶଂଭୁସ୍ତପସ୍ତେପେ ଯାଵଦ୍ଵୈ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଯଃ । ଜ୍ଯୋତିର୍ମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯେ ଚ ଗୋଲୋକେ ତଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଶମ୍ଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ; ଜ୍ୟୋତିର ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ, ଗୋଲୋକରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ସର୍ଵତତ୍ତଵଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧଂ ମମତତ୍ଵଂ ପରଂ ଵରମ୍ । ସଂପ୍ରାପ ତତ୍ପଦାମ୍ଭୋଜେ ଭକ୍ତିଂ ଚ ନିର୍ମଲାଂ ପରାମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି, ମୋର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତତ୍ତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ; ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମରେ ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଚକାରାଽତ୍ମସମଂ ତଂ ଚ ଯୋ ଭକ୍ତୋ(କ୍ତଂ)ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ । ଈଦୃଶଂ ପରମେଶଂ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ତମୁଦ୍ଧଵ
ସେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସମାନ କରିଦେଲେ, କାରଣ ସେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ; ଏଭଳି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆଜି ଉଦ୍ଧବ, ମୁଁ ଦେଖିବି।
ସହସ୍ରଶକ୍ରପାତାନ୍ତଂ ନିରାହାରଃ କୃଶୋଦରଃ । ଯସ୍ଯାନନ୍ତସ୍ତପସ୍ତେପେ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପରମାତ୍ମନଃ
ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଉପବାସରେ ଏବଂ କ୍ଷୀଣ ଉଦର ସହିତ, ଅନନ୍ତ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଦା ଚାଽଽତ୍ମସମଂ ଜ୍ଞାନଂଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଯ ଈଶ୍ଵାଃ । ଈଦୃଶଂ ପରମେଶଂ ଚ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାo
ତାପରେ ଈଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସମାନ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଦେଲେ; ଏଭଳି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଆଜି ମୁଁ ଦେଖିବି।
ସହସ୍ରଶକ୍ରପାତାନ୍ତଂ ଧର୍ମସ୍ତେପେ ଚ ଯତ୍ତପଃ । ତଦା ବଭୂଵ ସାକ୍ଷୀ ସ ଧର୍ମିଣାଂ ସର୍ଵକର୍ମିଣାମ୍
ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଧର୍ମ ତପସ୍ୟା କଲେ; ତାପରେ ସେ ଧର୍ମଶୀଳ ଏବଂ ସମସ୍ତ କର୍ମକାରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସାକ୍ଷୀ ହେଲେ।
ଶାସ୍ତା ଚ ଫଲଦାତା ଚ ଯତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ନୃଣାମିହ । ସର୍ଵେଶମୀଦୃଶମହୋ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାo
ସେ ଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ଫଳଦାତା, ଯାଙ୍କର କୃପାରେ ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ସଫଳତା ପାଆନ୍ତି; ଏଭଳି ସମସ୍ତଙ୍କ ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିବି।
ଅଷ୍ଟାଵିଂଶତିରିନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ପତନେ ଯଦ୍ଦିଵାନିଶମ୍ । ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ମାସାବ୍ଦୈଃ ଶତାବ୍ଦଂ ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵଯଃ
ଅଷ୍ଟାବିଂଶତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତନ ସମୟରେ, ଦିନ ରାତି, ଏଭଳି ମାସ ଓ ବର୍ଷ ଗଣନାରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆୟୁଷ୍ୟ ଶତ ବର୍ଷ।
ଅହୋ ଯସ୍ଯ ନିମେଷେଣ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପତନଂ ଭଵେତ୍ । ଈଦୃଶଂ ପରମାତ୍ମାନଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାo
ଯାହାଙ୍କ ଏକ ନିମିଷରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପତନ ଘଟେ, ଏଭଳି ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖିବି।
ନାସ୍ତି ଭୂରଜସା ସଂଖ୍ଯା ଯଥୈଵ ବ୍ରହ୍ମଣାଂ ତଥା । ତଥୈଵ ବନ୍ଧୋ ଵିଶ୍ଵାନାଂ ତଦାଧାରୋ ମହାଵିରାଟ୍
ପୃଥିବୀର ଧୂଳି ଗଣନା ନାହିଁ, ବ୍ରହ୍ମାମାନେ କେତେ ତାହା ମଧ୍ୟ ଅଗଣିତ; ଏଭଳି ବନ୍ଧୁ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଆଧାର ମହାବିରାଟ।
ଵିଶଵେ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ପ୍ରତ୍ଯେକଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵିଷ୍ଣୁଶିଵାଦଯଃ । ମୁନଯୋ ମନଵଃ ମିଦ୍ଧା ମାନଵାଦ୍ଯାଶ୍ଚରାଚରାଃ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିଶ୍ୱରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ; ଋଷି, ମନୁ, ପୁଣ୍ୟବାନ, ମଣିଷ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜୀବ।
ଯତ୍ଷୋଡଶାଂଶଃ ସ ଵିରାଟ୍ ସୃଷ୍ଟୋ ନଷ୍ଟଶ୍ଚ ଲୀଲଯା । ଈଦୃଶଂ ସର୍ଵଶାସ୍ତାରଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାo
ଯେଉଁ ଷୋଳ ଅଂଶ ରୂପେ ବିରାଟ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲେ ଏବଂ ଲୀଳାଭାବେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ସେଇ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ତୁମେ ଦେଖିବୁ।
ଇତ୍ଯୋଵମୁକ୍ତ୍ଵାଽକ୍ରୂରଶ୍ଚ ପୁଲକାଞ୍ଚିତଵିଗ୍ରହଃ । ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ପ୍ରାପ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରୋଦଧ୍ଯୋ ତଚ୍ଚରଣାମ୍ବୁଜମ୍
ଏଭଳି କହି ଅକୃର ଆନନ୍ଦରେ ଶରୀର କମ୍ପିତ ହେଲା, ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରି ତାହାଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ସେ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ବଭୂଵ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣଶ୍ଚ ସ୍ମାରଂ ସ୍ମାରଂ ପଦାମ୍ବୁଜମ୍ । କୃତ୍ଵା ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଵାଽପି କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପରମାତ୍ମନଃ
ସେ ପୁନିପୁନି ପାଦପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରି ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ଏବଂ ପରମାତ୍ମା ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଉଦ୍ଧଵଶ୍ଚ ତମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ପ୍ରଶଶଂକ ପୁନଃ ପୁନଃ । ସ ଚ ଶୀଘ୍ରଂ ଯଯୌ ଗେହମକୂରୋଽପି ସ୍ଵମନ୍ଦିରମ୍
ଉଦ୍ଧବ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଏହାପରେ ଅକୃର ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ଉତ୍ତo ନାରଦନାo ଅକ୍ରୂରହର୍ଷୋତ୍କର୍ଷକଥନଂ ନାମ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଟି,ମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମ ଖଣ୍ଡର 'ନାରଦ ଓ ଅକୃରଙ୍କ ଅତିଆନନ୍ଦର କଥା' ନାମକ ପଞ୍ଚଷଷ୍ଠି ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଅଥ ଷଟୁଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଅଥ ରାସେଶ୍ଵରୀଯୁକ୍ତୋ ରାସେ ରାସେଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ସ ଚ ରେମେ ତଯା ସାର୍ଧଂମତୀଵ ରମଣୋତ୍ସୁକଃ
ଏବେ ଷଟ୍ଷଷ୍ଠି ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ତାପରେ ରାସେଶ୍ୱରୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ରାସର ସ୍ୱାମୀ ସ୍ୱୟଂ ତାଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ବିହାର କରିଥିଲେ, ଅତି ଆନନ୍ଦ ଆଶା କରି।
ସୁଖସଂଭୋଗମାତ୍ରେଣ ଯଯୌ ନିଦ୍ରାଂ ଚ ରାଧିକା । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵପ୍ନଂ ସମୁତ୍ଵାଯ ଦୀନୋଵାଚ ପ୍ରିଯଂ ଦିନେ
ସେଇ ମିଳନର ସୁଖରେ ରାଧିକା ଶୁଇଯାଇଥିଲେ; ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖି ଜାଗିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ସକାଳେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କହିଲେ।
ରାଧିକୋଵାଚ ଅହୋ ସ୍ଵାମିନ୍ନିହାଽଽଗଚ୍ଛ ତ୍ଵାଂ କରୋମି ସ୍ଵଵକ୍ଷସି । ପରିଣାମେ ଵିଧାତା ମେ ନ ଜାନେ କିଂ କରିଷ୍ଯତି
ରାଧିକା କହିଲେ: ଆହା, ପ୍ରଭୁ, ଏଠାକୁ ଆସ; ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ଛାତିରେ ଧରିବାକୁ ଚାହେଁ। ଶେଷରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କଣ କରିବେ ମୁଁ ଜାଣେନି।