ସିଦ୍ଧୈର୍ନିଯୁକ୍ତଂ ଶତକୋଟିଲକ୍ଷୈକୈସ୍ତ୍ରିକୋଟିଲକ୍ଷୈଶ୍ଚ ଯୁତଂ ସ୍ଵପାର୍ଷଦୈଃ
ସେଠାରେ ଶତ କୋଟି ଲକ୍ଷ ଯୋଗ୍ୟ ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ ଓ ତିନି କୋଟି ଲକ୍ଷ ଶିବଙ୍କ ନିଜ ପାର୍ଷଦମାନେ ସେବାରେ ନିଯୁକ୍ତ ଥିଲେ।
ସୁରଦ୍ରୁମୈର୍ଵେଷ୍ଟିତମେଵ ସନ୍ତତଂ ମନ୍ଦାରଵୃକ୍ଷପ୍ରଵରୈଃ ସୁପୁଷ୍ପିତୈଃ
ସେ ସହର ସବୁଦିନ ଦେବବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ବିଶେଷକରି ମନ୍ଦାର ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ଉତ୍ତମ ଗଛମାନେ ଦ୍ୱାରା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନିର୍ଵିସ୍ମଯମାପ ମାନସେ କିଂ ନାତ୍ର ଚିତ୍ରଂ ସୁରଯୋଗିନାଂ ଗୁରୌ
ଏହା ଦେଖି ସେ ଋଷି ମନରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ଦେବ ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ଗୁରୁଠାରେ କ'ଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ?
ଦୂରେ ସଭାମଣ୍ଡଲମଧ୍ଯଗଂ ଶିଵଂ ଦଦର୍ଶ ଶାନ୍ତଂ ଶିଵଦଂ ମନୋହରମ୍
ଦୂରରୁ ସେ ଦେଖିଲେ, ଶିବ ଏକ ସଭାର ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି, ସାନ୍ତ ଓ ମନୋହର ଅବସ୍ଥାରେ, ଶୁଭ ଦେଉଥିବା।
ପ୍ରତପ୍ତହେମାଭଜଟାଧରଂ ଵିଭୁଂ ଦିଗମ୍ବରଂ ଶୁଭ୍ରମନନ୍ତମକ୍ଷରମ୍ 1.25.
ସେ ଦେଖିଲେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଜଟା ତପ୍ତ ସୁନା ପରି ଅଭା ଦେଉଥିଲା, ଦିଗ୍ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଶୁଭ୍ର, ଅନନ୍ତ ଓ ଅକ୍ଷୟ।
ସୁନୀଲକଣ୍ଠଂ ଭୁଜଗେନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡିତଂ ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରସିଦ୍ଧେନ୍ଦ୍ର ମୁନୀନ୍ଦ୍ରଵନ୍ଦିତମ୍
ତାଙ୍କ ଗଳା ଗଭୀର ନୀଳ ଥିଲା, ନାଗରାଜ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ଯୋଗୀ, ସିଦ୍ଧ ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରସନ୍ନହାସ୍ଯାସ୍ଯମନୋହରଂ ଵରଂ ଵିଶ୍ଵାଶ୍ରଯାଣାଂ ଶିଵଦଂ ଵରପ୍ରଦମ୍
ତାଙ୍କ ମୁହଁ ହସର ଆଲୋକରେ ମନୋହର ଥିଲା, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଶ୍ରୟ, ଶୁଭ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିବା।
ଗତ୍ଵା ସମୀପଂ ମୁନିରେଷ ଶୂଲିନଂ ନନାମ ମୂର୍ଧ୍ନା ପୁଲକାଙ୍କଵିଗ୍ରହଃ
ଋଷି ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ ହୋଇଗଲା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁନୀନ୍ଦ୍ରପ୍ରଵରଂ ଚ ସସ୍ମିତଂ ଵିଧେଃ ସୁତଂ ଵେଦଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠମ୍
ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ଦେଖି, ହସି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ବେଦ ଜ୍ଞାନରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦୌ ଚ ତସ୍ମୈ ମୁନଯେ ସ ସଂଭ୍ରମାଦାଲିଙ୍ଗନଂ ଚାଶିଷମାସନାଦିକମ୍
ସେ ମୁନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଆଲିଙ୍ଗନ, ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଆସନ ଦେଲେ।
ସଦ୍ରତ୍ନସିଂହାସନସୁନ୍ଦରେ ପରଶ୍ଚୋଵାସ ଶମ୍ଭୁର୍ଵରପାର୍ଷଦୈଃ ସହ
ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା ସୁନ୍ଦର ସିଂହାସନରେ, ଶିବ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତମ ପାର୍ଷଦମାନଙ୍କ ସହ ବସିଥିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵରାଜେନ କୃତେନ ନାରଦଃ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ରମ୍ଯେଣ ଶୁଭପ୍ରଦେନ ଚ
ଗନ୍ଧର୍ବରାଜଙ୍କ ତିଆରି କରିଥିବା ମଧୁର ଓ ଶୁଭ ଦେଉଥିବା ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ନାରଦ ପ୍ରସ୍ତାବ ରଖିଲେ।
ଚକାର ତତ୍ରୈଵ ନିଵେଦନଂ ଶିଵେ ମନୋଽଭିଲାଷଂ ନିଜକାମପୂରକେ
ସେଠାରେ, ନାରଦ ନିଜ ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଶିବଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡେ ସୌତିଶୌନକସଂଵାଦେ କୈଲାସଂ ପ୍ରତି ନାରଦାଗମନଂ ନାମ ପଞ୍ଚଵିଂଶତିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ବ୍ରହ୍ମଖଣ୍ଡରେ ସୌତି ଓ ଶୌନକଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'କୈଳାସକୁ ନାରଦଙ୍କ ଯାତ୍ରା' ନାମକ ପଞ୍ଚବିଂଶତିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୌତିରୁଵାଚ ହରଂ ଯଯାଚେ ଦେଵର୍ଷିର୍ଧ୍ଯାନଂ ଚ ଜ୍ଞାନମେଵ ଚ
ସୌତି କହିଲେ: ଦେବଋଷି ନାରଦ ହରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ ଓ ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଧ୍ଯାନଂ ପୂଜାଵିଧିଂ ତଥା
ସେ ସ୍ତୋତ୍ର, କବଚ, ମନ୍ତ୍ର, ଧ୍ୟାନ ଓ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ମଧ୍ୟ ଚାହିଲେ।
ସର୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପରିପୂର୍ଣମନୋରଥଃ
ସମସ୍ତ କିଛି ପାଇଁ, ସେ ମହାମୁନି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ସ୍ଵଧର୍ମପାଲନଂ ନିତ୍ଯଂ ଯତୋ ଭଵତି ନିତ୍ଯଶଃ
ନାରଦ କହିଲେ: ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ସଦା ପାଳନ କରିଲେ, ସଦା ସୁଫଳ ମିଳେ।
ଶ୍ରୀମହେଶ୍ଵର ଉଵାଚ ସୂକ୍ଷ୍ମେ ସହସ୍ରପତ୍ରେ ସ୍ଵେ ନିର୍ମଲେ ଗ୍ଲାନିଵର୍ଜିତେ
ଶ୍ରୀମହେଶ୍ୱର କହିଲେ: ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୁଭ୍ର, ଦୌଷ୍ୟ ହୀନ ଏହି ହଜାର ପତ୍ରର କମଳରେ—
ରାତ୍ରିଵାସଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଗୁରୁଂ ତତ୍ରୈଵ ଚିନ୍ତଯେତ୍
ରାତିର ବାସ ଛାଡ଼ି, ସେଠାରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରସନ୍ନଵଦନଂ ଶାନ୍ତଂ ପରିତୁଷ୍ଟଂ ନିରନ୍ତରମ୍
ସଦା ଶାନ୍ତ, ପ୍ରସନ୍ନ ମୁହଁ, ଆନନ୍ଦିତ ଏବଂ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହି—
ଧ୍ଯାତ୍ଵୈଵଂ ଗୁରୁମାରାଧ୍ଯ ହୃତ୍ପଦ୍ମେ ନିର୍ମଲେ ସିତେ
ଏଭଳି ଧ୍ୟାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ପବିତ୍ର ହୃଦୟ କମଳରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା।
ଯସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଯଦ୍ଧ୍ଯାନଂ ଯଦ୍ରୂପଂ ତଦ୍ଵିଚିନ୍ତଯେତ୍
ଯେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯେମିତି ଧ୍ୟାନ କରାଯାଏ, ଯେମିତି ରୂପ ଅଛି, ସେହିପରି ଚିନ୍ତା କରିବା।
ଆଦୌ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଗୁରୁଂ ନତ୍ଵା ସଂପୂଜ୍ଯ ଵିଧିପୂର୍ଵକମ୍ 1.26.
ପ୍ରଥମେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରି, ଶିର ନମାଇ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପୂଜା କରିବା।
ଗୁରୁପ୍ରଦର୍ଶିତୋ ଦେଵୋ ମନ୍ତ୍ରପୂଜାଵିଧିର୍ଜପଃ
ଗୁରୁ ଦେଖାଇଥିବା ଦେବତା, ମନ୍ତ୍ର ପୂଜା ପଦ୍ଧତି ଏବଂ ଜପ—
ଗୁରୁର୍ବ୍ରହ୍ମା ଗୁରୁର୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗୁରୁର୍ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଦିବ୍ୟ ମହେଶ୍ୱର।
ଗୁରୁର୍ଵାଯୁଶ୍ଚ ଵରୁଣୋ ଗୁରୁର୍ମାତା ପିତା ସୁହୃତ୍
ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବାୟୁ ଏବଂ ବରୁଣ; ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ମାଆ, ବାପା ଏବଂ ବନ୍ଧୁ।
ଅଭୀଷ୍ଟଦେଵେ ରୁଷ୍ଟେ ଚ ସମର୍ଥୋ ରକ୍ଷଣେ ଗୁରୁଃ
ଯେବେ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ଦେବତା କ୍ରୁଧ୍ଧ, ସେତେବେଳେ ଗୁରୁ ହିଁ ରକ୍ଷା କରିପାରନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ଗୁରୁଃ ଶଶ୍ଵଜ୍ଜଯସ୍ତସ୍ଯ ପଦେ ପଦେ
ଯାହାଙ୍କ ଉପରେ ଗୁରୁ ପ୍ରସନ୍ନ, ସେ ଜଣେ ପ୍ରତି ପଦକୁ ଜିତିଥାଏ।
ନ ସଂପୂଜ୍ଯ ଗୁରୁଂ ଦେଵଂ ଯୋ ମୂଢଃ ପୂଜଯେଦ୍ ଭ୍ରମାତ୍
ଯିଏ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନାହିଁ ଏବଂ ଭ୍ରମରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ମୂର୍ଖ।