ଵାକ୍ପତେର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗତ୍ଵୋଵାଚ ନୃପଂ ତଦା । ଦୂତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ କିଂକରମ୍
ବାକ୍ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୂତ ଗିଲା ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା; ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ହସିଲେ ଏବଂ ନିଜ କିଂକରକୁ କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵରନ୍ ଗଚ୍ଛ ସପ୍ତର୍ଷୀଞ୍ଛୀଘ୍ରମାନଯ । ଉପାଯଂ ଚ କରିଷ୍ଯାମି ତୈଃ ସାର୍ଧଂ ସାପ୍ରତଂ ଚର
ଯାଉ, ଯାଉ, ଶୀଘ୍ର ଯାଉ! ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଆଣି; ମୁଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଏକାଠି କାମ କର।
ନୃପସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗତ୍ଵା ଦୂତସ୍ତଦନ୍ତିସମ୍ । ଉଵାଚ ସର୍ଵାଂସ୍ତତ୍ରୈଵ ଯଥୋକ୍ତଂ ନହୁଷେଣ ଚ
ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଦୂତ ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା ଏବଂ ନହୁଷ କହିଥିବା କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲା।
ଦୂତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଯୁଃ ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ମୁଦା । ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନନାମୋଵାଚ ସାଦରମ୍
ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ସପ୍ତ ଋଷି ଆନନ୍ଦରେ ଗଲେ; ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମ୍ମାନରେ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ।
ନହୁଷ ଉଵାଚ ଯୂଯଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁତ୍ରା ଜ୍ଵଲନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା । ବ୍ରହ୍ମଣଃ ମଦୃଶାଃ ସର୍ଵେ ସତତଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲାଃ
ନହୁଷ କହିଲେ — ଆପଣମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ; ଆପଣମାନେ ସଦା ମୋ ପରି ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନାରାଯଣପରାଃ ଶଶ୍ଵଚ୍ଛୁଦ୍ଧସତ୍ତଵସ୍ଵରୂପିଣଃ । ମୋହମାତ୍ସର୍ଯହୀନାଶ୍ଚ ଦର୍ପାହଂକାରଵର୍ଜିତାଃ
ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଅନ୍ତର, ମୋହ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ନାହିଁ, ଅଭିମାନ ଓ ଅହଂକାର ରହିତ।
ନାରାଯଣସମାଃ ସର୍ଵେ ତେଜସା ଯଶସା ସଦା । ଗୁଣେନ କୃପଯା ପ୍ରେମ୍ଣା ଵରଦାନେନ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଆପଣମାନେ ସଦା ତେଜ ଓ କୀର୍ତିରେ ନାରାୟଣ ସମାନ, ଗୁଣ, ଦୟା, ପ୍ରେମ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵା ପ୍ରଣତୋ ରାଜା ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ ରୁରୋଦ ଚ । ଦୃଷ୍ଟଵା ତେ କାତରଂ ଭୂପମୂଚୁଃ ପରହିତୈଷିଣଃ
ଏଭଳି କହି, ରାଜା ନମସ୍କାର କଲେ, ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ କାନ୍ଦିଲେ; ରାଜାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ଉପକାର ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ କହିଲେ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ ଵରଂ ପୃଣୀଷ୍ଵ ହେ ଵତ୍ସ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ସର୍ଵଂ ଦାତୁଂ ଵଯଂ ଶକ୍ତା ନାସାର୍ଧ୍ଯ ନଶ୍ଚ କିଂଚନ
ଋଷିମାନେ କହିଲେ — ହେ ପୁଅ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର; ଆମେ ସବୁ ଦେବାକୁ ସକ୍ଷମ, କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ଵା ମନୁତ୍ଵଂ ଵା ଚିରାଯୁର୍ଵା ତତଃ ପରମ୍ । ସପ୍ତଦ୍ଧୀପେଶ୍ଵରତ୍ଵଂ ଚାପ୍ଯତୀଵ ସୁଚିରଂ ସୁଖମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ହେବା, ମନୁ ହେବା, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ମିଳିବା, ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପର ରାଜା ହେବା, ବହୁ ଦିନ ଶୁଭ ଜୀବନ ପାଇବା—
ଅଥାପି ସର୍ଵସିଦ୍ଧିତ୍ଵଂ ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ । ମୁକ୍ତିଂ ଵା ହରିଭକ୍ତିଂ ଵା ତପସା ଯା ସୁଦୁର୍ଲଭା
କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି, ସବୁ ରାଜ୍ୟର ଦୁର୍ଲଭ ଶ୍ରୀ, ମୁକ୍ତି କିମ୍ବା ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ଯାହା ତପସ୍ୟାରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ—
କିମୀପ୍ସିତଂ ତେ ହେ ଵତ୍ସ ବ୍ରୂହି ନଃ ସାଂପ୍ରତଂ ମୁଦା । ସର୍ଵ ତୁମ୍ଯଂ ପ୍ରଦାଯୈଵ ଯାସ୍ଯାମସ୍ତପସେ ମୁଦା
ହେ ପୁଅ, ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? ଆନନ୍ଦରେ ଏବେ କହ; ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଲେ ଦେଇ, ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ତପସ୍ୟାକୁ ଫେରିବା।
ଯୁଗଲକ୍ଷସମଂ ଯଚ୍ଚ କ୍ଷଣଂ କୃଷ୍ଣାର୍ଚନଂ ଵିନା । ତଦ୍ଦିନଂ ଦୁର୍ଦିନଂ ଯତ୍ତଦ୍ଧ୍ଯାନସେଵନଵର୍ଜିତମ୍
ଯୁଗ ଲକ୍ଷ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପାସନା ବିନା କଟେ, ସେ ଦିନ ଦୁଃଖ ଦିନ — ଧ୍ୟାନ ଓ ସେବା ନଥିଲେ।
ଵିନା ତତ୍ସେଵନଂ ଯୋ ହି ଵିଷଯାନ୍ଯଂ ଚ ଵାଞ୍ଛତି । ଵିଷମତ୍ତି ପ୍ରଣାଶାଯ ଵିହାଯାମୃତମୀପ୍ସିତମ୍
ଯିଏ ଏହି ସେବା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଭୋଗ ଚାହେ, ସେ ନିଜ ନାଶକୁ ବିଷ ଖାଏ, ଅମୃତ ଚାହିବା ଛାଡ଼ି।
ବ୍ରହ୍ମା ଶିଵଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚାପି ମହାନ୍ଵିରାଟ୍ । ଗଣେଶଶ୍ଚ ଦିନେଶଶ୍ଚ ଶଷେଶ୍ଚ ସନକାଦଯଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଧର୍ମ, ବଡ଼ ଓ ବିଶାଳ ବିଷ୍ଣୁ, ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—
ଏତେ ଯଚ୍ଚରଣମ୍ଭୋଜଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ତେଽହର୍ନିଶଂ ମୁଦା । ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାଵ୍ଯାଧିହରଂ ତନ୍ନିରତା ଵଯମ୍
ଏମାନେ ଦିନ ରାତି ଆନନ୍ଦରେ ସେ ଚରଣ କମଳକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯାହା ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ରୋଗ ଦୂର କରେ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେଥିରେ ନିଷ୍ଠା।
ତେଷାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୃତ୍ଵା ତାନୁଵାଚ ନୃପେଶ୍ଵରଃ । ସ ଲଜ୍ଜିତୋ ନମ୍ରଵକ୍ତ୍ର ମାଯାମୋହିତମାନସଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁ ଲଜ୍ଜାରେ ନମିଗଲା, ମନ ମାୟା ଭ୍ରମରେ ଅସ୍ତିର ହେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ନହଷ ଉଵାଚ ସର୍ଵ ଦାତୁଂ ସମର୍ଥାଶ୍ଚ ଯୂଯଂ ଚ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲାଃ । ଅଧୁନା ଦେହି (ଦତ୍ତ) ମେ ତୂର୍ଣଂ ଶଚୀଦାନମଭୀପ୍ସିତମ୍
ନହୁଷ କହିଲେ: ଆପଣମାନେ ସବୁକିଛି ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅତି ଦୟାଳୁ। ଏବେ ମୋତେ ଶଚୀଙ୍କୁ ଦେବା ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଆଶା କରୁଛି।
ସପ୍ତର୍ଷିଵାହନଂ କାନ୍ତଂ ଶଚୀଚ୍ଛତି ମହାସତୀ । ଏତଦେଵ ମମ ଵରଂ ନିଷ୍ପନ୍ନଂ କୁରୁତାଚିନମ୍
ମହାସତୀ ଶଚୀ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଯାନକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ଏହି ଏକା ମୋର ଅଭିଷ୍ଟ ଦେବା, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ସଫଳ କରନ୍ତୁ।
ନହୁଷସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନଯଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍ । ମତ୍ଯୁଚ୍ଚୈର୍ଜହସୁଃ ସର୍ଵେ କୌତୁକେନ ଚ ନାରଦ
ନହୁଷଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁନିମାନେ ପରସ୍ପରରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଲେ, ନାରଦ, ଏହି ଘଟଣା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ରାଜାନଂ ମୋହିତଂ ମତ୍ଵା ଵେଷ୍ଟିତଂ ଵିଷ୍ଣୁମାଯଯା । ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ତଂ ଵୋଢୁଂ କୃପଯା ଦୀନଵତ୍ସଲାଃ
ରାଜାଙ୍କୁ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ ଆବୃତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଦୟାରେ ଦୀନଙ୍କୁ ଭଲପାଇ, ତାଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ପୂରଣ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ।
ଚକ୍ରୁଃ ସ୍କନଧେ ତଚ୍ଛିଵିକାଂ ମୁକ୍ତାମାଣିକ୍ଯଭୂଷିତାମ୍ । ରାଜା ଯଯୌ ସୁଵେଷଶ୍ଚ ରତ୍ନଭୂଷଣଭୂଷିତଃ
ମୁନିମାନେ ମୁକ୍ତା ଓ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଶିବିକାକୁ କାନ୍ଧରେ ରଖିଲେ; ରାଜା ରତ୍ନ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଭଲ ପୋଷାକରେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାତିଵିଲମ୍ବଂ ଚ ଭର୍ତ୍ସଯାମାସ ତାନ୍ନୃପଃ । କ୍ରୁଧା ଶାଶାପ ଦୁର୍ଵାସାଶ୍ଚାଗ୍ରଗାମୀ ଚ ଵର୍ତ୍ମନି
ଅତି ଦିର୍ଘ ବିଳମ୍ବ ଦେଖି, ରାଜା ମୁନିମାନେ ଉପରେ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ ଡାଟିଲେ; କ୍ରୋଧରେ ଆଗରେ ଚାଲୁଥିବା ଦୁର୍ବାସାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ମହାନଜଗନରୋ ଭୂତ୍ଵା ପତ ଵୈ ମୂଢମାନସ । ଦର୍ଶନାଦ୍ଧର୍ମପୁତ୍ରସ୍ଯ ତଵ ମୋକ୍ଷୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ମୂଢ଼ ମନ ଧାରଣ କରି, ତୁମେ ବଡ଼ ସାପ ହେବ; ଧର୍ମପୁତ୍ରଙ୍କ ଦର୍ଶନରେ ତୁମର ମୁକ୍ତି ହେବ।
ରତ୍ନଯାନେନ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଗତ୍ଵା ଵୈକୁଣ୍ଠସେଵନମ୍ । କରିଷ୍ଯସି ମହାରାଜ ନ କର୍ମ ନିଷ୍ଫଲଂ ଭଵେତ୍
ରତ୍ନ ରଥରେ ବସି, ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଇ, ବୈକୁଣ୍ଠରେ ସେବା କରିବ; ମହାରାଜ, ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟ କ୍ଷୁଦ୍ର ହେବ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରହସ୍ଯ ମୁନିସତ୍ତମାଃ । ରାଜା ପପାତ ତଚ୍ଛାପାତ୍ସର୍ପୋଂ ଭୂତ୍ଵା ମହାମୁନେ
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ହସି ହସି ଚାଲିଗଲେ; ଏହି ଶାପରେ ରାଜା ଭୂମିରେ ପଡ଼ି, ବଡ଼ ସାପ ହେଲେ, ମହାମୁନି।
ଶଚୀ ଚଗାମ ତ୍ତଚ୍ଛ୍ରୃତ୍ଵା ଗୁରୁଂ ନତ୍ଵାଽମରାଵତୀମ୍ । ଯଯୌ ବୃହସ୍ପତିଃ ଶୀଘ୍ରଂ ଯତ୍ରେନ୍ଦ୍ରଃ ପଦ୍ମତନ୍ତୁଷୁ
ଏହା ଶୁଣି, ଶଚୀ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅମରାବତୀକୁ ଯାଇଲେ; ବୃହସ୍ପତି ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ଯେଉଁଠି ଇନ୍ଦ୍ର ପଦ୍ମ ତନ୍ତୁରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଗତ୍ଵା ସନୋଵରାମ୍ଯାଶମାଜୁହାଵ ସୁରେଶ୍ଵରମ୍ । ଅତିପ୍ରସନ୍ନଵଦନଃ କୃପଯା ଚ କୃପାନିଧିଃ
ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ମୁହଁରେ, ଦୟା ଓ କୃପାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେବତାପତିଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ବୃହସ୍ପତିରୁଵାଚ ଅଯିଵତ୍ସତ୍ଵମାଗାଚ୍ଛ ଭଯଂ କିଂ ତେ ମଯି ସ୍ଥିତେ । ତ୍ଯଜ ଭୀତିମିହାଗଚ୍ଛ ଗୁରୁସ୍ତେହଂ ବୃହସ୍ପତିଃ
ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: ଆପଣ ଆସନ୍ତୁ, ମୋ ଉପସ୍ଥିତିରେ କଣ ଭୟ? ଭୟ ଛାଡ଼ି ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଗୁରୁ, ବୃହସ୍ପତି।
ସ୍ଵଗୁରୋଶ୍ଚ ସ୍ଵରଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହେନ୍ଦ୍ରୋ ହୃଷ୍ଟମାନସଃ । ରୂପଂ ଵିହାଯ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ଚ ସ୍ଵରୂପେଣ ସମାଯଯୌ
ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣି, ମହେନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ; ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ସ୍ୱରୂପରେ ବାହାରିଲେ।