ଅହଂ କରୋମି ମୋକ୍ଷଂ ଚ ତଵ ରକ୍ଷାଂ ସୁନିଶ୍ଚିତମ୍ । ଶାସିତୁଂ ରକ୍ଷିତୁଂ ଶକ୍ତଃ ସ ଏଵ ସୁରୁଚ୍ଯତେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତି ଦେବି ଓ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ରକ୍ଷା କରିବି; ଯିଏ ଶାସନ ଓ ରକ୍ଷା କରିପାରେ, ସେଇ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନିତ।
ନ ପଶ୍ଯତି ସତୀତ୍ଵଂ ଚ ହୃଚ୍ଛୁଦ୍ଧାଯାଶ୍ଚ ଯୋଷିତଃ । ଯନ୍ମାନସେ ଵିକଲ୍ପଶ୍ଚ ତସ୍ଯ ଧର୍ମଶ୍ଚ ନଶ୍ଯତି
ଯିଏ ଜନନୀର ପବିତ୍ରତା ଓ ହୃଦୟର ଶୁଦ୍ଧତାକୁ ଦେଖିନାହିଁ, ତାଙ୍କ ମନର ଯେଉଁ ଶଙ୍କା ଉପଜେ, ତାଙ୍କର ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ପ୍ରଭାଵସ୍ତେ ଦୁର୍ଗାଯାଶ୍ଚ ସମଃ ସତି । ଲକ୍ଷ୍ମୀସମା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଚ ଯଶସ୍ତଦ୍ଯଶସା ସମମ୍
ତୁମର ଶକ୍ତି ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ପରି ହେବ, ଅବସ୍ଥା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପରି ହେବ, ତୁମର ଯଶ ତାଙ୍କର ଯଶ ସମାନ ହେବ।
ସୌଭାଗ୍ଯଂ ରାଧିକାତୁଲ୍ଯଂ ତତ୍ସମଂ ପ୍ରେମଭର୍ତରି । ତତ୍ତୁଲ୍ଯଂ ଗୌରଵଂ ମାନ୍ଯଂ ପ୍ରୀତିଃ ପ୍ରାଧାନ୍ଯମୀଶ୍ଵରେ
ତୁମର ସୌଭାଗ୍ୟ ରାଧିକାଙ୍କ ପରି, ପତିପ୍ରତି ପ୍ରେମ ତାଙ୍କ ପରି, ଗୌରବ ଓ ମାନ୍ୟତା ତାଙ୍କ ପରି, ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରିତି ଓ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପରି ହେବ।
ରୋହିଣ୍ଯାଶ୍ଚ ସମାପେକ୍ଷା ପୂଜ୍ଯା ଚ ଭାରତୀସମା । ଶୁଦ୍ଧା ନିରୁପମା ଶଶ୍ଵତ୍ସାଵିତ୍ରୀସଦୃଶୀ ସଦା
ତୁମେ ରୋହିଣୀଙ୍କ ପରି ଗଣାଯିବ, ଭାରତୀଙ୍କ ପରି ପୂଜିତ ହେବ, ଶୁଦ୍ଧ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ସଦା ସାବିତ୍ରୀଙ୍କ ପରି ହେବ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ତତ୍ର ଆଗତୋ ନହୃଷାଚ୍ଚରଃ । ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଭୀତୋ ଵାକ୍ପତେର୍ଗୋଂଚରେ ତତଃ
ଏହି ସମୟରେ ନହୁଷଙ୍କ ଦୂତ ଆସିଲେ; ଭୟଭିତ ହେଇ ସେ ଗୋପ ଋଷିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ବାକ୍ ପତିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦୂତ ଉଵାଚ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଦେଵି ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ନହୁଷଂ ପ୍ରତି । କ୍ରୀଡାଂ କର୍ତୁ ଚ ରହସି ରମ୍ଯେ ନନ୍ଦନକାନନେ
ଦୂତ କହିଲେ: ଦେବୀ, ଶୀଘ୍ର ଉଠ, ନହୁଷଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ; ନନ୍ଦନ କାନନର ଗୁପ୍ତ ଶୋଭା ଭିତରେ ସେଥିରେ ଖେଳ କର।
ଦୂତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତଵା ତମୁଵାଚ ବୃହସ୍ପତିଃ । କମ୍ପିତାଵଯଵଃ କୋପାଦ୍ରକ୍ତପଙ୍କଜଲୋଚନଃ
ଦୂତର କଥା ଶୁଣି ବୃହସ୍ପତି କୋପରେ ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ କମ୍ପିଲା, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ ହେଲା, ସେ ଦୂତକୁ କହିଲେ।
ଗୁରୁରୁଵାଚ ନହୁଷଂ ଵଦ ଗତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ଶଚୀଂ ଚେ ଦ୍ଭୋକ୍ତୁମିଚ୍ଛସି । ଅପୂର୍ଵ ଯାନମାରୁହ୍ଯ ନିଶାଯାମାଗମିଷ୍ଯସି
ଗୁରୁ କହିଲେ — ତୁମେ ଯଦି ଶଚୀଙ୍କୁ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ନହୁଷଙ୍କୁ ଯାଇ କହ, ଅପୂର୍ବ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ରାତିରେ ଆସିବାକୁ ପଡିବ।
ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ଚ ସ୍କନ୍ଧେ ଚ ଦତ୍ଵା ସ୍ଵଶିଵିକାଂ ଶୁଭାମ୍ । ତାମାରୁହ୍ଯ ସୁଵେଷଶ୍ଚ ଗମନଂ କର୍ତୁମର୍ହସି
ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଶିର ଉପରେ ତୁମ ସୁଭ ଦୋଳା ରଖି, ତାହାରେ ଚଢ଼ି, ଭଲ ଭଲ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କର।
ଵାକ୍ପତେର୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗତ୍ଵୋଵାଚ ନୃପଂ ତଦା । ଦୂତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯୋଵାଚ କିଂକରମ୍
ବାକ୍ପତିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୂତ ଗିଲା ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲା; ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ହସିଲେ ଏବଂ ନିଜ କିଂକରକୁ କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵରନ୍ ଗଚ୍ଛ ସପ୍ତର୍ଷୀଞ୍ଛୀଘ୍ରମାନଯ । ଉପାଯଂ ଚ କରିଷ୍ଯାମି ତୈଃ ସାର୍ଧଂ ସାପ୍ରତଂ ଚର
ଯାଉ, ଯାଉ, ଶୀଘ୍ର ଯାଉ! ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଆଣି; ମୁଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବି, ସେମାନଙ୍କ ସହ ଏକାଠି କାମ କର।
ନୃପସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗତ୍ଵା ଦୂତସ୍ତଦନ୍ତିସମ୍ । ଉଵାଚ ସର୍ଵାଂସ୍ତତ୍ରୈଵ ଯଥୋକ୍ତଂ ନହୁଷେଣ ଚ
ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଶୁଣି, ଦୂତ ଋଷିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା ଏବଂ ନହୁଷ କହିଥିବା କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲା।
ଦୂତସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯଯୁଃ ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ମୁଦା । ରାଜା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନନାମୋଵାଚ ସାଦରମ୍
ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ସପ୍ତ ଋଷି ଆନନ୍ଦରେ ଗଲେ; ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମ୍ମାନରେ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ।
ନହୁଷ ଉଵାଚ ଯୂଯଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପୁତ୍ରା ଜ୍ଵଲନ୍ତୋ ବ୍ରହ୍ମତେଜସା । ବ୍ରହ୍ମଣଃ ମଦୃଶାଃ ସର୍ଵେ ସତତଂ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲାଃ
ନହୁଷ କହିଲେ — ଆପଣମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ; ଆପଣମାନେ ସଦା ମୋ ପରି ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ନାରାଯଣପରାଃ ଶଶ୍ଵଚ୍ଛୁଦ୍ଧସତ୍ତଵସ୍ଵରୂପିଣଃ । ମୋହମାତ୍ସର୍ଯହୀନାଶ୍ଚ ଦର୍ପାହଂକାରଵର୍ଜିତାଃ
ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଅନ୍ତର, ମୋହ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ନାହିଁ, ଅଭିମାନ ଓ ଅହଂକାର ରହିତ।
ନାରାଯଣସମାଃ ସର୍ଵେ ତେଜସା ଯଶସା ସଦା । ଗୁଣେନ କୃପଯା ପ୍ରେମ୍ଣା ଵରଦାନେନ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଆପଣମାନେ ସଦା ତେଜ ଓ କୀର୍ତିରେ ନାରାୟଣ ସମାନ, ଗୁଣ, ଦୟା, ପ୍ରେମ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାରେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵା ପ୍ରଣତୋ ରାଜା ତୁଷ୍ଟାଵ ଚ ରୁରୋଦ ଚ । ଦୃଷ୍ଟଵା ତେ କାତରଂ ଭୂପମୂଚୁଃ ପରହିତୈଷିଣଃ
ଏଭଳି କହି, ରାଜା ନମସ୍କାର କଲେ, ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ କାନ୍ଦିଲେ; ରାଜାଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ଉପକାର ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ଋଷିମାନେ କହିଲେ।
ଋଷଯ ଊଚୁଃ ଵରଂ ପୃଣୀଷ୍ଵ ହେ ଵତ୍ସ ଯତ୍ତେ ମନସି ଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ସର୍ଵଂ ଦାତୁଂ ଵଯଂ ଶକ୍ତା ନାସାର୍ଧ୍ଯ ନଶ୍ଚ କିଂଚନ
ଋଷିମାନେ କହିଲେ — ହେ ପୁଅ, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚୟନ କର; ଆମେ ସବୁ ଦେବାକୁ ସକ୍ଷମ, କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ ଵା ମନୁତ୍ଵଂ ଵା ଚିରାଯୁର୍ଵା ତତଃ ପରମ୍ । ସପ୍ତଦ୍ଧୀପେଶ୍ଵରତ୍ଵଂ ଚାପ୍ଯତୀଵ ସୁଚିରଂ ସୁଖମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ହେବା, ମନୁ ହେବା, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ମିଳିବା, ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପର ରାଜା ହେବା, ବହୁ ଦିନ ଶୁଭ ଜୀବନ ପାଇବା—
ଅଥାପି ସର୍ଵସିଦ୍ଧିତ୍ଵଂ ସର୍ଵୈଶ୍ଵର୍ଯ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍ । ମୁକ୍ତିଂ ଵା ହରିଭକ୍ତିଂ ଵା ତପସା ଯା ସୁଦୁର୍ଲଭା
କିମ୍ବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସିଦ୍ଧି, ସବୁ ରାଜ୍ୟର ଦୁର୍ଲଭ ଶ୍ରୀ, ମୁକ୍ତି କିମ୍ବା ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି, ଯାହା ତପସ୍ୟାରେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ—
କିମୀପ୍ସିତଂ ତେ ହେ ଵତ୍ସ ବ୍ରୂହି ନଃ ସାଂପ୍ରତଂ ମୁଦା । ସର୍ଵ ତୁମ୍ଯଂ ପ୍ରଦାଯୈଵ ଯାସ୍ଯାମସ୍ତପସେ ମୁଦା
ହେ ପୁଅ, ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? ଆନନ୍ଦରେ ଏବେ କହ; ତୁମେ ଯାହା ଚାହିଲେ ଦେଇ, ଆମେ ଆନନ୍ଦରେ ତପସ୍ୟାକୁ ଫେରିବା।
ଯୁଗଲକ୍ଷସମଂ ଯଚ୍ଚ କ୍ଷଣଂ କୃଷ୍ଣାର୍ଚନଂ ଵିନା । ତଦ୍ଦିନଂ ଦୁର୍ଦିନଂ ଯତ୍ତଦ୍ଧ୍ଯାନସେଵନଵର୍ଜିତମ୍
ଯୁଗ ଲକ୍ଷ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଯଦି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଉପାସନା ବିନା କଟେ, ସେ ଦିନ ଦୁଃଖ ଦିନ — ଧ୍ୟାନ ଓ ସେବା ନଥିଲେ।
ଵିନା ତତ୍ସେଵନଂ ଯୋ ହି ଵିଷଯାନ୍ଯଂ ଚ ଵାଞ୍ଛତି । ଵିଷମତ୍ତି ପ୍ରଣାଶାଯ ଵିହାଯାମୃତମୀପ୍ସିତମ୍
ଯିଏ ଏହି ସେବା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଭୋଗ ଚାହେ, ସେ ନିଜ ନାଶକୁ ବିଷ ଖାଏ, ଅମୃତ ଚାହିବା ଛାଡ଼ି।
ବ୍ରହ୍ମା ଶିଵଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚାପି ମହାନ୍ଵିରାଟ୍ । ଗଣେଶଶ୍ଚ ଦିନେଶଶ୍ଚ ଶଷେଶ୍ଚ ସନକାଦଯଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଧର୍ମ, ବଡ଼ ଓ ବିଶାଳ ବିଷ୍ଣୁ, ଗଣେଶ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସନକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—
ଏତେ ଯଚ୍ଚରଣମ୍ଭୋଜଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ତେଽହର୍ନିଶଂ ମୁଦା । ଜନ୍ମମୃତ୍ଯୁଜରାଵ୍ଯାଧିହରଂ ତନ୍ନିରତା ଵଯମ୍
ଏମାନେ ଦିନ ରାତି ଆନନ୍ଦରେ ସେ ଚରଣ କମଳକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଯାହା ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ରୋଗ ଦୂର କରେ; ଆମେ ମଧ୍ୟ ସେଥିରେ ନିଷ୍ଠା।
ତେଷାଂ ଚ ଵଚନଂ ଶ୍ରୃତ୍ଵା ତାନୁଵାଚ ନୃପେଶ୍ଵରଃ । ସ ଲଜ୍ଜିତୋ ନମ୍ରଵକ୍ତ୍ର ମାଯାମୋହିତମାନସଃ
ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜାଙ୍କ ମୁହଁ ଲଜ୍ଜାରେ ନମିଗଲା, ମନ ମାୟା ଭ୍ରମରେ ଅସ୍ତିର ହେଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ନହଷ ଉଵାଚ ସର୍ଵ ଦାତୁଂ ସମର୍ଥାଶ୍ଚ ଯୂଯଂ ଚ ଭକ୍ତଵତ୍ସଲାଃ । ଅଧୁନା ଦେହି (ଦତ୍ତ) ମେ ତୂର୍ଣଂ ଶଚୀଦାନମଭୀପ୍ସିତମ୍
ନହୁଷ କହିଲେ: ଆପଣମାନେ ସବୁକିଛି ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଅତି ଦୟାଳୁ। ଏବେ ମୋତେ ଶଚୀଙ୍କୁ ଦେବା ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଆଶା କରୁଛି।
ସପ୍ତର୍ଷିଵାହନଂ କାନ୍ତଂ ଶଚୀଚ୍ଛତି ମହାସତୀ । ଏତଦେଵ ମମ ଵରଂ ନିଷ୍ପନ୍ନଂ କୁରୁତାଚିନମ୍
ମହାସତୀ ଶଚୀ ସପ୍ତ ଋଷିଙ୍କ ଯାନକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ଏହି ଏକା ମୋର ଅଭିଷ୍ଟ ଦେବା, ଦୟାକରି ଏହାକୁ ସଫଳ କରନ୍ତୁ।
ନହୁଷସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମୁନଯଶ୍ଚ ପରସ୍ପରମ୍ । ମତ୍ଯୁଚ୍ଚୈର୍ଜହସୁଃ ସର୍ଵେ କୌତୁକେନ ଚ ନାରଦ
ନହୁଷଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମୁନିମାନେ ପରସ୍ପରରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ହସିଲେ, ନାରଦ, ଏହି ଘଟଣା ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।