ମନ୍ତ୍ରାଦ୍ଯୁଦ୍ଗିରଣେନୈଵ ଗୁରୁରିତ୍ଯୁଚ୍ଯତେ ବୁଧୈଃ । ଅନ୍ଯୋ ଵନ୍ଦ୍ଯୋ ଗୁରୁରଯମନ୍ଯଶ୍ଚାରୋପିତୋ ଗୁରୁଃ
ମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ 'ଗୁରୁ' ବୋଲି କହନ୍ତି; କେହି ଗୁରୁ ଭାବେ ପୂଜ୍ୟ, ଅନ୍ୟେ କେବଳ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଜ୍ଞାନତିମିରାନ୍ଧସ୍ଯ ଜ୍ଞାନାଞ୍ଜନଶଲାକଯା । ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲିତଂ ଯେନ ତସ୍ମୈ ଶ୍ରୀଗୁରଵେ ନମଃ
ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରରେ ଅନ୍ଧ ଥିବା ମୋର ଚକ୍ଷୁକୁ ଜ୍ଞାନର କାଜଳ ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଅଦୀକ୍ଷିତସ୍ଯ ମୂର୍ଖସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତିର୍ନାସ୍ତି ନି ଶ୍ଚିତମ୍ । ସର୍ଵକର୍ମସ୍ଵନର୍ହସ୍ଯ ନରକେ ତତ୍ପଶୋଃ ସ୍ଥିତିଃ
ଯିଏ ଦୀକ୍ଷିତ ନୁହଁନ୍ତି ଏବଂ ମୂର୍ଖ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଯୋଗ୍ୟ ଥିବା ଏମିତି ଲୋକ ନରକରେ ପଶୁ ପରି ରହନ୍ତି।
ଜନ୍ମଦାତାଽନ୍ନଦାତା ଚ ମାତାଽନ୍ଯେ ଗୁରଵାସ୍ତଥା । ପାରଂ କର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ତାସ୍ତେ ଘୋରସଂସାରସାଗରେ
ମାଆ, ବାପା ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁରୁମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଦ୍ଯାମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନଦାତା ନିପୁଣଃ ପାରକର୍ମଣି । ସ ଶକ୍ତଃ ଶିଷ୍ଯମୁଦ୍ଧର୍ତୁମୀଶ୍ଵରଶ୍ଚେଶ୍ଵରାତ୍ପରଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ, ସେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରନ୍ତି—ସେ ଇଶ୍ୱର, ଦେବତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ।
ଗୁରୁର୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗୁରୁର୍ବ୍ରହ୍ମା ଗୁରୁର୍ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ । ଗୁରୁର୍ଧର୍ମୋ ଗୁରୁଃ ଶେଷଃ ସର୍ଵାତ୍ମା ନିର୍ଗୁଣୋ ଗୁରୁଃ
ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତା ମହେଶ୍ୱର; ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଧର୍ମ, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଶେଷ, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଓ ଗୁଣହୀନ।
ସର୍ଵତୀର୍ଥାଶ୍ରଯଶ୍ଚୈଵ କର୍ଵଦେଵାଶ୍ରଯୋ ଗୁରୁଃ । ସର୍ଵଵେଦସ୍ଵରୁପଶ୍ଚ ଗୁରୁରୂପୀ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଗୁରୁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ; ଗୁରୁ ସମସ୍ତ ବେଦର ରୂପ—ହରି ନିଜେ ଗୁରୁ ଭାବେ ପ୍ରକଟ।
ଅଭୀଷ୍ଟଦେଵେ ରୁଷ୍ଟେ ଚ ଗୁରୁଃଶକ୍ତୋ ହି ରକ୍ଷିତୁମ୍ । ଗୁରୌ ରୁଷ୍ଟେଽଭୀଷ୍ଟଦେଵୋ ନ ହି ଶକ୍ତଶ୍ଚ ରକ୍ଷିତୁମ୍
ଯଦି ଇଷ୍ଟଦେବତା କ୍ରୁଧ୍ଧ, ଗୁରୁ ରକ୍ଷା କରିପାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଗୁରୁ କ୍ରୁଧ୍ଧ, ଇଷ୍ଟଦେବତା ରକ୍ଷା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସର୍ଵେ ଗ୍ରହାଶ୍ଚ ଯଂ ରୁଷ୍ଟା ଯଂ ରୁଷ୍ଟା ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣାଃ । ତ୍ଵମେଵ ରୁଷ୍ଟୋ ଭଵସି ଗୁରୁରେଵ ହି ଦେଵତାଃ
ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଦି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ଗୁରୁ ମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେ—ଗୁରୁ ନିଜେ ଦେବତା।
ନ ଗୁରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଶ୍ଚାଽଽତ୍ମା ନ ଗୁରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଃ ସୁତଃ । ଧନଂ ପ୍ରିଯଂ ଚ ନ ଗୁରୋର୍ନ ଚ ଭାର୍ଯା ପ୍ରିଯା ତଥା
ଆତ୍ମା ଗୁରୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ନୁହଁଁ, ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ନୁହଁଁ; ଧନ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ନୁହଁଁ।
ନ ଗୁରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯୋ ଧର୍ମୋ ନ ଗୁରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଂ ତପଃ । ନ ଗୁରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଂ ସତ୍ଯଂ ନ ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ଗୁରୋଃ ପରମ୍
ଧର୍ମ ଗୁରୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ନୁହଁଁ, ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ନୁହଁଁ; ସତ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ନୁହଁଁ।
ଗୁରୋଃ ପରୋ ନ ଶାସ୍ତା ଚ ନ ହି ବନ୍ଧୁର୍ଗୁରୋଃ ପରଃ । ଦେଵୋ ରାଜା ଚ ଶାସ୍ତା ଚ ଶିଷ୍ଯାଣାଂ ଚ ସଦା ଗୁରୁଃ
ଗୁରୁଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଶିକ୍ଷକ ନାହିଁ, ଗୁରୁଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ନାହିଁ; ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଗୁରୁ ସଦା ଦେବତା, ରାଜା ଓ ଶିକ୍ଷକ।
ଯାଵଚ୍ଛକ୍ତୋ ଦାତୁମନ୍ନଂ ତାଵଚ୍ଛାସ୍ତା ତଦନ୍ନଦଃ । ଗୁରୁଃ ଶାସ୍ତା ଚ ଶିଷ୍ଯାଣାଂ ପ୍ରତିଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏପରି ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ନିଜେ ଏକ ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷକ। ଶିକ୍ଷକ ହେଉଛନ୍ତି ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ମାର୍ଗଦର୍ଶକ।
ମନ୍ତ୍ରୋ ଵିଦ୍ଯା ଗୁରୁର୍ଦେଵଃ ପୂର୍ଵଲବ୍ଧୋ ଯଥା ପତିଃ । ପ୍ରତିଜନ୍ମନି ବନ୍ଧେନ ସର୍ଵେଷାମୁପରି ସ୍ଥିତଃ
ମନ୍ତ୍ର, ଜ୍ଞାନ, ଗୁରୁ ଓ ଦେବତା—ଏହିମାନେ ଏକଥର ମିଳିଲେ, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ବନ୍ଧନରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଗୃହଣୀ ପତିଙ୍କୁ ମାନେ।
ପିତା ଗୁରୁଶ୍ଚ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ଚ ଯତ୍ର ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମଦଃ । ଗୁରଵୋଽନ୍ଯେ ତଥା ମାତା ଗୁରୁଶ୍ଚ ପ୍ରତିଜନ୍ମନି
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଜନ୍ମଦାତା ପିତା ଓ ଶିକ୍ଷକ ଗରିମା ଯୋଗ୍ୟ। ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଓ ମାଆ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ ମାନ୍ୟ।
ଵିପ୍ରାଣାଂ ତ୍ଵଂ ଵରିଷ୍ଠଶ୍ଚ ଗରିଷ୍ଠଶ୍ଚ ତପସ୍ତିନାମ୍ । ବ୍ରହ୍ମିଷ୍ଠୌ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଧର୍ମିଷ୍ଠଃ ସର୍ଵଧର୍ମିଣାମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼। ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଓ ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତୁଷ୍ଟୋ ଭଵ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଂ ଚ ଶକ୍ରଂ ଚ ସଂପ୍ରତମ୍ । ତ୍ଵଯି ତୁଷ୍ଟେ ସଦା ତୁଷ୍ଟା ଭଵନ୍ତି ଗ୍ରହଦେଵତାଃ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋପରେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଖୁସି ହୁଅ। ତୁମେ ଖୁସି ହେଲେ ଗ୍ରହ ଦେବତାମାନେ ସଦା ଖୁସି ରହନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କା ଶଚୀ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପୁନରୁଚ୍ଚୌ ରୁରୋଦ ହ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ରୋଦନଂ ତାରା ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଏପରି କହି, ଶଚୀ ପୁନିଥରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ। ତାଙ୍କର କାନ୍ଦା ଦେଖି, ତାରା ମଧ୍ୟ ପୁନିପୁନି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ପପାତ ଚରଣେ ତାରା ରୁରୋଦ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅପରାଧଂ କ୍ଷମେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗୁରୁସ୍ତୁଷ୍ଟୋଽପ୍ଯୁଵାଚ ତାମ୍
ତାରା ତାଙ୍କର ପାଦରେ ପଡ଼ି ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ। 'ମୋ ଅପରାଧ କ୍ଷମା କର' ବୋଲି କହିଲେ। ଶିକ୍ଷକ ଖୁସି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗୁରୁରୁଵାଚ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ତାରେ ଶଚ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି । ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ଭର୍ତାରଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ମଦାଶିଷା
ଶିକ୍ଷକ କହିଲେ: 'ଉଠ, ତାରା, ଶଚୀଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ ଭଲ ହେବ। ମୋ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସେ ସତ୍ୱରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁନି ପାଇବେ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଗୁରୁସ୍ତତ୍ର ଵିରରାମ ଚ ନାରଦ । ପପାତ ଚରଣେ ତାରା ପୁନରେଵ ରୁରୋଦ ଚ
ଏପରି କହି, ଶିକ୍ଷକ ସେଠାରେ ଚୁପ ହେଲେ, ହେ ନାରଦ। ତାରା ପୁନିଥରେ ତାଙ୍କର ପାଦରେ ପଡ଼ି ଆଉ ଏକଥର କାନ୍ଦିଲେ।
ଗୁହୀତ୍ଵା ଚ ଶଚୀଂ ତାରା ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଚ ସ୍ଵଵକ୍ଷକି । ବୋଧଯାମାସ ଵିଵିଧମାଧ୍ଯାତ୍ମିକମନୁତ୍ତମମ୍
ଶଚୀଙ୍କୁ ଆଲଗା କରି, ତାରା ତାଙ୍କୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ବସାଇଲେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉତ୍ତମ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ଶଚୀକୃତଂ ଗୁରୁସ୍ତୋତ୍ରଂ ପୂଜାକାଲେ ଚ ଯଃ ପଠେତ୍ । ଗୁରୁଶ୍ଚାଭୀଷ୍ଟଦେଵଶ୍ଚ ସଂତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରତିଜନ୍ମନି
ଯେଉଁଠାରେ ଶଚୀ ତିଆରି କରିଥିବା ଗୁରୁସ୍ତୁତି ପୂଜାବେଳେ ପଢ଼େ, ତାଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଓ ଇଚ୍ଛିତ ଦେବତା ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଗ୍ରହଦେଵଦ୍ଵିଜାସ୍ତଂ ଚ ପରିତୁଷ୍ଟାଶ୍ଚ ସଂତତମ୍ । ରାଜାନୋ ବାନ୍ଧଵାଶ୍ଚୈଵ ସଂତୁଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵତଃ ସଦା
ଗ୍ରହଦେବତା, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଠି ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି। ରାଜାମାନେ ଓ ବାନ୍ଧବମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି।
ଗୁରୁଭକ୍ତିଂ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିଂ ଵାଞ୍ଛିତଂ ଲଭତେ ଧ୍ରୁଵମ୍ । ସଦା ହର୍ଷୋ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ନ ଚ ଶୋକଃ କଦାଚନ
ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଗୁରୁ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ଓ ଚାହିଦା ଜିନିଷ ପାଇଥାଏ। ସେ ସଦା ଆନନ୍ଦିତ ରହେ ଓ କେବେ ଦୁଃଖ ଭୋଗେ ନାହିଁ।
ପୁତ୍ରାର୍ଥୋ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ଭାର୍ଯାର୍ଥୋ ଲଭତେ ପ୍ରିଯମ୍ । ସୁସ୍ଵରୁପାଂ ଗୁଣଵତୀଂ ସତୀଂ ପୁତ୍ରଵତୀଂ ଧ୍ରୁଵମ୍
ପୁଅ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକ ପୁଅ ପାଏ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକ ପ୍ରିୟ, ସୁନ୍ଦର, ଗୁଣବତୀ, ପତିବ୍ରତା ଓ ପୁଅସହିତ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଏ।
ରୋଗାର୍ତୋଂ ମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗାଦ୍ବଦ୍ଧୋ ମୁଚ୍ଯୋତ ବନ୍ଧନାତ୍ । ଅସ୍ପଷ୍ଟକୀର୍ତିଃ ସୁଯଶା ମୂର୍ଖୋଭଵତି ପଣ୍ଡିତଃ
ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ଲୋକ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ବନ୍ଧନରେ ଥିବା ଲୋକ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ। ଯାହାର କୀର୍ତ୍ତି ସ୍ପଷ୍ଟ ନୁହେଁ ସେ ସୁଖ୍ୟାତି ପାଏ, ମୂର୍ଖ ଲୋକ ପଣ୍ଡିତ ହୁଏ।
କଦାଚିଦ୍ବନ୍ଧୁଵିଚ୍ଛେଦୋ ନ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତମ୍ । ନିତ୍ଯଂ ତଦ୍ଵର୍ଧତେ ଧର୍ମୋଂ ଵିପୁଲଂ ନିର୍ମଲଂ ଯଶଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ବାନ୍ଧବ ବିଚ୍ଛେଦ ହେବ ନାହିଁ, ଏହା ନିଶ୍ଚିତ। ତାଙ୍କର ଧର୍ମ ସଦା ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ଓ ତାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ବିଶାଳ ଓ ପବିତ୍ର ହୁଏ।
ଲଭତେ ପରମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ପୁତ୍ରପୌତ୍ରଧନାନ୍ଵିତମ୍ । ଇହ ସର୍ଵସୁଖଂ ଭୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ଯତେ ଶ୍ରୀହରେଃ ପଦମ୍
ସେ ପରମ ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ, ପୁଅ, ପଉତ୍ର ଓ ଧନ ସହିତ ପାଏ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ସୁଖ ଭୋଗି, ଶ୍ରୀହରିଙ୍କ ପଦ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ନ ଭଵେତ୍ତତ୍ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହରିଦାସ୍ଯଂ ଲଭେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍ । ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିନମାବ୍ଧୌ ଚ ନିମଗ୍ନଶ୍ଚ ଭଵେଦ୍ଧ୍ରୁଵମ୍
ତାଙ୍କର ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହେବ ନାହିଁ; ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହରିଙ୍କ ଦାସ୍ୟ ପଦ ପାଏ ଓ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତିର ସାଗରରେ ଏକାନ୍ତରେ ଲୀନ ହୁଏ।