ନିର୍ଗୁଣଂ ଚ ନିରୀହଂ ଚ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରକୃତେଃ ପରମ୍ । ସ୍ଵେଚ୍ଛାମଯଂ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ସେ ଗୁଣହୀନ, ଆସକ୍ତିହୀନ, ସ୍ୱାଧୀନ ଓ ପ୍ରକୃତିଠାରୁ ଉପରେ। ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ତିଆରି ଦେହ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା ଦେଇଥିବା ମୂର୍ତ୍ତି।
ତମାନନ୍ଦାଶ୍ରୁନେତ୍ରଂ ଚ ନନାମ ଶିନକା ଭୁଵି । ରୁଦତୀ ସାଶ୍ରୁନେତ୍ରା କା ମଜ୍ଜନ୍ତୀ ଭକ୍ତିସାଗରେ
ସେ ଆନନ୍ଦ ଅଶୁରେ ଭରିଥିବା ନୟନରେ, ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ଶିର ନମାଇଲେ। ଶଚୀ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ଅଶୁ ଭରିଥିବା ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଭକ୍ତିର ସାଗରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲେ।
ଶୋକାର୍ଣଵେ ନିମଜ୍ଜନ୍ତୀ ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା । ତୁଷ୍ଟାଵ ଭୀତା ସ୍ଵଗୁରୁଂ ବ୍ରହ୍ମିଷ୍ଠଂ ଚ କୃପାନିଧିମ୍
ଶୋକର ସାଗରେ ଡୁବିଯାଇ, ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଶଚୀ ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ କୃପାର ଭଣ୍ଡାରକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶଚ୍ଯୁଵାଚ ରକ୍ଷ ରକ୍ଷ ମହାଭାଗ ମାଂ ଭୀତାଂ ଶରଣାଗତାମ୍ । ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରଃ ସ୍ଵଦାସୀଂ ଚ ନିମଗ୍ନାଂ ଶୋକସାଗରେ
ଶଚୀ କହିଲେ: ରକ୍ଷା କର, ରକ୍ଷା କର, ହେ ମହାଭାଗ୍ୟବାନ! ମୁଁ ଭୟଭୀତ ଓ ଶରଣାଗତ। ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ନାଥ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଦାସୀ, ଶୋକସାଗରେ ଡୁବୁଛି।
ଅନୀଶ୍ଵରଶ୍ଚେଶ୍ଵରୋ ଵା ବରଵାନ୍ଵା ସୁଦୁର୍ବଲଃ । ସ୍ଵଶିଷ୍ଯଭାର୍ଯାଂ ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଶାସିତୁଂ ଚ ସଦା କ୍ଷମଃ
କେହି ଅଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଳବାନ୍ କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ ଯେହେଉନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ନିଜ ଶିଷ୍ୟ, ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଓ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ନିୟମିତ ରଖିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବା ଦରକାର।
ଦୂରୀଭୂତଃ ସ୍ଵରାଜ୍ଯାଚ୍ଚ ସ୍ଵଶିଷ୍ଯଶ୍ଚ କୃତସ୍ତ୍ଵଯା । ଶାନ୍ତିର୍ବଭୂଵ ଦୋଷସ୍ଯ ଚାଧୁନାଽନୁଗ୍ରହଂ କୁରୁ
ତୁମେ ମୋର ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ଓ ମୋ ଶିଷ୍ୟକୁ ଦୂର କରିଦେଲା; ଏବେ ଦୋଷ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି, ଦୟାକରି ମୋ ପ୍ରତି କୃପା ଦେଖାଅ।
ଅନାଥାଂ ସର୍ଵଶୂନ୍ଯାଂ ମାଂ ଶୁନ୍ଯାଂ ତାମମରାଵତୀମ୍ । ସଂପଚ୍ଛୂନ୍ଯମାଶ୍ରମଂ ମେ ପଶ୍ଯ ରକ୍ଷ କୃଣାନିଧେ
ମୁଁ ଏବେ ସମସ୍ତ ଥିରୁ ବଞ୍ଚିତ ଏବଂ ଏହି ଅମରାବତୀ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି; ମୋ ଆଶ୍ରମ ଧନ-ସମ୍ପତି ହୀନ ହୋଇଯାଇଛି—ହେ କୃପାର ସାଗର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ଦସ୍ଯୁଗ୍ରସ୍ତାଂ ଚ ମାଂ ରକ୍ଷ ଦେଶଂ କିଂକରମାନଯ । ଦତ୍ତଵା ଚରଣରେଣୂଂସ୍ତଂ ଶୁଭାଶୀର୍ଵଚନଂ କୁରୁ
ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର; ଏହି ଦେଶକୁ ଜଣେ ସେବକ ଆଣ; ତୁମର ପାଦଧୂଳି ପାଇଁ, ମୋତେ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଚ ସୁରୁଣାଂ ଚ ଜନ୍ମଦାତା ପରୋ ଗୁରୁଃ । ପିତୁଃ ଶତଗୁଣା ମାତା ପୂଜ୍ଯା ଵନ୍ଦ୍ଯା ଗରୀଯସୀ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଜନ୍ମଦାତା; ମାଆ ପିତାଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ, ବନ୍ଦନୀୟ ଓ ଗରିମାମୟ।
ଵିଦ୍ଯାଦାତା ମନ୍ତ୍ରଦାତା ଜ୍ଞାନଦୋ ହରିଭକ୍ତିଦଃ । ପୂଜ୍ଯୋ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ଚ ସେଵ୍ଯଶ୍ଚ ମାତୁଃ ଶତଗୁଣୋ ଗୁରୁଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ହରିଭକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଗୁରୁ ମାଆଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ପୂଜ୍ୟ, ବନ୍ଦନୀୟ ଓ ସେବନୀୟ।
ମନ୍ତ୍ରାଦ୍ଯୁଦ୍ଗିରଣେନୈଵ ଗୁରୁରିତ୍ଯୁଚ୍ଯତେ ବୁଧୈଃ । ଅନ୍ଯୋ ଵନ୍ଦ୍ଯୋ ଗୁରୁରଯମନ୍ଯଶ୍ଚାରୋପିତୋ ଗୁରୁଃ
ମନ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷା ଦେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ 'ଗୁରୁ' ବୋଲି କହନ୍ତି; କେହି ଗୁରୁ ଭାବେ ପୂଜ୍ୟ, ଅନ୍ୟେ କେବଳ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଜ୍ଞାନତିମିରାନ୍ଧସ୍ଯ ଜ୍ଞାନାଞ୍ଜନଶଲାକଯା । ଚକ୍ଷୁରୁନ୍ମୀଲିତଂ ଯେନ ତସ୍ମୈ ଶ୍ରୀଗୁରଵେ ନମଃ
ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରରେ ଅନ୍ଧ ଥିବା ମୋର ଚକ୍ଷୁକୁ ଜ୍ଞାନର କାଜଳ ଦ୍ୱାରା ଯିଏ ଖୋଲିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଅଦୀକ୍ଷିତସ୍ଯ ମୂର୍ଖସ୍ଯ ନିଷ୍କୃତିର୍ନାସ୍ତି ନି ଶ୍ଚିତମ୍ । ସର୍ଵକର୍ମସ୍ଵନର୍ହସ୍ଯ ନରକେ ତତ୍ପଶୋଃ ସ୍ଥିତିଃ
ଯିଏ ଦୀକ୍ଷିତ ନୁହଁନ୍ତି ଏବଂ ମୂର୍ଖ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନାହିଁ; ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅଯୋଗ୍ୟ ଥିବା ଏମିତି ଲୋକ ନରକରେ ପଶୁ ପରି ରହନ୍ତି।
ଜନ୍ମଦାତାଽନ୍ନଦାତା ଚ ମାତାଽନ୍ଯେ ଗୁରଵାସ୍ତଥା । ପାରଂ କର୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ତାସ୍ତେ ଘୋରସଂସାରସାଗରେ
ମାଆ, ବାପା ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁରୁମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜନ୍ମ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ସଂସାର ସାଗରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଦ୍ଯାମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞାନଦାତା ନିପୁଣଃ ପାରକର୍ମଣି । ସ ଶକ୍ତଃ ଶିଷ୍ଯମୁଦ୍ଧର୍ତୁମୀଶ୍ଵରଶ୍ଚେଶ୍ଵରାତ୍ପରଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନ, ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦକ୍ଷ, ସେ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରନ୍ତି—ସେ ଇଶ୍ୱର, ଦେବତାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚ।
ଗୁରୁର୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଗୁରୁର୍ବ୍ରହ୍ମା ଗୁରୁର୍ଦେଵୋ ମହେଶ୍ଵରଃ । ଗୁରୁର୍ଧର୍ମୋ ଗୁରୁଃ ଶେଷଃ ସର୍ଵାତ୍ମା ନିର୍ଗୁଣୋ ଗୁରୁଃ
ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବିଷ୍ଣୁ, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମା, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଦେବତା ମହେଶ୍ୱର; ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଧର୍ମ, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ଶେଷ, ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ଓ ଗୁଣହୀନ।
ସର୍ଵତୀର୍ଥାଶ୍ରଯଶ୍ଚୈଵ କର୍ଵଦେଵାଶ୍ରଯୋ ଗୁରୁଃ । ସର୍ଵଵେଦସ୍ଵରୁପଶ୍ଚ ଗୁରୁରୂପୀ ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍
ଗୁରୁ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ; ଗୁରୁ ସମସ୍ତ ବେଦର ରୂପ—ହରି ନିଜେ ଗୁରୁ ଭାବେ ପ୍ରକଟ।
ଅଭୀଷ୍ଟଦେଵେ ରୁଷ୍ଟେ ଚ ଗୁରୁଃଶକ୍ତୋ ହି ରକ୍ଷିତୁମ୍ । ଗୁରୌ ରୁଷ୍ଟେଽଭୀଷ୍ଟଦେଵୋ ନ ହି ଶକ୍ତଶ୍ଚ ରକ୍ଷିତୁମ୍
ଯଦି ଇଷ୍ଟଦେବତା କ୍ରୁଧ୍ଧ, ଗୁରୁ ରକ୍ଷା କରିପାରନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଗୁରୁ କ୍ରୁଧ୍ଧ, ଇଷ୍ଟଦେବତା ରକ୍ଷା କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସର୍ଵେ ଗ୍ରହାଶ୍ଚ ଯଂ ରୁଷ୍ଟା ଯଂ ରୁଷ୍ଟା ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣାଃ । ତ୍ଵମେଵ ରୁଷ୍ଟୋ ଭଵସି ଗୁରୁରେଵ ହି ଦେଵତାଃ
ସମସ୍ତ ଗ୍ରହ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯଦି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ଗୁରୁ ମାନେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେବେ—ଗୁରୁ ନିଜେ ଦେବତା।
ନ ଗୁରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଶ୍ଚାଽଽତ୍ମା ନ ଗୁରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଃ ସୁତଃ । ଧନଂ ପ୍ରିଯଂ ଚ ନ ଗୁରୋର୍ନ ଚ ଭାର୍ଯା ପ୍ରିଯା ତଥା
ଆତ୍ମା ଗୁରୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ନୁହଁଁ, ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ନୁହଁଁ; ଧନ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ନୁହଁଁ।
ନ ଗୁରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯୋ ଧର୍ମୋ ନ ଗୁରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଂ ତପଃ । ନ ଗୁରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯଂ ସତ୍ଯଂ ନ ପୁଣ୍ଯଂ ଚ ଗୁରୋଃ ପରମ୍
ଧର୍ମ ଗୁରୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ନୁହଁଁ, ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ନୁହଁଁ; ସତ୍ୟ ଓ ପୁଣ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଗୁରୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ନୁହଁଁ।
ଗୁରୋଃ ପରୋ ନ ଶାସ୍ତା ଚ ନ ହି ବନ୍ଧୁର୍ଗୁରୋଃ ପରଃ । ଦେଵୋ ରାଜା ଚ ଶାସ୍ତା ଚ ଶିଷ୍ଯାଣାଂ ଚ ସଦା ଗୁରୁଃ
ଗୁରୁଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ଶିକ୍ଷକ ନାହିଁ, ଗୁରୁଠାରୁ ବଡ଼ କୌଣସି ଆତ୍ମୀୟ ନାହିଁ; ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ଗୁରୁ ସଦା ଦେବତା, ରାଜା ଓ ଶିକ୍ଷକ।
ଯାଵଚ୍ଛକ୍ତୋ ଦାତୁମନ୍ନଂ ତାଵଚ୍ଛାସ୍ତା ତଦନ୍ନଦଃ । ଗୁରୁଃ ଶାସ୍ତା ଚ ଶିଷ୍ଯାଣାଂ ପ୍ରତିଜନ୍ମନି ଜନ୍ମନି
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ଅଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏପରି ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଲୋକ ନିଜେ ଏକ ସତ୍ୟ ଶିକ୍ଷକ। ଶିକ୍ଷକ ହେଉଛନ୍ତି ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ମାର୍ଗଦର୍ଶକ।
ମନ୍ତ୍ରୋ ଵିଦ୍ଯା ଗୁରୁର୍ଦେଵଃ ପୂର୍ଵଲବ୍ଧୋ ଯଥା ପତିଃ । ପ୍ରତିଜନ୍ମନି ବନ୍ଧେନ ସର୍ଵେଷାମୁପରି ସ୍ଥିତଃ
ମନ୍ତ୍ର, ଜ୍ଞାନ, ଗୁରୁ ଓ ଦେବତା—ଏହିମାନେ ଏକଥର ମିଳିଲେ, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ବନ୍ଧନରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି, ଯେପରି ଗୃହଣୀ ପତିଙ୍କୁ ମାନେ।
ପିତା ଗୁରୁଶ୍ଚ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ଚ ଯତ୍ର ଜନ୍ମନି ଜନ୍ମଦଃ । ଗୁରଵୋଽନ୍ଯେ ତଥା ମାତା ଗୁରୁଶ୍ଚ ପ୍ରତିଜନ୍ମନି
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଜନ୍ମଦାତା ପିତା ଓ ଶିକ୍ଷକ ଗରିମା ଯୋଗ୍ୟ। ଅନ୍ୟ ଶିକ୍ଷକମାନେ ଓ ମାଆ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ ମାନ୍ୟ।
ଵିପ୍ରାଣାଂ ତ୍ଵଂ ଵରିଷ୍ଠଶ୍ଚ ଗରିଷ୍ଠଶ୍ଚ ତପସ୍ତିନାମ୍ । ବ୍ରହ୍ମିଷ୍ଠୌ ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଧର୍ମିଷ୍ଠଃ ସର୍ଵଧର୍ମିଣାମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼। ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ଓ ସମସ୍ତ ଧାର୍ମିକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତୁଷ୍ଟୋ ଭଵ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାଂ ଚ ଶକ୍ରଂ ଚ ସଂପ୍ରତମ୍ । ତ୍ଵଯି ତୁଷ୍ଟେ ସଦା ତୁଷ୍ଟା ଭଵନ୍ତି ଗ୍ରହଦେଵତାଃ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋପରେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ଖୁସି ହୁଅ। ତୁମେ ଖୁସି ହେଲେ ଗ୍ରହ ଦେବତାମାନେ ସଦା ଖୁସି ରହନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କା ଶଚୀ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପୁନରୁଚ୍ଚୌ ରୁରୋଦ ହ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦ୍ରୋଦନଂ ତାରା ରୁରୋଦୋଚ୍ଚୈର୍ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ଏପରି କହି, ଶଚୀ ପୁନିଥରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ। ତାଙ୍କର କାନ୍ଦା ଦେଖି, ତାରା ମଧ୍ୟ ପୁନିପୁନି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ପପାତ ଚରଣେ ତାରା ରୁରୋଦ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଅପରାଧଂ କ୍ଷମେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗୁରୁସ୍ତୁଷ୍ଟୋଽପ୍ଯୁଵାଚ ତାମ୍
ତାରା ତାଙ୍କର ପାଦରେ ପଡ଼ି ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ। 'ମୋ ଅପରାଧ କ୍ଷମା କର' ବୋଲି କହିଲେ। ଶିକ୍ଷକ ଖୁସି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗୁରୁରୁଵାଚ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ତାରେ ଶଚ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵ ଭଦ୍ରଂ ଭଵିଷ୍ଯତି । ସଦ୍ଯଃ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତି ଭର୍ତାରଂ ମହେନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ମଦାଶିଷା
ଶିକ୍ଷକ କହିଲେ: 'ଉଠ, ତାରା, ଶଚୀଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁ ଭଲ ହେବ। ମୋ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ସେ ସତ୍ୱରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୁନି ପାଇବେ।'