ନିର୍ଗୁଣଂ ସ୍ଵାମିନଂ ସାଧ୍ଵୀ ସେଵତେ ଚ ପ୍ରଶଂସତି
ସାଧ୍ବୀ ଜନାନୀ ନିର୍ଗୁଣ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେବା କରି ଏବଂ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ସାଧୁଃ ସଦ୍ଵଂଶଜାଂ କନ୍ଯାଂ ପ୍ରଯତ୍ନେନ ପରିଗ୍ରହେତ୍
ସାଧୁ ପୁରୁଷ ଉତ୍ତମ କୁଳର କନ୍ୟାକୁ ସାବଧାନରେ ବିବାହ କରିବା ଉଚିତ।
ଵରଂ ହୁତଵହେ ଵାସଃ ସର୍ପଵକ୍ତ୍ରେ ଚ କଣ୍ଟକେ
ଅଗ୍ନିରେ ବାସ କରିବା, ସାପର ମୁହଁରେ ରହିବା କିମ୍ବା କଣ୍ଟକରେ ଶୟନ କରିବା ଭଲ।
ମତ୍ତୋଽଧୀତସ୍ତ୍ଵଯା ଵେଦୋ ମହ୍ଯଂ ଚ ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣାମ୍
ତୁମେ ମୋଠାରୁ ବେଦ ପଢିଛ, ଏବଂ ମୋତେ ଗୁରୁଦକ୍ଷିଣା ଦେଇଛ।
ଵତ୍ସ ତ୍ଵଂ କୁଲଜାତାଂ ଚ ପୂର୍ଵପତ୍ନୀ ଚ ମାଲତୀମ୍
ବତ୍ସ, ତୁମେ ଏକ ଉତ୍କଳିତ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ମାଲତୀ ତୁମର ପୂର୍ବ ପତ୍ନୀ।
ମନୁଵଂଶୋଦ୍ଭଵସ୍ଯେହ ସୃଂଜଯସ୍ଯ ଗୃହେ ସତୀ
ଏଠାରେ, ମାନୁବଂଶରୁ ଜନ୍ମିତ ମାଲତୀ, ସୃଞ୍ଜୟଙ୍କ ଘରେ ଏକ ସତୀ ପତ୍ନୀ।
ଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ପରମାଂ ରତ୍ନମାଲାଂ ଚ କମଲାକଲାମ୍
ଉତ୍ତମ ରତ୍ନ, କମଳ ଭଳି ମାଲାକୁ ତୁମର ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର।
ଆଦୌ ଭଵେଦ୍ଗୃହୀ ଲୋକୋ ଵାନପ୍ରସ୍ଥସ୍ତତଃ ପରମ୍ 1.24.
ପ୍ରଥମେ ଲୋକ ଗୃହସ୍ଥ ହେବା ଉଚିତ, ପରେ ବନବାସୀ ହେବା ଉଚିତ।
ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ହରେରର୍ଚା ତପସ୍ଯା ଚ ଶ୍ରୁତୌ ଶ୍ରୁତା
ବୈଷ୍ଣବମାନେ ହରିଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଏବଂ ତପସ୍ୟା, ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଶଂସିତ।
ଵୈଷ୍ଣଵ ତ୍ଵଂ ଗୃହେ ତିଷ୍ଠ କୁରୁ କୃଷ୍ଣପଦାର୍ଚନମ୍
ଓ ବୈଷ୍ଣବ, ଘରେ ରୁହି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପଦରେ ପୂଜା କର।
ନାନ୍ତର୍ବାହ୍ଯେ ହରିର୍ଯସ୍ଯ ତସ୍ଯ କିଂ ତପସାଽନଘ
ଓ ନିର୍ମଳ, ଯାହାର ଭିତରେ ବା ବାହାରେ ହରି ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ତପସ୍ୟାର ଉପଯୋଗ କଣ?
ଯତ୍ର ତତ୍ର କୃତଂ କୃଷ୍ଣସେଵନଂ ପରମଂ ତପଃ
ଯେଉଁଠି କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସେବା କରାଯାଏ, ସେଠି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା।
ଗୃହୀ ଭଵ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହିଣାଂ ସର୍ଵଦା ସୁଖମ୍
ଘରେ ରୁହ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଘରେ ରୁହିବା ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ସୁଖ ପାନ୍ତି।
ତଦ୍ଦର୍ଶନମୁପସ୍ପର୍ଶଂ ଵାଞ୍ଛନ୍ତ୍ଯେଵ ମୁମୁକ୍ଷଵଃ
ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ତି ଚାହନ୍ତି, ସେମାନେ ସେଉଁଠି ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ସ୍ପର୍ଶ ପାଇବାକୁ ଚାହନ୍ତି।
ତତଃ ସୁଖତମଂ ପୁତ୍ରଦର୍ଶନଂ ସ୍ପର୍ଶନଂ ମୁନେ
ତେଣୁ, ମୁନି, ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଓ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସୁଖ।
ପୁତ୍ରପ୍ରଯୋଜନା କାନ୍ତା ଶତକାନ୍ତାପ୍ରିଯଃ ସୁତଃ
ପତ୍ନୀ ପୁତ୍ର ପାଇଁ, ଏବଂ ପୁତ୍ର ଶତ ପତ୍ନୀଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଜଯମନ୍ଵିଚ୍ଛେତ୍ପୁତ୍ରାଦେକାତ୍ପରାଜଯମ୍
ସବୁଠୁ ଜୟ ଚାହିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ପୁତ୍ରଠାରୁ ପରାଜୟ ହେବା ଭଲ।
ଅତଃ ପ୍ରିଯତମେ ପୁତ୍ରେ ନ୍ଯସେଦାତ୍ମପରଂ ଧନମ୍ ଉଵାଚ ଵଚନଂ ତାତଂ ନାରଦୋ ଜ୍ଞାନିନାଂ ଵରଃ ।। 1.24.
ତେଣୁ, ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ରରେ ତୁମର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧନ ରଖ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଜ୍ଞାନୀ ନାରଦ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତଯତ୍ଯସନ୍ମାର୍ଗେ ସ ଦଯାଲୁଃ କଥଂ ପିତା
ନାରଦ କହିଲେ: କିପରି ଦୟାଳୁ ପିତା ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଭୁଲ ପଥରେ ଚାଲିବାକୁ ଦେଇପାରିବେ?
ଜଲବୁଦ୍ବୁଦଵତ୍ସର୍ଵଂ ସଂସାରମତିନଶ୍ଵରମ୍
ସମସ୍ତ ସଂସାର ଜଳର ବୁଦ୍ବୁଦ ଭଳି ଅତି ଅସ୍ଥାୟୀ।
ଵିହାଯ ହରିଦାସ୍ଯଂ ଚ ଵିଷଯେ ଯନ୍ମନଶ୍ଚଲମ୍
ହରିଙ୍କର ସେବାକୁ ଛାଡ଼ି, ମନ ଏହି ସଂସାରିକ କଥାରେ ଭ୍ରମଣ କରେ।
କା ଵା କସ୍ଯ ପ୍ରିଯା ପୁତ୍ରୋ ବନ୍ଧୁଃ କୋ ଵା ଭଵାର୍ଣଵେ
ଏହି ସଂସାର ଦୁଃଖର ସାଗରରେ କିଏ କାହା ପାଇଁ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ, କିଏ ପୁଅ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ—କିଏ କାହାର?
ସୁକର୍ମ କାରଯେଦ୍ଯୋ ହି ତନ୍ମିତ୍ରଂ ସ ପିତା ଗୁରୁଃ
ଯିଏ ଅନ୍ୟକୁ ସୁକର୍ମ କରାଏ, ସେଇ ତାଙ୍କର ସଠିକ୍ ମିତ୍ର, ପିତା ଓ ଗୁରୁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ କଥିତଂ ତାତ ଵେଦବୀଜଂ ଯଥାଗମମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ, ପୁତ୍ର, ପାରମ୍ପରିକ ଭାବେ ବେଦର ମୂଳ ତୁମକୁ କୁହାଯାଇଛି।
ଆଦୌ ଯାସ୍ଯାମି ଭଗଵନ୍ନରନାରାଯଣାଶ୍ରମମ୍
ପ୍ରଥମେ, ଭଗବାନ, ମୁଁ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବି।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିର୍ଵିରରାମ ପିତୁଃ ପୁରଃ
ଏପରି କହି, ସେ ମୁନି ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ।
କ୍ଷଣଂ ପିତୁଃ ପୁରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ମହାନ ମୁନି ନାରଦ, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ଦଉଁଡ଼ି ରହିଲେ—
ଶ୍ରୀନାରଦ ଉଵାଚ ତତ୍ସମ୍ବନ୍ଧି ଚ ଯଜ୍ଜ୍ଞାନଂ ଯତ୍ର ତଦ୍ଗୁଣଵର୍ଣନମ୍।। 1.24.
ଶ୍ରୀନାରଦ କହିଲେ: ସେଥିପାଇଁ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଓ ତାହାର ଗୁଣର ବର୍ଣ୍ଣନା—
ତତଃ ପଶ୍ଚାତ୍କରିଷ୍ଯାମି ତ୍ଵତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯା ଦାରସଂଗ୍ରହମ୍
ତାପରେ, ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ, ମୁଁ ବିବାହ କରିବି।
ନାରଦସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ କମଲୋଦ୍ଭଵଃ
ନାରଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ବ୍ରହ୍ମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।