ଵିନାଶଃ ସାପରାଧସ୍ଯ ଧର୍ମୋ ନଷ୍ଟଶ୍ଚ ଧର୍ମିଣଃ । ତେନାଧର୍ମେଣ ଶକ୍ରସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯା ବଭୂଵ ହ
ଅପରାଧୀର ନାଶ ହୁଏ, ଧାର୍ମିକଙ୍କର ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ଏହିପରି ଅଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣହତ୍ୟାର ପାପ ଲାଗିଗଲା।
ଭୀତସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵରାଜ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରଯଯୌ ସରୋଵରମ୍ । ସରସଃ ବଦ୍ମସୂତ୍ରେ ଚ ନିଵାସଂ ଚ ଚକାର ସଃ
ଭୟରେ ସେ ନିଜ ସ୍ୱରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଏକ ସରୋବରକୁ ଗଲେ; ସେଠାରେ ସରୋବରର ପଦ୍ମଡଣ୍ଡରେ ନିଜର ବାସସ୍ଥାନ କଲେ।
ଗନ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ତା ହନ୍ଯା ଚ ପୁଣ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁସରୋଵରମ୍ । ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଭରତଵର୍ଷେଚ ତପଃସ୍ଥାନଂ ତପସ୍ଵିନାମ୍
ଅନ୍ୟଠାରେ ଯିବାକୁ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପବିତ୍ର ସରୋବରରେ ଲୁଚିଗଲେ, ଯାହା ଭାରତଭୂମିରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କର ତପସ୍ଥଳୀ।
ତଦେଵ ପୁଷ୍କରଂ ତୀର୍ଥଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ପୁରାଵିଦଃ । ରାଜ୍ଯଭ୍ରଷ୍ଟଂ ହରୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହରିଭକ୍ତୋ ନରାଧିପଃ
ପୁରାତନ ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଏହି ପୁଷ୍କରକୁ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ବୋଲି କହନ୍ତି; ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟହୀନ ଦେଖି, ଏକ ହରିଭକ୍ତ ନରପତି—
ବଲାଜ୍ଜହାର ତଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ନହୁଷୋ ନାମ ଧାର୍ମିକଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶଚୀଂ ଵରାରୋହା ମନପତ୍ଯାଂ ଚ ସୁନ୍ଦରୀମ୍
ବଳବାନ ଧାର୍ମିକ ନାହୁଷ ନାମକ ରାଜା ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ଦଳବଳରେ ଦଖଳ କଲେ; ଶଚୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ସ୍ୱାମୀ ବିନା ମଧ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୋଭାମୟ, ଦେଖିଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଗଙ୍ଗଂ ଚ ଗଚ୍ଛନ୍ତୀଂ ହୃଦଯେନ ଵିଦୂଯତା । ନଵଯୌଵନସଂପନ୍ନାଂ ରତ୍ନାଲଂକାରଭୂଷିତାମ୍
ସେ ଶଚୀ ଦେବୀ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ସ୍ୱର୍ଗ ଗଙ୍ଗାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଯୁବତ୍ବ ଓ ରତ୍ନାଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଦେହ।
ସୁକୋମଲଂ ତାଂ ସୁଦତୀଂ ଵଦନ୍ତୀଂ ଚ ମହାସତୀମ୍ । ମୂର୍ଚ୍ଛାଂ ସଂପ୍ରାପ ରାଜାନ୍ଦ୍ରଃ କାମେନ ଯୌଵନେନ ଚ
ସେ ସୁକୋମଳ, ସୁନ୍ଦର ଦାନ୍ତ ଓ ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା, ମହାସତୀ ଶଚୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ନାହୁଷ କାମ ଓ ଯୁବତ୍ବରେ ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲେ।
ନହୁଷ ଉଵାଚ ଥାତୁର୍ଗତିର୍ଵିଚିତ୍ରାଽହୋନ ବୌଧ୍ଯା ଚ ସତାମପି
ନାହୁଷ କହିଲେ: ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଭାଗ୍ୟର ଚଳାଚଳ ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ, ଏହି କଥା ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁଛି।
ଈଦୃଶୀ ସ୍ତ୍ରୀ ଭଗାଙ୍ଗସ୍ଯ ଲୁବ୍ଧସ୍ଯ ପରଯୋଷିତି । ଈଦୃଶୀ ସୁନ୍ଦରୀ ଯସ୍ଯ ପରଭାର୍ଯାସୁ ତନ୍ମନଃ
ଏପରି ଜଣେ ଜନାନୀ, ଯିଏ ଏକ ଲୁଭିତ ପୁରୁଷଙ୍କର, ଯାହାର ମନ ଅନ୍ୟ ଜଣାନୀଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକର୍ଷିତ; ଏପରି ଜଣେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଯାହାର ଚିନ୍ତା ଅନ୍ୟ ଜଣାନୀଙ୍କୁ ନେଇ।
ଅସ୍ଯା ଅଗ୍ରେ ଚ କା ରମ୍ଭା କୋର୍ଵଶୀ କା ତିଲୋତ୍ତମା। କା ଵା ମେନା ଘୃତାଚୀ ଵା ରତ୍ନମାଲା କଲାଵତୀ
ତାଙ୍କ ପାଖରେ, କା କି? ରମ୍ଭା କି? ଉର୍ବଶୀ କି? ତିଲୋତ୍ତମା କି? ମେନା କି? ଘୃତାଚୀ କି? ରତ୍ନମାଳା କି? କଳାବତୀ କି?
କାଲିକା ସୁନ୍ଦରୀ ଭଦ୍ରାଵତୀ ଚମ୍ପାଵତୀ ତଥା । ଏଦାଶ୍ଚାପ୍ସରସଶ୍ଚାନ୍ଯାଃ କଲାଂ ନାର୍ହନ୍ତି ଷୋଡଶୀମ୍
କାଳିକା କି? ସୁନ୍ଦରୀ କି? ଭଦ୍ରାବତୀ କି? ଚମ୍ପାବତୀ କି? ଏହି ଅନ୍ୟ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଏକ ଶୋଡଶାଂଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମାନ ନୁହେଁ।
ଇମାଂ ଵିହାଯ ମୂଢୋଽନ୍ଯାଂ କଥଂ ଗଚ୍ଛତି ମନ୍ଦଧୀଃ । ଅସ୍ମାକଂ ଯୋବିତୋଽସ୍ଯାଶ୍ଚ ଚେଟିତୁଲ୍ଯାଶ୍ଚ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ଏହି ଜଣାନୀକୁ ଛାଡି, ଅଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ମନ ଦୁର୍ବଳ ପୁରୁଷ କିପରି ଅନ୍ୟ ଜଣାନୀ ପାଖକୁ ଯାଏ? ଆମର ଜଣାନୀମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଜଣାନୀମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦାସୀ ସମାନ।
ମାଂ ଭଜସ୍ଵ ଵରାରୋହେ ସୁପ୍ରୀତ ଭଵ କିଂକରମ୍ । ଯଥା ରାଧା ଚ ଗୋଲୋକେ କୃଷ୍ଣଵକ୍ଷସି ରାଜତେ
ଓ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋତେ ଭଜ; ଖୁସି ହେଉ ଏବଂ ମୋତେ ତୁମର ଦାସୀ କର, ଯେପରି ରାଧା ଗୋଲୋକରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଛାତିରେ ଚମକୁଛି।
ଵୈକୁଣ୍ଠୋରସି ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଯଥା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସରସ୍ଵତୀ । ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଚ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ଯଥୈଵ ବ୍ରହ୍ମଵକ୍ଷସି
ଯେପରି ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ସରସ୍ୱତୀ ଵୈକୁଣ୍ଠରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଛାତିରେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକରେ ଅଛନ୍ତି।
ଯଥା ମୂର୍ତିର୍ମହାସାଧ୍ଵୀ ଧର୍ମଵକ୍ଷଃସ୍ଥଲସ୍ଥିତା । ପାତାଲତଲଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଵା ଯଥୈଵାଽନନ୍ତଵକ୍ଷସି
ଯେପରି ମହାସାଧ୍ୱୀ ଧର୍ମଙ୍କ ଛାତିରେ ବସିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ପାତାଳର ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଅନନ୍ତଙ୍କ ଛାତିରେ ଅଛନ୍ତି।
ଯଥା ପୁଷ୍ଟିର୍ଗଣେଣେ ଚ ଦେଵସେନା ଚ କାର୍ତିକେ
ଯେପରି ପୁଷ୍ଟି ଗଣେଶଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଦେବସେନା କାର୍ତିକେୟଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି।
ଯଥାରତିଃକାମଦେଵେ ଯଥା ସଂଜ୍ଞା ଦିନେଶ୍କ୍ରେ । ଵାଯୋଃପତ୍ନୀ ଯଥା ଵାଯୌ ଯଥା ଚନ୍ଦ୍ରେ ଚ ରୋହିଣୀ
ଯେପରି ରତି କାମଦେବଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ସଂଜ୍ଞା ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ବାୟୁଙ୍କ ପତ୍ନୀ ବାୟୁଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ରୋହିଣୀ ଅଛନ୍ତି।
ଯଥାଽଦିତିର୍ଦେଵମାତା ତଵ ଶ୍ଵଶ୍ରୂଶ୍ଚ କଶ୍ଯପେ । ଯଥା ହିମାଲଯେ ମେନା ପିତୃକନ୍ଯା ଚ ମାନସୀ
ଯେପରି ଦେବମାତା ଅଦିତି କଶ୍ୟପଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ତୁମର ଶ୍ୱଶୁରୀ; ଯେପରି ମେନା ହିମାଳୟଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ମାନସୀ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା।
ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଯଥାଽଗସ୍ତ୍ଯେ ଯଥା ତାରା ବୃହସ୍ପତୌ । କର୍ଦମେ ଦେଵହୂତିଶ୍ଚ ଵସିଷ୍ଠେଽରୁନ୍ଧତୀ ଯଥା
ଯେପରି ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ତାରା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ଦେବହୂତି କର୍ଦମଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି, ଅରୁନ୍ଧତୀ ଵସିଷ୍ଠଙ୍କ ସହ ଅଛନ୍ତି।
ମନୌ ଚ ଶତରୁପେଵ ଦମଯନ୍ତୀ ନଲେ ଯଥା । ତଥା ଭଵ ତ୍ଵଂ ସୌଭାଗ୍ଯା ମମ ଵକ୍ଷସି ସୁନ୍ଦରି
ମନୁଙ୍କ ସହ ଶତରୂପା, ନଳଙ୍କ ସହ ଦମୟନ୍ତୀ ଯେପରି ଅଛନ୍ତି, ତେଣୁ ତୁମେ ମୋ ଛାତିରେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ ହେଉ, ଓ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଲୀଲଯା ଚ ସହସ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଞ୍ଛେତୁଂ ଶକ୍ତୋଽହମୀଶ୍ଵରଃ । ନାରୀ ଵାଞ୍ଛତି ଜାରଂ ଚ ସ୍ଵାମିନୋ ବଲଵତ୍ତରମ୍
ମୋ ଶକ୍ତିରେ, ମୁଁ ଖେଳରେ ହଜାର ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଜିତିପାରିବି; ତଥାପି ଜଣେ ଜଣାନୀ ତାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ବଳିଆ ଜାରକୁ ଚାହେ।
ସୁମେରୁଗିରିକୂଟେ ଚ ଦୁର୍ଗମେତି ରହଃସ୍ଯଲେ । ଅଥଵା ମଲଯେ ରମ୍ଯେ ରମ୍ଯେ ଚନ୍ଦନଵାଯୁନା
ସୁମେରୁ ପାହାଡର ଶିଖରରେ, ଗୁପ୍ତ ଏବଂ ଅଗମ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, କିମ୍ବା ମଲୟ ପାହାଡରେ, ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦନ ହାଉଁଛି।
ଵିଶ୍ରମ୍ଭକେ ସୁରସନେ କିଂଵା ନନ୍ଦନକାନନେ । ନିକଟେ ଶତଶ୍ରୃଙ୍ଗସ୍ଯ ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରାନଦୀତଟେ
ବିଶ୍ରମ୍ଭକରେ, ସୁରସନରେ, କିମ୍ବା ନନ୍ଦନ କାନନରେ; ଶତଶୃଙ୍ଗ ପାଖରେ, ପୁଷ୍ପଭଦ୍ରା ନଦୀର ତଟରେ।
ଗୋଦାଵରୀତୀରନୀରେ ସମୀପେ ଶୀତଵାଯୁନା । ଚମ୍ପାଵତୀନଦୀତୀରେ ରମ୍ଯେ ଚମ୍ପକକାନନେ
ଗୋଦାବରୀ ନଦୀର ଜଳରେ, ଶୀତଳ ପବନର ସମୀପରେ; ଚମ୍ପାବତୀ ନଦୀର ତଟରେ, ସୁନ୍ଦର ଚମ୍ପକ କାନନରେ।
ଶ୍ମଶାନେଽତିଶ୍ମଶାନେ ଚ ରମ୍ଯେଽତିନିର୍ଜନେ ଵନେ । ଶୈଲେ ଶୈଲେଽତିରହସି କଂଦରେ କଂଦରେ ଵନେ
ଶ୍ମଶାନରେ, ଅତି ନିଜରଣ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲରେ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଡରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗୁପ୍ତ ଗୁହାରେ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ।
ଦ୍ଵୀପେ ଦ୍ଵୀପେ ଦୁର୍ଗଦୁର୍ଗୈ ନଦ୍ଯାଂ ନଦ୍ଯାଂ ନଦେ ନଦେ । ସମୁଦ୍ରପୁଲିନେ ରମ୍ଯେ ସର୍ଵଜନ୍ତୁଵିଵର୍ଜିତେ
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱୀପରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୁର୍ଗରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନଦୀରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଝରାରେ, ସୁନ୍ଦର ସମୁଦ୍ର ତଟରେ, ଯେଉଁଠାରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ନାହିଁ।
ଵିଦଗ୍ଧାଯା ଵିଦଗ୍ଧେନ ସଂଗମୋ ନିର୍ଜନେ ସୁଖଃ । ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଶଯ୍ଯାଯାଂ ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତେ
ଚତୁର୍ ଜନାନୀ ଓ ଚତୁର୍ ପୁରୁଷଙ୍କର ଏକାନ୍ତରେ ମିଳନ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଶୟନାରେ, ଦୁହାର ଦେହ ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପରେ ଲିପ୍ତ, ବହୁତ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୁଏ ।
ମାଂ ଗୃହୀତ୍ଵୀ କୁରୁ ରତିଂ ପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତମ୍ । ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚ ଵରୈର୍ଦେଵି ଜରାମୃତ୍ଯୁଵିଵର୍ଜିତମ୍
ମୋତେ ଧରି ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପରେ ମୋ ଦେହକୁ ସଜାଇ ମୋ ସହ ମିଳନ କର । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦୟାରେ, ମୋତେ ବୃଦ୍ଧା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଛି, ମୁଁ ଅମର ।
ମାଂ କୁରୁଷ୍ଵ ପତିଂ ଭଦ୍ରେ ନିତ୍ଯଂ ସୁସ୍ଥିରଯୌଵନମ୍ । ସୁଵେଷଂ ସୁନ୍ଦରଂ ଧୀରଂ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦମ୍
ଭଦ୍ରେ, ମୋତେ ତୁମର ପତି କର । ମୁଁ ସଦା ଯୁବା, ସୁସ୍ଥିର, ଭଲ ଭୂଷିତ, ସୁନ୍ଦର, ଦୃଢ଼ ଓ କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ।
ଶରତ୍ପାର୍ଵଣଚନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯଂ ଚନ୍ଦ୍ରଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵମ୍ । ଆଗତାମୃର୍ଵଶୀଂ ମହ୍ଯାଂ ତ୍ଯକ୍ତଵନ୍ତଂ ଚ ଯାଚାତୀମ୍
ଶରତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୋ ମୁହଁ, ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି । ମୋପାଖରେ ଆସିଥିବା ଉର୍ବଶୀକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଛି, ଏବଂ ମୋତେ ଅନୁରୋଧ କରୁଥିବାକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଛି ।