ପିତାମାତା ସୁତୋ ଭ୍ରାତା କ୍ଲିଷ୍ଟୋ ଦାତୁମିଦଂ ଧନମ୍ । ସର୍ଵସ୍ଵଦାତା ସ୍ଵାମୀ ଚ ମୂଢାନଂ ଯୋଷିତାଂ ସୁରାଃ
ପିତା, ମାଆ, ପୁଅ ଓ ଭାଇ ଧନ ଦେବାକୁ ଅନିଚ୍ଛୁକ; କିନ୍ତୁ ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦାତା, ହେ ଦେବମାନେ, ମୂଢ଼ା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ।
କାଚିଦେଵ ହି ଜାନାତି ମହାସାଧ୍ଵୀ ଚ ସ୍ଵାମିନମ୍ । ଅତିସଦ୍ଵଂଶଜାତା ଚ ସୁଶୀଲା କୁଲପାଲିକା
କେବଳ କିଛି ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ମହାସାଧ୍ବୀ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀକୁ ଜାଣନ୍ତି; ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ ବଂଶ, ଭଲ ଚରିତ୍ର ଏବଂ ପରିବାରକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଆସଦ୍ଵଂଶପ୍ରସୂତା ଯା ଦୁଃଶୀଲା ଧର୍ମଵର୍ଜିତା । ମୁଖଦୁଷ୍ଟା ଯୋନିଦୁଷ୍ଟା ପତିଂ ନିନ୍ଦତି କୋପତଃ
ଉତ୍ତମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଚରିତ୍ର ଖରାପ ଏବଂ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ମୁଖ ଖରାପ ଏବଂ ଗର୍ଭ ଅଶୁଚି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ।
ଯା ସ୍ତ୍ରୀ ସର୍ଵପରଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ପତିଂ ଵିଷ୍ଣୁସମଂ ଗୁରୁମ୍ । କୁମ୍ଭୀପାକେ ପଚତି ସା ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ଯେ ସ୍ତ୍ରୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ଏବଂ ଗୁରୁ, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଘୃଣା କରେ, ସେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଚଉଦ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହି ଦଣ୍ଡିତ ହୁଏ।
ଵ୍ରତଂ ଚାନଶନଂ ଦାନଂ ସତ୍ଯଂ ପୁଷ୍ଯଂ ତପଶ୍ଚିରମ୍ । ପତିଭକ୍ତିଵିହୀନାଯା ଭସ୍ମୀଭୂତଂ ନିରର୍ଥକମ୍
ଉପବାସ, ଦାନ, ସତ୍ୟବାଦି, ପବିତ୍ରତା ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟା—ଏସବୁ ଯଦି ଜଣେ ଜନାନୀଙ୍କର ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତି ନଥାଏ, ତେବେ ସେଗୁଡିକ ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇ ଅଗ୍ନିରେ ପଡି ଭସ୍ମ ହେବା ପରି ଅସାର ହୋଇଯାଏ।
ଅତଃ ରିଂଚିନ୍ନ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ନିଷ୍ଠୁରଂ ପତିମୀଶ୍ଵରମ୍ । ଭୃତ୍ଯାପରାଧୈର୍ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତଯକ୍ଷ୍ଯାମି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ସେଇଠିଏ, ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ମୋର ପତିଙ୍କ ବିଷୟରେ କଠୋର କଥା କହିବି ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ଦୃଢ଼ ହୋଇପାରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଦାସମାନେ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣ ଜୀବନ ଦେଇଦେବି, କିନ୍ତୁ ପତିଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେବି ନାହିଁ।
ପତିଦୋଷେ ମହାସାଧ୍ଵୀ ପତିଂ ନ ନିଷ୍ଠୁରଂ ଵଦେତ୍ । ଯଦି ସୋଢୁମଶକ୍ତା ଚ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯଜତି ଧର୍ମତଃ
ଏକ ସତ୍ୟବ୍ରତା ଜନାନୀ ପତିଙ୍କ ଦୋଷ ଦେଖି ସେଠିଏ ତାଙ୍କୁ କଠୋର କହି ନାହିଁ; ଯଦି ସେ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଧର୍ମରେ ଅପନ ଜୀବନ ଦେଇଦେଇଥାଏ।
ପତିସେଵା ଵ୍ରତଂ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପତିସେଵା ପରଂ ତପଃ । ପତିସେଵା ପରୋ ଧର୍ମଃ ପତିସେଵା ସୁରାର୍ଚନମ୍
ଜନାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପତିସେବା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରତ; ପତିସେବା ହେଉଛି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା; ପତିସେବା ହେଉଛି ପ୍ରମୁଖ ଧର୍ମ; ପତିସେବା ହେଉଛି ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା।
ପତିସେଵା ପରଂ ସତ୍ଯଂ ଦାନତୌର୍ଥାନୁକୀର୍ତନମ୍ । ସର୍ଵଦେଵମଯଃ ସ୍ଵାମୀ ସର୍ଵଦେଵମଯଃ ଶୁଚିଃ
ପତିସେବା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ, ଦାନ କିମ୍ବା ତୀର୍ଥ ଗାଥା କହିବାଠାରୁ ବଡ଼; ପତି ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ପତି ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ପବିତ୍ର।
ସର୍ଵପୁଣ୍ଯସ୍ଵରୁପଶ୍ଚ ପତିରୁପୀ ଜନାର୍ଦନଃ । ଯା ସତୀଭର୍ତୁରୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ଭୁଙ୍କ୍ତୈ ପାଦୋଦକଂ ସଦା
ପତି ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟର ଆକାର, ଏବଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମଧ୍ୟ ପତି ରୂପେ ପ୍ରକାଶ ପାଆନ୍ତି; ଯିଏ ସତୀ ଜନାନୀ ସଦା ପତିଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ପାଦୋଦକ ପିଉନ୍ତି—
ତସ୍ଯା ଦର୍ଶମୁପସ୍ପର୍ଶ ନିତ୍ଯଂ ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ଦେଵତାଃ । ତତଃ ସର୍ଵାଣି ତୀର୍ଯାନି ପୁନନ୍ତି ପାପିନୋ ହ୍ଯଘାତ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ସଦା ଦେଖିବା ଓ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଜନାନୀ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଜଳ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଏବଂ ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ମହାସାଧ୍ଵୀ ରୁରୋଦ ଚ ସୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମା ଭୀତଶ୍ଚ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରଃ
ଏପରି କହି ମହାସାଧ୍ବୀ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ଭଦ୍ରଂ ଚ ଜଯସ୍ଯ ଵିଜଯସ୍ଯ ଚ । ତ୍ଵଯା ନ ଶପ୍ତୌ ତୌ ମୂଢୌ ପ୍ରିଯାପରାଧଭୌତଯା
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଜୟ ଓ ବିଜୟଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ଭଲ ହେବ ନାହିଁ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଉନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଛନ୍ତି।
ସାପରାଧଂ ଚ ଧର୍ମିଷ୍ଠଃ କ୍ଷମଯା ନ ଶପେଦ୍ଯଦୀ । ସର୍ଵନାଶୋ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତଂ ମା ଚିରଂ ସତି
ଯଦି ଜଣେ ଧର୍ମିକ ଲୋକ ଅପରାଧ କରିଥିବାକୁ କ୍ଷମା କରି ଶାପ ଦେଉନଥାଏ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଲୋକଙ୍କ ସମସ୍ତ ନାଶ ହୁଏ—ହେ ସତୀ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଯଦି ଶପ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ତଶ୍ଚ ନ ଦ୍ଣ୍ଡଂ କର୍ତୁମୀଶ୍ଵରଃ । ସାପରାଧେ ଚ ପୁରୁଷେ ଧର୍ମୋ ଦଣ୍ଡଂ କରୋତି ଚ
ଯଦି ଜଣେ ଶାପ ଦେବାକୁ କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହନ୍ତି, ତଥାପି ସେ ପ୍ରଭୁ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଅପରାଧ କରେ, ଧର୍ମ ନିଜେ ତାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ।
ସର୍ଵଂ କ୍ଷମସ୍ଵ ହେ ମାର୍ତଗଚ୍ଛ ପ୍ରିଯାନ୍ତିକମ୍ । ମାଂ ଚ ତ୍ଵତ୍ସ୍ଵାମିନୋଭକ୍ତଂ ନିଯୋଜ୍ଯ କୃଷ୍ଟିକର୍ମଣି
ସମସ୍ତ କଥା କ୍ଷମା କର, ହେ ମୃଦୁଭାବାଳି, ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ; ଏବଂ ମୋତେ, ତୁମ ଭକ୍ତ ସେବକ, ମାଟି ଚାଷ କାମରେ ନିଯୁକ୍ତ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଵା ସାର୍ଧ ଦେଵୈର୍ମୁନୀନ୍ଦ୍ରକୈଃ । ଶୀଘ୍ରଂ ଜଗାମ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ସ୍ତୋତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ଏପରି କହି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନରେ ଆଗରେ ରଖି, ଦେବତାମାନେ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ସହିତ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଇ, ବୈକୁଣ୍ଠନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଜଗତ୍ରାଯଂ ତୁଷ୍ଟାଵ କମଲାସନଃ । ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଶ୍ଚତୁର୍ଵେଦଵିଦାଂ ଗୁରୁମ୍
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ଜଗତର ରକ୍ଷକ କମଳାସନ ଚାରିଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଚାରିଟିଏ ବେଦ ଜାଣିଥିବା ମହାଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣଃ କ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷଟ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ପୁରଃ ସରାମ୍ । ରୁଦତୀଂ ନମ୍ରଵଦନାମୁଵାଚ କମଲାପତିଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଥିବା, କାନ୍ଦୁଥିବା ଓ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିବା ଦେଖି, କମଳାପତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ସର୍ଵଂ ଜାନାମି ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵପାଲକଃ । ସର୍ଵଶାସ୍ତା ଚ ସର୍ଵାଦିକାରଣଂ କମଲୋଦ୍ଭଵ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣେ, କାରଣ ମୁଁ ସବୁଜଣା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ସମସ୍ତର ଆଦିକାରଣ, ହେ କମଳାସନ।
ଭକ୍ତେ କଲତ୍ରେ ବନ୍ଧୌ ଚ ସର୍ଵତ୍ର ସମତା ମମ । ଵିଶେଷତୋଽତିମଦ୍ଭକ୍ତଃ କଲତ୍ରାତ୍ପର ଏଵ ଚ
ମୋ ପାଖରେ ଭକ୍ତ, ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ—ସମସ୍ତେ ସମାନ; କିନ୍ତୁ ବିଶେଷ କରି ଯିଏ ଅତିଶୟ ଭକ୍ତ, ସେ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।
ମଦ୍ଭକ୍ତୌ ତଵ ପୁତୌ ଚ ଦ୍ଵାରପାଲୌ ଦୁରନ୍ତକୌ । କ୍ଷମ ମାମପରାଥଂ ଚ ତଯୋଶ୍ଚ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣଯୋଃ
ତୁମର ପୁଅ ଦୁଇଜଣ, ଦ୍ୱାରପାଳ, ଦୁର୍ଦ୍ଦମ କିନ୍ତୁ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ; ମୋର ଓ ସେମାନଙ୍କର ଅପରାଧ କ୍ଷମା କର, କାରଣ ଦୁଇଜଣ ଭକ୍ତିରେ ଭରିଆ।
ମଦ୍ଭକ୍ତିପୂର୍ଣୋ ବଲଵାନ୍ଦୈତ୍ଯୈଭ୍ଯୋ ନ ବିଭେତି ଚ । ରକ୍ଷିତୋ ମମ ଚକ୍ରେଣ ଭକ୍ତିମାଧ୍ଵୀକଦୁର୍ମଦଃ
ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଯିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେ ଦେୟତ୍ୟମାନେଠାରେ କେବେ ଭୟ କରେନାହିଁ। ମୋର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ସୁରକ୍ଷିତ, ଭକ୍ତିର ମାଧୁର୍ୟରେ ମତିଗ୍ରସ୍ତ ଅହଂକାର ତା’ରେ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଜଗତାଂ ନାଯୋ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଵକ୍ଷସି । ସମାନୀଯ ଦ୍ଵାରଣକଂ ତମୁଵାଚେଦମେଵ ଚ
ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ନିଜ ବକ୍ଷସ୍ଥଳରେ ବସାଇଲେ, ଦ୍ୱାରଣକଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆଣି, ସେହି ଉକ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମା ଭୈର୍ଵତ୍ସ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠ ଭଯଂ କି ତେ ମଯି ସ୍ଥିତେ । ମଦ୍ଭକ୍ତାନାଂ ଚ କଃ ଶାସ୍ତା ଗଚ୍ଛ ଵତ୍ସାଽଽତ୍ମନଃ ପଦମ୍
ଭୟ କରନି, ପୁଅ; ସୁଖରେ ରୁହ। ମୁଁ ଥିବାବେଳେ ତୋତେ କ’ଣ ଭୟ? ମୋ ଭକ୍ତମାନେ ଉପରେ କିଏ ଶାସନ କରିପାରିବ? ଚାଲ, ପୁଅ, ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵା ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ଵିରରାମ ମହାମୁନେ । ଯଯୁର୍ଦେଵାଶ୍ଚ ସ୍ଵସ୍ଥାତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଜଗଦୀଶ୍ଵରମ୍
ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ୍ ସେଠାରେ ଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ନାରାଯଣଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦ୍ଵାରାପାଲ ଉଵାଚ ତମ୍ । ପୁଲକାଞ୍ଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗୋ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରଃ
ନାରାୟଣଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦ୍ୱାରପାଳ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସମଗ୍ର ଦେହ ଆନନ୍ଦରେ ରୋମାଞ୍ଚିତ, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଉଭୟ ହେଲେ।
ଜଯ ଉଵାଚ ନାହଂ ବିଭେମି ଦେଵଂଶ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ସୁନିଗଣାଂସ୍ତଥା । ତ୍ଵଦୀଯଚରଣାମ୍ଭୋଜଧ୍ଯାନୈକତାନମାନସଃ
ଜୟ କହିଲେ: ମୁଁ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ତାଙ୍କ ସଙ୍ଗୀମାନେଠାରେ କେବେ ଭୟ କରେନି। ମୋ ମନ ସଦା ତୁମର ପଦପଦ୍ମର ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ଲହ୍ମo ମହାo ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖo ନାରଦନାo ଉତ୍ତo ଲକ୍ଷମୀ- ଵୈରାଗ୍ଯମୋଚନଂ ନାମ ସପ୍ତପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ ନାରଦଙ୍କ ଉପଦେଶରେ 'ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ବୈରାଗ୍ୟମୋଚନ' ନାମକ ସତପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଅଥାଷ୍ଟପଞ୍ଚାଶାତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ବଭୂଵ ଦର୍ପଃ ପୃଥ୍ଵ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ପାଧାରାଽହମେଵ ଚ । ପୃଥୃଦ୍ଵାରା ଚ ତଦ୍ଦର୍ପଂ ଜଘାନ ଚୈଵ ତତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ଏବେ ଅଷ୍ଟପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ପୃଥିବୀରେ ଅହଂକାର ଜନ୍ମ ନେଲା, ମୁଁ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଆଧାର। ପୃଥୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେହି ଅହଂକାରକୁ ସେ ନାଥ ଦୂର କଲେ।