ଅଥ ସପ୍ତପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଦେଵାନାଂ ସ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଯକ୍ତଵା ଚ ରୋଦନଂ ସତୀ । ଉଵାଚ ସୁପ୍ରସନ୍ନା ତାଂସ୍ତେଷାଂ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ନାରଦ
ତାପରେ ସତପଞ୍ଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଦେବମାନେ ଯେଉଁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ସେ ଶୁଣି ସତୀ ତାଙ୍କର କାନ୍ଦଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ଖୁସି ହୋଇ, ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ ନାରଦ।
ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀରୁଵାଚ ତ୍ଯଜାମି ଦେହଂ ନ କ୍ରୋଧାନ୍ନ ଵୈରାଗ୍ଯୋଣ ସାଂପ୍ରତମ୍ । ଇଦଂ ହୃଦି ସମାଲୋଚ୍ଯ ଦେଵାସ୍ତଚ୍ଛ୍ୂଯତାମିତି
ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କହିଲେ: ମୁଁ କ୍ରୋଧରେ କିମ୍ବା ବିରାକ୍ତିରେ ଏବେ ଦେହ ଛାଡ଼ୁନାହିଁ; ଏହି କଥା ମନରେ ଭାବିଛି, ହେ ଦେବମାନେ, ଏହା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ସଦୀଶେ ମହତି ସର୍ଵସାମ୍ଯୋ ଚ ନିର୍ଗୁଣେ । ସର୍ଵାତ୍ମନି ସଦାନନ୍ଦେ ସମତା ତୃଣଶୈଲଯୋଃ
ଯେଉଁ ମହାନ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଦେଖନ୍ତି, ଗୁଣରହିତ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କର ଆତ୍ମା ଭାବେ ଅବିରତ ଆନନ୍ଦରେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଘାସ ଓ ପାହାଡ଼ ସମାନ।
ଭ୍ରୂଭଙ୍ଗଲୀଲଯା ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଲକ୍ଷଂ ସ୍ରଷ୍ଟୁମଲଂ ଚ ଯଃ । ଭୃତ୍ଯେ ସ୍ତ୍ରିଯାଂ ଯତ୍ସମତା କିଂ କାର୍ଯ ତସ୍ଚ ସେଵଯା
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ଭୌହ ଭଙ୍ଗିର ଖେଳରେ ହଜାର ହଜାର ସୃଷ୍ଟି କରିପାରନ୍ତି; ଏପରି ସମତା ଥିଲେ, ଦାସୀ କିମ୍ବା ଜନାନୀଙ୍କର ସେବାର ଆବଶ୍ୟକତା କଣ?
ତତ୍ପତ୍ନୀନାଂ ପ୍ରଧାନାଽହଂ ନୀରସ୍ତା ଦ୍ଵାରିଣାଽଧୁନା । ତଦ୍ଭୃତ୍ଯଭୃତ୍ଯଭୃତ୍ଯେନ ପରିପୂର୍ଣେନ ନେପ୍ସିତା
ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ପ୍ରଧାନ, କିନ୍ତୁ ଏବେ ଦ୍ୱାରରେ ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇଛି; ସେ ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଦାସୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଚାହୁଁନାହାନ୍ତି।
ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି ଜୀଵନମହମସୌଭାଗ୍ଯା ଚ ସ୍ଵାମିନି । ଵହ୍ନୌ ଚ କାମନାଂ କୃତ୍ଵା ଯଥା ଭଦ୍ରଂ ଭଵେତ୍ପୁରା
ମୁଁ ମୋ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରିବି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିକଟରେ ଅସୁଭାଗ୍ୟବାନ୍; ଆଗ୍ନିକୁ ମନୋକାମନା କରି, ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଶୁଭ ହୋଇଥିଲା, ସେପରି କରିବି।
ଯା ସ୍ତ୍ରୀ ଭର୍ତୁରସୌଭାଗ୍ଯା ସାଽସୌଭାଗ୍ଯା ଚ ସର୍ଵତଃ । ଶଯନେଽଭୋଜନେ ତସ୍ଯା ନ ସୁଖଂ ଜୀଵନଂ ଵୃଥା
ଯେ ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ନିକଟରେ ଅସୁଭାଗ୍ୟବାନ୍, ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅସୁଭାଗ୍ୟବାନ୍; ଶୋଇବା କିମ୍ବା ଖାଇବାବେଳେ ମଧ୍ୟ ସେ ସୁଖ ପାଉନାହିଁ—ତାଙ୍କର ଜୀବନ ବ୍ୟର୍ଥ।
ଯସ୍ଯା ନାସ୍ତି ପ୍ରିଯପ୍ରେମ ତସ୍ଯା ଜନ୍ମ ନିରର୍ଥକମ୍ । ତର୍ତ୍କି ପୁତ୍ରେ ଧନେ ରୁପେ ସଂପତ୍ତୌ ଯୌଵନେଽଥଵା
ଯାହାଙ୍କର ପ୍ରିୟଙ୍କ ପ୍ରେମ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଜନ୍ମ ଅର୍ଥହୀନ, ପୁଅ, ଧନ, ରୂପ, ସମୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା ଯୁବାବସ୍ଥା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
ଯଦ୍ଭକ୍ତିର୍ନାସ୍ତି କାନ୍ତେ ଚ ସର୍ଵପ୍ରିଯତମେ ପରେ । ସାଽଶୁଚିର୍ଧର୍ମହୀନା ଚ ସର୍ଵକର୍ମଵିଵର୍ଜିତା
ଯାହାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ଅଶୁଚି, ଧର୍ମହୀନ ଏବଂ ସମସ୍ତ କର୍ମରୁ ବିଞ୍ଜିତ।
ପତିର୍ବନ୍ଧୁର୍ଗତିର୍ଭର୍ତା ଦୈଵତଂ ଗୁରୁରେଵ ଚ । ସର୍ଵକ୍ମାଚ୍ଚ ପରଃ ସ୍ଵାମୀ ନ ଗୁରୁଃ ସ୍ଵାମିନଃ ପରଃ
ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ଆଶ୍ରୟ, ଭଗବାନ, ଗୁରୁ ଏବଂ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ; ସ୍ୱାମୀଠାରୁ ବଡ଼ ଗୁରୁ କେହି ନାହାନ୍ତି।
ପିତାମାତା ସୁତୋ ଭ୍ରାତା କ୍ଲିଷ୍ଟୋ ଦାତୁମିଦଂ ଧନମ୍ । ସର୍ଵସ୍ଵଦାତା ସ୍ଵାମୀ ଚ ମୂଢାନଂ ଯୋଷିତାଂ ସୁରାଃ
ପିତା, ମାଆ, ପୁଅ ଓ ଭାଇ ଧନ ଦେବାକୁ ଅନିଚ୍ଛୁକ; କିନ୍ତୁ ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦାତା, ହେ ଦେବମାନେ, ମୂଢ଼ା ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ପାଇଁ।
କାଚିଦେଵ ହି ଜାନାତି ମହାସାଧ୍ଵୀ ଚ ସ୍ଵାମିନମ୍ । ଅତିସଦ୍ଵଂଶଜାତା ଚ ସୁଶୀଲା କୁଲପାଲିକା
କେବଳ କିଛି ଦୁର୍ଲଭ ଏବଂ ମହାସାଧ୍ବୀ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀକୁ ଜାଣନ୍ତି; ଯେଉଁଠାରେ ଉତ୍ତମ ବଂଶ, ଭଲ ଚରିତ୍ର ଏବଂ ପରିବାରକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ଆସଦ୍ଵଂଶପ୍ରସୂତା ଯା ଦୁଃଶୀଲା ଧର୍ମଵର୍ଜିତା । ମୁଖଦୁଷ୍ଟା ଯୋନିଦୁଷ୍ଟା ପତିଂ ନିନ୍ଦତି କୋପତଃ
ଉତ୍ତମ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଚରିତ୍ର ଖରାପ ଏବଂ ଧର୍ମ ନାହିଁ, ମୁଖ ଖରାପ ଏବଂ ଗର୍ଭ ଅଶୁଚି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରେ।
ଯା ସ୍ତ୍ରୀ ସର୍ଵପରଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ପତିଂ ଵିଷ୍ଣୁସମଂ ଗୁରୁମ୍ । କୁମ୍ଭୀପାକେ ପଚତି ସା ଯାଵଦିନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚତୁର୍ଦଶ
ଯେ ସ୍ତ୍ରୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁ ସମାନ ଏବଂ ଗୁରୁ, ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଘୃଣା କରେ, ସେ କୁମ୍ଭୀପାକ ନରକରେ ଚଉଦ ଇନ୍ଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହି ଦଣ୍ଡିତ ହୁଏ।
ଵ୍ରତଂ ଚାନଶନଂ ଦାନଂ ସତ୍ଯଂ ପୁଷ୍ଯଂ ତପଶ୍ଚିରମ୍ । ପତିଭକ୍ତିଵିହୀନାଯା ଭସ୍ମୀଭୂତଂ ନିରର୍ଥକମ୍
ଉପବାସ, ଦାନ, ସତ୍ୟବାଦି, ପବିତ୍ରତା ଓ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ତପସ୍ୟା—ଏସବୁ ଯଦି ଜଣେ ଜନାନୀଙ୍କର ପତିପ୍ରତି ଭକ୍ତି ନଥାଏ, ତେବେ ସେଗୁଡିକ ଅର୍ଥହୀନ ହୋଇ ଅଗ୍ନିରେ ପଡି ଭସ୍ମ ହେବା ପରି ଅସାର ହୋଇଯାଏ।
ଅତଃ ରିଂଚିନ୍ନ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ନିଷ୍ଠୁରଂ ପତିମୀଶ୍ଵରମ୍ । ଭୃତ୍ଯାପରାଧୈର୍ଦେଵସ୍ଯ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତଯକ୍ଷ୍ଯାମି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ସେଇଠିଏ, ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ମୋର ପତିଙ୍କ ବିଷୟରେ କଠୋର କଥା କହିବି ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ଦୃଢ଼ ହୋଇପାରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଦାସମାନେ ଯେଉଁ ଅପରାଧ କରିଛନ୍ତି, ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ଆପଣ ଜୀବନ ଦେଇଦେବି, କିନ୍ତୁ ପତିଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେବି ନାହିଁ।
ପତିଦୋଷେ ମହାସାଧ୍ଵୀ ପତିଂ ନ ନିଷ୍ଠୁରଂ ଵଦେତ୍ । ଯଦି ସୋଢୁମଶକ୍ତା ଚ ପ୍ରାଣାଂସ୍ତ୍ଯଜତି ଧର୍ମତଃ
ଏକ ସତ୍ୟବ୍ରତା ଜନାନୀ ପତିଙ୍କ ଦୋଷ ଦେଖି ସେଠିଏ ତାଙ୍କୁ କଠୋର କହି ନାହିଁ; ଯଦି ସେ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଧର୍ମରେ ଅପନ ଜୀବନ ଦେଇଦେଇଥାଏ।
ପତିସେଵା ଵ୍ରତଂ ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ପତିସେଵା ପରଂ ତପଃ । ପତିସେଵା ପରୋ ଧର୍ମଃ ପତିସେଵା ସୁରାର୍ଚନମ୍
ଜନାନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପତିସେବା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରତ; ପତିସେବା ହେଉଛି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା; ପତିସେବା ହେଉଛି ପ୍ରମୁଖ ଧର୍ମ; ପତିସେବା ହେଉଛି ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା।
ପତିସେଵା ପରଂ ସତ୍ଯଂ ଦାନତୌର୍ଥାନୁକୀର୍ତନମ୍ । ସର୍ଵଦେଵମଯଃ ସ୍ଵାମୀ ସର୍ଵଦେଵମଯଃ ଶୁଚିଃ
ପତିସେବା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସତ୍ୟ, ଦାନ କିମ୍ବା ତୀର୍ଥ ଗାଥା କହିବାଠାରୁ ବଡ଼; ପତି ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି, ପତି ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ପବିତ୍ର।
ସର୍ଵପୁଣ୍ଯସ୍ଵରୁପଶ୍ଚ ପତିରୁପୀ ଜନାର୍ଦନଃ । ଯା ସତୀଭର୍ତୁରୁଚ୍ଛିଷ୍ଟଂ ଭୁଙ୍କ୍ତୈ ପାଦୋଦକଂ ସଦା
ପତି ହେଉଛନ୍ତି ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟର ଆକାର, ଏବଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମଧ୍ୟ ପତି ରୂପେ ପ୍ରକାଶ ପାଆନ୍ତି; ଯିଏ ସତୀ ଜନାନୀ ସଦା ପତିଙ୍କ ଉଚ୍ଛିଷ୍ଟ ଭୋଜନ କରନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ପାଦୋଦକ ପିଉନ୍ତି—
ତସ୍ଯା ଦର୍ଶମୁପସ୍ପର୍ଶ ନିତ୍ଯଂ ଵାଞ୍ଛନ୍ତି ଦେଵତାଃ । ତତଃ ସର୍ଵାଣି ତୀର୍ଯାନି ପୁନନ୍ତି ପାପିନୋ ହ୍ଯଘାତ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ସଦା ଦେଖିବା ଓ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଆଶା କରନ୍ତି; ଏହିପରି ଜନାନୀ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଜଳ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ଏବଂ ପାପୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଚ ମହାସାଧ୍ଵୀ ରୁରୋଦ ଚ ସୁହୁର୍ମୁହୁଃ । ଉଵାଚ ବ୍ରହ୍ମା ଭୀତଶ୍ଚ ଭକ୍ତିନମ୍ରାତ୍ମକଂଧରଃ
ଏପରି କହି ମହାସାଧ୍ବୀ ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦିଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭକ୍ତିରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ଭଦ୍ରଂ ଚ ଜଯସ୍ଯ ଵିଜଯସ୍ଯ ଚ । ତ୍ଵଯା ନ ଶପ୍ତୌ ତୌ ମୂଢୌ ପ୍ରିଯାପରାଧଭୌତଯା
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଜୟ ଓ ବିଜୟଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ଭଲ ହେବ ନାହିଁ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଉନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଛନ୍ତି।
ସାପରାଧଂ ଚ ଧର୍ମିଷ୍ଠଃ କ୍ଷମଯା ନ ଶପେଦ୍ଯଦୀ । ସର୍ଵନାଶୋ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତଂ ମା ଚିରଂ ସତି
ଯଦି ଜଣେ ଧର୍ମିକ ଲୋକ ଅପରାଧ କରିଥିବାକୁ କ୍ଷମା କରି ଶାପ ଦେଉନଥାଏ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଲୋକଙ୍କ ସମସ୍ତ ନାଶ ହୁଏ—ହେ ସତୀ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଯଦି ଶପ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ତଶ୍ଚ ନ ଦ୍ଣ୍ଡଂ କର୍ତୁମୀଶ୍ଵରଃ । ସାପରାଧେ ଚ ପୁରୁଷେ ଧର୍ମୋ ଦଣ୍ଡଂ କରୋତି ଚ
ଯଦି ଜଣେ ଶାପ ଦେବାକୁ କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହନ୍ତି, ତଥାପି ସେ ପ୍ରଭୁ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଯେଉଁ ପୁରୁଷ ଅପରାଧ କରେ, ଧର୍ମ ନିଜେ ତାକୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ।
ସର୍ଵଂ କ୍ଷମସ୍ଵ ହେ ମାର୍ତଗଚ୍ଛ ପ୍ରିଯାନ୍ତିକମ୍ । ମାଂ ଚ ତ୍ଵତ୍ସ୍ଵାମିନୋଭକ୍ତଂ ନିଯୋଜ୍ଯ କୃଷ୍ଟିକର୍ମଣି
ସମସ୍ତ କଥା କ୍ଷମା କର, ହେ ମୃଦୁଭାବାଳି, ତୁମ ପ୍ରିୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ; ଏବଂ ମୋତେ, ତୁମ ଭକ୍ତ ସେବକ, ମାଟି ଚାଷ କାମରେ ନିଯୁକ୍ତ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଵା ସାର୍ଧ ଦେଵୈର୍ମୁନୀନ୍ଦ୍ରକୈଃ । ଶୀଘ୍ରଂ ଜଗାମ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ସ୍ତୋତୁମୀଶ୍ଵରଃ
ଏପରି କହି, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନରେ ଆଗରେ ରଖି, ଦେବତାମାନେ ଓ ମହାମୁନିମାନେ ସହିତ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଇ, ବୈକୁଣ୍ଠନାଥଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଜଗତ୍ରାଯଂ ତୁଷ୍ଟାଵ କମଲାସନଃ । ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଶ୍ଚତୁର୍ଵେଦଵିଦାଂ ଗୁରୁମ୍
ସେଠାରେ ପହଞ୍ଚି, ଜଗତର ରକ୍ଷକ କମଳାସନ ଚାରିଟିଏ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଚାରିଟିଏ ବେଦ ଜାଣିଥିବା ମହାଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଣଃ କ୍ତଵନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୃଷଟ୍ଵା ଲକ୍ଷ୍ମୀଂ ପୁରଃ ସରାମ୍ । ରୁଦତୀଂ ନମ୍ରଵଦନାମୁଵାଚ କମଲାପତିଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦଢ଼ିଥିବା, କାନ୍ଦୁଥିବା ଓ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିବା ଦେଖି, କମଳାପତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ସର୍ଵଂ ଜାନାମି ସର୍ଵଜ୍ଞଃ ସର୍ଵାତ୍ମା ସର୍ଵପାଲକଃ । ସର୍ଵଶାସ୍ତା ଚ ସର୍ଵାଦିକାରଣଂ କମଲୋଦ୍ଭଵ
ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ: ମୁଁ ସମସ୍ତ କଥା ଜାଣେ, କାରଣ ମୁଁ ସବୁଜଣା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ସମସ୍ତର ଆଦିକାରଣ, ହେ କମଳାସନ।