ଗତ୍ଵା ସମୁଦ୍ରନିକଟଂ ନିର୍ମାଯ ଦ୍ଵାରକାଂ ପୁରୀମ୍
ସେ ସମୁଦ୍ରକୂଳକୁ ଯାଇ, ଡ୍ୱାରକାନଗର ତିଆରି କଲେ।
କାଲିଂଦୀଂ ଲକ୍ଷ୍ମଣାଂ ଶୈବ୍ଯାଂ ସତ୍ଯାଂ ଜାଂବଵତୀଂ ସତୀମ୍
ସେ କାଳିନ୍ଦୀ, ଲକ୍ଷ୍ମଣା, ଶୈବ୍ୟା, ସତ୍ୟା ଓ ସତୀ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ।
ନିହତ୍ଯ ନରକଂ ଭୂପଂ ରଣେନ ଦାରୁଣେନ ଚ
ସେ ଦାରୁଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ନରକାସୁର ରାଜାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଜହାର ପାରିଜାତଂ ଚ ଜିତ୍ଵା ଶକ୍ରଂ ଚ ଲୀଲଯା
ସେ ଖେଳରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜିତି, ପାରିଜାତ ଗଛ ନେଇଯାଇଲେ।
ପୌତ୍ରସ୍ଯ ମୋକ୍ଷଣଂ କୃତ୍ଵା ପୁନରାଗତ୍ଯ ଦ୍ଵାରକାମ୍
ପଉତ୍ରଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇ, ପୁନି ଡ୍ୱାରକାକୁ ଫେରିଲେ।
ଯୋଗେ ଚ ଵସୁଦେଵସ୍ଯ ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାପ୍ରସଂଗତଃ
ବସୁଦେବଙ୍କ ଯୋଗରେ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସହିତ ଯୋଗ ହେଲା।
ପୂର୍ଣେ ଚ ଶତଵର୍ଷେ ଚ ସୁଦାମ୍ନଃ ଶାପମୋକ୍ଷଣେ 4.54.
ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାବେଳେ, ସୁଦାମାଙ୍କ ଶାପ ମୁକ୍ତି ସମୟରେ,
ପୁନଶ୍ଚତୁର୍ଦଶାବ୍ଦଂ ଚ ତଯା ସାର୍ଧଂ ଜଗତ୍ପତିଃ
ପୁନି ଚୌଦ ଅବଧି ବର୍ଷ ତାଙ୍କ ସହିତ ଜଗତ୍ପତି ରହିଲେ।
ପୂର୍ଣମେକାଦଶାବ୍ଦଂ ଚ ନିଵୃତ୍ଯ ନନ୍ଦମଂଦିରେ
ଏକାଦଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ନନ୍ଦଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଲେ।
ଚକାର ଭାରହରଣଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥୁଵିକ୍ରମଃ
ବିଶାଳ ପ୍ରଭାବରେ, ସେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହରଣ କଲେ।
ତିଷ୍ଠଞ୍ଜଗାମ ଗୋଲୋକଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚ ପୁରାତନଃ
ସେ ପୁରାତନ ଜଣେ ଏକାଳେ ଗୋଲୋକ ଓ ପୃଥିବୀରେ ବସିଥିଲେ ଓ ଯାଇଥିଲେ।
ରାଧାମାତ୍ରେ କଲାଵତ୍ଯୈ ଦଦୌ ସାମୀପ୍ଯମୋକ୍ଷଣମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମୂର୍ତ୍ତି ରାଧାଙ୍କୁ ମାତ୍ର ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥିଲେ।
ନିବଧ୍ଯ ଧର୍ମସେତୁଂ ଚ ଵେଦୋକ୍ତଂ ଚ ଯୁଗେ ଯୁଗେ
ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ବେଦରେ କହିଥିବା ଧର୍ମର ସେତୁ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଚରିତଂ ରମ୍ଯଂ ଚତୁର୍ଵର୍ଗଫଲପ୍ରଦମ୍
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧୁର ଚରିତ୍ର ଚାରି ପ୍ରକାର ଲକ୍ଷ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ଭଜ ତଂ ପରମାନନ୍ଦଂ ସାନନ୍ଦଂ ନନ୍ଦନନ୍ଦନମ୍
ସେଇ ପରମ ଆନନ୍ଦ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନନ୍ଦନନ୍ଦନଙ୍କୁ ଭଜ।
ପରମଵ୍ଯଯମଵ୍ଯକ୍ତଂ ଭକ୍ତାନୁଗ୍ରହଵିଗ୍ରହମ୍
ସେ ପରମ, ଅବିନାଶୀ, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପାର ଆକୃତି।
ନିର୍ଗୁଣଂ ଚ ନିରୀହଂ ଚ ନିରାକାରଂ ନିରଞ୍ଜନମ୍ ।। 4.54.
ସେ ଗୁଣହୀନ, ଇଚ୍ଛାହୀନ, ରୂପ ନଥିବା, ନିର୍ମଳ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମୈଵଵର୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡେ ନାରାଯଣନାରଦସଂଵାଦେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣରାଧିକାସଂଵାଦୋ ନାମ ଚତୁଷ୍ପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ, ନାରାୟଣ ଓ ନାରଦଙ୍କ ସଂବାଦରେ, 'ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ରାଧିକାଙ୍କ ସଂବାଦ' ନାମକ ଚଉଵଞ୍ଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ।
ଓଁ ତତ୍ସଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣେ ନମଃ। ଶ୍ରୀମଦ୍ଦ୍ଵୈପାଯନମୁନୀପ୍ରଣୀତଂ- ବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତପୁରାଣମ୍। ଅଥ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡସ୍ଯୋତ୍ତରାର୍ଧଃ। ଅଥ ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ। ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସ ଏଵ ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣଃ ସର୍ଵାତ୍ମା ପୁରୁଷଃ ପରଃ । ଦୁରାରାଧ୍ଯୋଽତିସାଧ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵାରାଧ୍ଯଃ ସୁଖପ୍ରଦଃ
ଓଁ, ସତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶ୍ରୀଦ୍ୱୈପାୟନ ମୁନିଙ୍କ ରଚିତ ବ୍ରହ୍ମୈବର୍ତ୍ତ ପୁରାଣ। ଏବେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜନ୍ମଖଣ୍ଡର ଉତ୍ତରାର୍ଦ୍ଧ। ପଞ୍ଚପଞ୍ଚାଶିତମ ଅଧ୍ୟାୟ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ସେଇ ଭଗବାନ୍ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ପରମ ପୁରୁଷ, ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନେ ପୂଜ୍ୟ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ଓ ସୁଖଦାୟକ।
ନିଜଭକ୍ତାତିସାଘ୍ଯଶ୍ଚାଭକ୍ତସ୍ଯାସାଧ୍ଯ ଏଵ ଚ । ଶଶ୍ଵଦ୍ଦୃଶ୍ଯଃ ସ୍ଵଭକ୍ତସ୍ଯାଭକ୍ତସ୍ଯାଦୃଶ୍ଯ ଏଵ ଚ
ତାଙ୍କର ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସେ ସହଜରେ ମିଳନ୍ତି, ଅଭକ୍ତଙ୍କୁ କଦାପି ନାହିଁ; ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ସେ ସଦା ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଅଭକ୍ତଙ୍କୁ କେବେ ନୁହେଁ।
ଦୁର୍ଜ୍ଞେଯଂ ତସ୍ଯ ଚରିତଂ କାର୍ଯଂ ହୃଦଯମେଵ ଚ । ବଦ୍ଧାସ୍ତନ୍ମାଯଯା ସର୍ଵେ ମୋହିତାଶ୍ଚ ଦୁରନ୍ତଯା
ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ, କର୍ମ ଓ ହୃଦୟ ବୁଝିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ; ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ମହାମାୟାରେ ବାନ୍ଧାଯାଇ ମୋହିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଯଦ୍ଭଯାଦ୍ଵାତି ଵାତୋଽଯଂ କୂର୍ମଂ ଧତ୍ତେ ନିରାଶ୍ରଯଃ । କୂର୍ମୋଽନନ୍ତଂ ଵିଧତ୍ତେ ଚ ଯଦ୍ଭଯେନ ନିରନ୍ତରମ୍
ତାଙ୍କର ଭୟରେ ବାୟୁ ବହେ, କୁର୍ମ ଆଶ୍ରୟ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଧରିଥାଏ, ଏବଂ ସେଇ କୁର୍ମ ତାଙ୍କର ଭୟରେ ସଦା ଅନନ୍ତକୁ ଧରିଥାଏ।
ବିଭର୍ତି ଶେଷୋ ଵିଶ୍ଵଂ ଚ ଯଦ୍ଭଯେନ ଚ ନାରଦ । ସହସ୍ରଶୀର୍ଷା ପୁରୁଷଃ ଶିରମଶ୍ଚୈକଦେଶତଃ
ନାରଦ, ତାଙ୍କର ଭୟରେ ଶେଷ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଧରିଥାଏ; ସହସ୍ରମୁଣ୍ଡି ପୁରୁଷ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଏକଠାରେ ରଖିଥାଏ।
ସପ୍ତସାଗରସଂଯୁକ୍ତା ସପ୍ତଦ୍ଵୀପା ଵସୁଂଧରା । ଶୈଲକାନନସଂଯୁକ୍ତା ପାତାଲାଃ ସପ୍ତ ଏଵ ଚ
ସପ୍ତ ଦ୍ୱୀପ ଓ ସପ୍ତ ସାଗର ସହିତ ପୃଥିବୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ, ଏବଂ ସପ୍ତ ପାତାଳ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ସପ୍ତସ୍ଵର୍ଗାଶ୍ଚ ଵିଵିଧା ବ୍ରହ୍ମଲୋକସମନ୍ଵିତାଃ । ଏଵଂ ଵିଶ୍ଵଂ ତ୍ରିଭୁଵନଂ କୃତ୍ରିମଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ସପ୍ତ ପ୍ରକାର ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ସହିତ, ଏଭଳି ଏହି ତିନି ଭୂବନର ବିଶ୍ୱକୁ କୃତ୍ରିମ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଯଦ୍ଭଯେନ ଵିଧାତ୍ରାଚ ପ୍ରତିସୃଷ୍ଟୌ ଚ ନିର୍ମିତମ୍ । ଏଵଂ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯସଂରଵ୍ଯାନି ଲୋମକୂପୈର୍ମହାନ୍ଵିରାଟ୍
ତାଙ୍କର ଭୟରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ବିଶ୍ୱକୁ ତିଆରି କରିଥିଲେ; ଏଭଳି ବିଭିନ୍ନ ବିଶ୍ୱ ମହାବିରାଟଙ୍କ ଲୋମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।
ଯଦ୍ଭଯେନ ଵିଧତ୍ତେ ଚ ଯଦନ୍ନୋ ଧ୍ଯାଯତେ ହି ଯମ୍ । ଵିଷ୍ଣୁଃ ପାତି ଚ ସଂସାରଂ ଯଦ୍ଭଯେନ କୃପାନିଧିଃ
ତାଙ୍କର ଭୟରେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ନ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରେ; କୃପାମୟ ବିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କର ଭୟରେ ସଂସାରକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
କାଲାଗ୍ନିରୁଦ୍ରୋ ଯଦ୍ଭୀତଃ କାଲଃ ସଂହରତେ ପ୍ରଜାଃ । ମୃତ୍ଯୁଂଜଯୋ ମହାଦେଵୋ ଯଦ୍ଭଯାଦ୍ଧ୍ଯାଯତେ ଚ ଯମ୍
କାଳାଗ୍ନି ଓ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଭୟରେ, କାଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ନଶ୍ୱର କରେ; ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ମହାଦେବ ତାଙ୍କର ଭୟରେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି।
ଷଡ୍ଗୁଣୈରନୁରାଗୈଶ୍ଚ ଵିରାଗୀ ଵିରତଃ ସଦା । ଯଦ୍ଭଯେନ ଦହତ୍ଯଗ୍ନିଃ ସୂର୍ଯସ୍ତପତି ଯଦ୍ଭଯାତ୍
ଯିଏ ସଦା ବିରକ୍ତ, ଛଅ ପ୍ରକାରର ଗୁଣ ଓ ଭଲପାଇବା ଦ୍ୱାରା ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ, ଯାହାଙ୍କ ଭୟରେ ଅଗ୍ନି ଜଳେ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାପ ଦେଇଥାଏ,
ଯଦ୍ଭଯାଦ୍ଵର୍ଷତୀନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ମୃତ୍ଯୁଶ୍ଚରତି ଜନ୍ତୁଷୁ । ଯଦ୍ଭଯେନ ଯମଃ ଶାସ୍ତା ପାପିନୀଂ ଧର୍ମ ଏଵ ଚ
ଯାହାଙ୍କ ଭୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ବର୍ଷା କରନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥାଏ, ଓ ଯମ ଧର୍ମର ଆଜ୍ଞାରେ ପାପୀମାନେ ଦଣ୍ଡିତ ହୁଅନ୍ତି—