ଧାଶବ୍ଦୋଚ୍ଚାରତଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଧାଵତ୍ଯେଵ ସସଂଭ୍ରମଃ
ଧା ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ପରେ, ସେ ଉତ୍ସାହ ଓ ଅତୁରତାରେ ଦୌଡ଼ିଯାଏ।
ସ ଭଵେନ୍ମାତୃଘାତୀ ଚ ଵେଦାତିକ୍ରମଣେ ମୁନେ 4.52.
ଯଦି କେହି ବେଦ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରେ, ମୁନି, ସେ ମାଆଁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ପାପୀ ହୁଏ।
ତତୋ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ରାଧାପାଦାବ୍ଜରେଣୁନା ରାଧିକା ଚରଣାମ୍ଭୋଜପାଦରେଣୂପଲବ୍ଧଯେ
ତାପରେ, ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନ, ରାଧାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳି ସହିତ, ରାଧିକାଙ୍କର ଚରଣ ଧୂଳି ପାଇବା ପାଇଁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରାଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡେ ନାରାଯଣନାରଦସଂଵାଦେ ରାଧାମାଧଵଯୋ ରାସଵର୍ଣନଂ ନାମ ଦ୍ଵିପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ ନାରାୟଣ ଓ ନାରଦଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'ରାଧାମାଧବଙ୍କ ରାସ ବର୍ଣ୍ଣନା' ନାମକ ବାଉନ୍ତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ସମତୀତେ ପୂର୍ଣରାସେ କିଂ ଚକାର ଜଗତ୍ପତିଃ
ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାସ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ବିଶ୍ୱପତି କଣ କଲେ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସ୍ଵଯଂ ରାସେଶ୍ଵରସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଯମୁନାପୁଲିନଂ ଯଯୌ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ରାସର ନାଥ ନିଜେ ତାହା ପରେ ଯମୁନା ତଟକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଜଲଂ ପୀତ୍ଵା ନିର୍ମଲଂ ନିର୍ମଲେ ଜଲେ
ସେଠାରେ ସେ ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରୁ ଜଳ ପିଲେ।
ତତୋ ଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ଭାଣ୍ଡୀରଂ ରାଧଯା ସହ
ତାପରେ ଭଗବାନ ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ଭାଣ୍ଡୀର ବନକୁ ଗଲେ।
କ୍ରୀଡାଂ ଚକାର ରହସି ଭାଣ୍ଡୀରେ ମାଲତୀଵନେ
ଭାଣ୍ଡୀର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ମାଲତୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୁପ୍ତରେ ସେ ଖେଳ କରିଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା କ୍ରୀଡାଂ ଚ ତତ୍ରୈଵ ଵାସନ୍ତୀକାନନଂ ଯଯୌ
ସେଠାରେ ଖେଳି ସେ ବସନ୍ତୀ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ରମଣଂ କୃତ୍ଵା ଯଯୌ ଚନ୍ଦନକାନନମ୍
ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରି ତାପରେ ଚନ୍ଦନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରମ୍ଯେ ଚନ୍ଦନତଲ୍ପେ ଚ ସ୍ନିଗ୍ଧେ ଚନ୍ଦନପଲ୍ଲଵେ
ସୁନ୍ଦର ଚନ୍ଦନ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ, ମୃଦୁ ଚନ୍ଦନ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ,
କୃତ୍ଵା ଵିହାରଂ ତତ୍ରୈଵ ଯଯୌ ଚମ୍ପକକାନନମ୍
ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରି, ତାପରେ ଚମ୍ପକ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରତିଂ ନିର୍ଵର୍ତ୍ଯ ତତ୍ରୈଵ ଯଯୌ ପଦ୍ମଵନଂ ପ୍ରଭୁଃ 4.53.
ସେଠାରେ ପ୍ରେମ କରି, ପ୍ରଭୁ ପଦ୍ମ ଉଦ୍ୟାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସାର୍ଧଂ ତତ୍ର ପଦ୍ମମୁଖ୍ଯା ଶୀତେନ ପଦ୍ମଵାଯୁନା
ସେଠାରେ ପଦ୍ମମାନଙ୍କ ସହିତ, ଶୀତଳ ପଦ୍ମ ଗନ୍ଧ ହାଲୁକା ପବନରେ,
ଵିହାଯ ନିଦ୍ରାଂ ନିଦ୍ରେଶୋ ଦଦର୍ଶ ନିଦ୍ରିତାଂ ପ୍ରିଯାମ୍
ନିଦ୍ରାର ଦେବତା ନିଜ ନିଦ୍ରାକୁ ଛାଡ଼ି, ନିଜ ପ୍ରିୟାକୁ ଶୁଅଁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁଖଂ ଚ ଘର୍ମାକ୍ତଂ ଶରଚ୍ଚନ୍ଦ୍ରଵିନିଂଦିତମ୍
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଘମେ ଭିଜା, ଶରତ୍ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇଦେଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସଂଲୁପ୍ତାଧରରାଗଂ ଚ ସଂଲୁପ୍ତଗଣ୍ଡପତ୍ରକମ୍
ତାଙ୍କ ଠୋଠର ରଙ୍ଗ ମଲିଗଲା, ଗାଳର ଚିତ୍ର ମଧ୍ୟ ମିଶିଗଲା,
ରତ୍ନକୁଣ୍ଡଲଯୁଗ୍ମେନାମୂଲ୍ଯେନ ପରିଶୋଭିତମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ କୁଣ୍ଡଳ ଯୁଗଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ପ୍ରେମ୍ଣା ସ୍ଵସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରେଣ ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧେନ ମାଧଵଃ
ପ୍ରେମରେ, ମାଧବ ନିଜ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଢାକିଦେଲେ।
ରତ୍ନପଟ୍ଟସୂତ୍ରବଦ୍ଧାଂ ଵାମଵକ୍ତ୍ରାଂ ମନୋହରାମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ପଟ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଲେ, ବାମ ପଟେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇଥିବା ମନୋହର ମୁହଁ।
ଦଦୌ ସିନ୍ଦୂରତିଲକମଧଶ୍ଚନ୍ଦନମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ତାଙ୍କ ଲାଳାଟରେ ସିନ୍ଦୂର ଟିକିଆ ଏବଂ ତଳେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଲେ।
ଚକାର ପତ୍ରକଂ ଗଣ୍ଡଯୁଗ୍ମେ ଚିତ୍ରଵିଚିତ୍ରିତମ୍ ।। 4.53.
ତାଙ୍କ ଦୁଇଟି ଗାଳରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଚିତ୍ରରେ ଚିତ୍ରିତ ପତ୍ର ତିଆରି କଲେ।
ଚକାରାଧରରାଗଂ ଚ ରାଧାଯାଶ୍ଚାନୁରାଗତଃ
ସ୍ନେହରେ ସେ ରାଧାଙ୍କ ଠୋଠକୁ ରଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଅମୂଲ୍ଯରତ୍ନହାରଂ ଚ ସ୍ତନଭାର ଯୁଗୋଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ହାର ତାଙ୍କ ଭାରି ଅଂଶ ଉପରେ ଦେଉଥିଲେ, ଯାହା ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଵହ୍ନିଶୁଦ୍ଧାଂଶୁକଂ ଦିଵ୍ଯମମୂଲ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵରତ୍ନତଃ
ଅଗ୍ନିଶୁଦ୍ଧ ଦିବ୍ୟ ଅମୂଲ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ସମସ୍ତ ଜଗତର ରତ୍ନ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି।
ପ୍ରଦଦୌ ପାଦଯୁଗଲେ ରତ୍ନମଞ୍ଜୀରରଞ୍ଜିତମ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ପାଦରେ ରତ୍ନଖଚିତ ପାଉଜି ପିନ୍ଧାଇଲେ।
ଚକାର ସେଵାଂ ସେଵ୍ଯାଯାଃ ସେଵ୍ଯସ୍ତ୍ରିଜଗତାଂ ସତାମ୍
ତିନି ଜଗତ ଓ ସଦ୍ଜନମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ସେବନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ସେବାଯୋଗ୍ୟାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ।
ସର୍ଵଭାଵଵିଦାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ବୋଧଜ୍ଞଃ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିତ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଭାବ ଜାଣିଥିବା, ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ ଓ କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିପୁଣ ସେ,
ପ୍ରେମ୍ଣା ଚ ପ୍ରଦଦୌ ତସ୍ଯୈ ସଦ୍ରତ୍ନଦର୍ପଣଂ ଶୁଭମ୍
ପ୍ରେମରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନଖଚିତ ଶୁଭ୍ର ଦର୍ପଣ ଦେଲେ।