ଦେହତ୍ଯାଗଂ ଚ ସ୍ନାନଂ ଚ ସ୍ଵାହାରସ୍ଯ ଵିସର୍ଜନମ୍
ସେମାନେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ, ସ୍ନାନ ଏବଂ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କଥା କହିଲେ।
କ୍ଷଣଂ ତଂ ଭର୍ତ୍ସଯାମାସୁଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚକ୍ରୁଃ କ୍ଷଣଂ ମୁଦା
କିଛି ଖଣ୍ଡ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭର୍ଷା କଲେ, କିଛି ଖଣ୍ଡ ପୁଣି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କଲେ।
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁଃ ପ୍ରାଣଚୋରଂ ପଶ୍ଯ ରକ୍ଷେତି ସଂତତମ୍ 4.52.
କିଛି ଜଣେ କହିଲେ, 'ଦେଖ, ଏହି ପ୍ରାଣ ଚୋର ଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର!'
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରିମଂ ମଧ୍ଯେ ଯୂଯଂ କୁରୁତ ସତ୍ଵରମ୍
କିଛି ଜଣେ କହିଲେ, 'ତୁମେମାନେ ସବୁଠି ଏଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର କିଛି କର!'
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରଯଂ ନାସ୍ତି ପ୍ରତୀତିର୍ନ କଦାଚନ
କିଛି ଜଣେ କହିଲେ, 'ଏଠାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରିହେବ ନାହିଁ।'
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁର୍ନିଷ୍ଠୁରୋଽଯଂ ନରଘାତୀତି କୋପତଃ
କିଛି ଜଣେ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, 'ଏହା ଅତ୍ୟାଚାରୀ, ଲୋକମାନେ ମାରୁଥିବା!'
ନିର୍ଜନାନି ଚ ରମ୍ଯାଣି ଯାନି ଯାନି ଵନାନି ଚ
ଏବଂ ସେଠାରେ ଯେଉଁଯେଉଁ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ନିର୍ଜନ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା—
ଏଵଂ ତଂ ଗୋପିକାଃ ସର୍ଵା ମଧ୍ଯେ କୃତ୍ଵା ସଦୀଶ୍ଵରମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ।
ରାସଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଣପୀଠେ ତସ୍ଥୌ ସ ରସିକେଶ୍ଵରଃ
ରାସ ମଣ୍ଡଳରେ ଯାଇ, ଆନନ୍ଦର ନାଥ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ।
ନାନାମୂର୍ତୀର୍ଵିଧାଯାତ୍ର ସହ ତାଭିର୍ଜନାର୍ଦନଃ
ସେଠାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ନେଇ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ରାଧାଂ କରେ ଧୃତ୍ଵା ପୂର୍ଵୋକ୍ତଂ ରତିମନ୍ଦିରମ୍
ସେ ନିଜେ ରାଧାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ ରତିମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରଶୃଙ୍ଗାରଂ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ 4.52.
ପ୍ରେମର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶୃଙ୍ଗାର ଓ ରମଣୀୟ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଲିନ ହେଲେ।
ବଭୂଵ ସୁରତିସ୍ତତ୍ର ସୁଚିରଂ ଚ ତଯୋର୍ମୁନେ
ସେଠାରେ ଦୁହେଁଙ୍କର ମିଳନ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଲା, ମୁନିବର।
ଏଵଂ ତୌ ତସ୍ଥତୁସ୍ତତ୍ର ରାଧାକୃଷ୍ଣୌ ରସୋତ୍ସୁକୌ
ଏଭଳି ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣ ଦୁହେଁ ସେଠାରେ ରସର ଆଶାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ନିମିତ୍ତମସ୍ଯ ମାଂ ଭକ୍ତଂ ଵଦ ଭକ୍ତଜନପ୍ରିଯ
ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ, ଭକ୍ତଜନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏହାର କାରଣ ମୋତେ କୁହ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗନ୍ମାତା ଚ ପ୍ରକୃତିଃ ପୁରୁଷଶ୍ଚ ଜଗତ୍ପିତା
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମାଆ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରକୃତି, ଓ ପୁରୁଷ ହେଉଛନ୍ତି ବିଶ୍ୱର ବାପା।
ଗରୀଯସୀ ତ୍ରିଜଗତାଂ ମାତା ଶତଗୁଣୈଃ ପିତୁଃ
ତିନି ଲୋକର ମାଆ ବାପାଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
କୃଷ୍ଣରାଧେଶଗୌରୀତି ଲୋକେ ନ ଚ କଦା ଶ୍ରୁତଃ
କୃଷ୍ଣ, ରାଧା, ଈଶ, ଗୌରୀ ନାମ କେବେ ବି ଲୋକରେ ଶୁଣାଯାଇନାହିଁ।
ଗୃହାଣାର୍ଘ୍ଯଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ସଂଜ୍ଞଯା ସହ ଭାସ୍କର
ମୁଁ ଯେଉଁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇଛି, ଉଚିତ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ଭାସ୍କର, ତାହା ଗ୍ରହଣ କର।
ଇତି ଦୃଷ୍ଟଂ ସାମଵେଦେ କୌଥୁମେ ମୁନିସତ୍ତମ
ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ସାମବେଦର କୌଥୁମ ପାଠରେ ଦେଖାଯାଏ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଧାଶବ୍ଦୋଚ୍ଚାରତଃ ପଶ୍ଚାଦ୍ଧାଵତ୍ଯେଵ ସସଂଭ୍ରମଃ
ଧା ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ପରେ, ସେ ଉତ୍ସାହ ଓ ଅତୁରତାରେ ଦୌଡ଼ିଯାଏ।
ସ ଭଵେନ୍ମାତୃଘାତୀ ଚ ଵେଦାତିକ୍ରମଣେ ମୁନେ 4.52.
ଯଦି କେହି ବେଦ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରେ, ମୁନି, ସେ ମାଆଁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିବା ପାପୀ ହୁଏ।
ତତୋ ଵୃନ୍ଦାଵନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ରାଧାପାଦାବ୍ଜରେଣୁନା ରାଧିକା ଚରଣାମ୍ଭୋଜପାଦରେଣୂପଲବ୍ଧଯେ
ତାପରେ, ପବିତ୍ର ବୃନ୍ଦାବନ, ରାଧାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମର ଧୂଳି ସହିତ, ରାଧିକାଙ୍କର ଚରଣ ଧୂଳି ପାଇବା ପାଇଁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରାଯାଏ।
ଇତି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମଵୈଵର୍ତେ ମହାପୁରାଣେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡେ ନାରାଯଣନାରଦସଂଵାଦେ ରାଧାମାଧଵଯୋ ରାସଵର୍ଣନଂ ନାମ ଦ୍ଵିପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀବ୍ରହ୍ମବୈବର୍ତ୍ତ ମହାପୁରାଣର ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଜନ୍ମଖଣ୍ଡରେ ନାରାୟଣ ଓ ନାରଦଙ୍କ ସଂବାଦରେ 'ରାଧାମାଧବଙ୍କ ରାସ ବର୍ଣ୍ଣନା' ନାମକ ବାଉନ୍ତିଶ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ସମତୀତେ ପୂର୍ଣରାସେ କିଂ ଚକାର ଜଗତ୍ପତିଃ
ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାସ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ବିଶ୍ୱପତି କଣ କଲେ?
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ସ୍ଵଯଂ ରାସେଶ୍ଵରସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଯମୁନାପୁଲିନଂ ଯଯୌ
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ରାସର ନାଥ ନିଜେ ତାହା ପରେ ଯମୁନା ତଟକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଜଲଂ ପୀତ୍ଵା ନିର୍ମଲଂ ନିର୍ମଲେ ଜଲେ
ସେଠାରେ ସେ ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରୁ ଜଳ ପିଲେ।
ତତୋ ଜଗାମ ଭଗଵାନ୍ଭାଣ୍ଡୀରଂ ରାଧଯା ସହ
ତାପରେ ଭଗବାନ ରାଧାଙ୍କ ସହିତ ଭାଣ୍ଡୀର ବନକୁ ଗଲେ।
କ୍ରୀଡାଂ ଚକାର ରହସି ଭାଣ୍ଡୀରେ ମାଲତୀଵନେ
ଭାଣ୍ଡୀର ଉଦ୍ୟାନ ଓ ମାଲତୀ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗୁପ୍ତରେ ସେ ଖେଳ କରିଥିଲେ।
କୃତ୍ଵା କ୍ରୀଡାଂ ଚ ତତ୍ରୈଵ ଵାସନ୍ତୀକାନନଂ ଯଯୌ
ସେଠାରେ ଖେଳି ସେ ବସନ୍ତୀ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।