ତାମ୍ରାସ୍ଯା ପୂର୍ଣନଯନା ଭ୍ରମନ୍ତୀ ସର୍ଵକାନନମ୍
ତାଙ୍କ ମୁହଁ ରଙ୍ଗିନ, ଆଖି ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେ ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲେ।
ତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଧିକା ସା ଚ ପ୍ରେମଵିଚ୍ଛେଦକାତରା
ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରେମ ବିୟୋଗରେ ବିକଳ ହୋଇଥିବା ସେଇ ରାଧିକା—
ଵିନିନ୍ଦ୍ଯ କୃଷ୍ଣଂ କୋପେନ ତର୍ଜଯାମାସ ଚ କ୍ଷଣମ୍ ।। 4.52.
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କ୍ରୋଧରେ ନିନ୍ଦା କଲେ ଏବଂ କିଛି ଖଣ୍ଡ ତାଙ୍କୁ ଧମକ ଦେଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ର ଚନ୍ଦନକାନନେ
ଏହି ସମୟରେ କୃଷ୍ଣ ଚନ୍ଦନ ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିଲେ।
ରାଧା ଗୋପାଙ୍ଗନାଭିଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାଣେଶ୍ଵରଂ ମୁଦା
ରାଧା ଏବଂ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରାଣନାଥକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତୂର୍ଣଂ କୃଷ୍ଣଂ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ଜହାର ମୁରଲୀଂ ରୁଷା
ସେ ତୁରନ୍ତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ବାଂଶୀ ଛିନିନେଲେ।
ପୁନଃ ସଂଧାରଯାମାସ ଵସ୍ତ୍ରଂ ମାଲାଂ ମନୋହରାମ୍
ପୁଣି ସେ ତାଙ୍କର ବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଆକର୍ଷକ ମାଳାକୁ ଠିକ୍ କଲେ।
ଚନ୍ଦନାଗୁରୁକସ୍ତୂରୀକୁଙ୍କୁମାକ୍ତଂ ଚକାର ତମ୍ ୧
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନ, ଅଗୁରୁ, କସ୍ତୂରୀ ଏବଂ କୁଙ୍କୁମ ଲଗାଇଲେ।
କ୍ଷଣଂ ସଂତର୍ଜଯାମାସ କ୍ଷଣଂ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚକାର ହ
କିଛି ଖଣ୍ଡ ସେ ତାଙ୍କୁ ଭର୍ଷା କଲେ, କିଛି ଖଣ୍ଡ ପୁଣି ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଅଥ ଗୋପାଙ୍ଗନାଃ ସର୍ଵା ରୁରୁଦୁଃ ପ୍ରେମଵିହ୍ଵଲାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ପ୍ରେମରେ ବିହ୍ୱଳ ହୋଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଦେହତ୍ଯାଗଂ ଚ ସ୍ନାନଂ ଚ ସ୍ଵାହାରସ୍ଯ ଵିସର୍ଜନମ୍
ସେମାନେ ଦେହ ତ୍ୟାଗ, ସ୍ନାନ ଏବଂ ନିଜ ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କଥା କହିଲେ।
କ୍ଷଣଂ ତଂ ଭର୍ତ୍ସଯାମାସୁଃ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚକ୍ରୁଃ କ୍ଷଣଂ ମୁଦା
କିଛି ଖଣ୍ଡ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଭର୍ଷା କଲେ, କିଛି ଖଣ୍ଡ ପୁଣି ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି କଲେ।
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁଃ ପ୍ରାଣଚୋରଂ ପଶ୍ଯ ରକ୍ଷେତି ସଂତତମ୍ 4.52.
କିଛି ଜଣେ କହିଲେ, 'ଦେଖ, ଏହି ପ୍ରାଣ ଚୋର ଠାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର!'
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରିମଂ ମଧ୍ଯେ ଯୂଯଂ କୁରୁତ ସତ୍ଵରମ୍
କିଛି ଜଣେ କହିଲେ, 'ତୁମେମାନେ ସବୁଠି ଏଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର କିଛି କର!'
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁରଯଂ ନାସ୍ତି ପ୍ରତୀତିର୍ନ କଦାଚନ
କିଛି ଜଣେ କହିଲେ, 'ଏଠାରେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଭରସା କରିହେବ ନାହିଁ।'
କାଶ୍ଚିଦୂଚୁର୍ନିଷ୍ଠୁରୋଽଯଂ ନରଘାତୀତି କୋପତଃ
କିଛି ଜଣେ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, 'ଏହା ଅତ୍ୟାଚାରୀ, ଲୋକମାନେ ମାରୁଥିବା!'
ନିର୍ଜନାନି ଚ ରମ୍ଯାଣି ଯାନି ଯାନି ଵନାନି ଚ
ଏବଂ ସେଠାରେ ଯେଉଁଯେଉଁ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ନିର୍ଜନ ଜଙ୍ଗଲ ଥିଲା—
ଏଵଂ ତଂ ଗୋପିକାଃ ସର୍ଵା ମଧ୍ଯେ କୃତ୍ଵା ସଦୀଶ୍ଵରମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଗୋପୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଲେ।
ରାସଂ ଗତ୍ଵା ସ୍ଵର୍ଣପୀଠେ ତସ୍ଥୌ ସ ରସିକେଶ୍ଵରଃ
ରାସ ମଣ୍ଡଳରେ ଯାଇ, ଆନନ୍ଦର ନାଥ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ।
ନାନାମୂର୍ତୀର୍ଵିଧାଯାତ୍ର ସହ ତାଭିର୍ଜନାର୍ଦନଃ
ସେଠାରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନିଜେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ନେଇ ଗୋପୀମାନଙ୍କ ସହିତ ରହିଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ରାଧାଂ କରେ ଧୃତ୍ଵା ପୂର୍ଵୋକ୍ତଂ ରତିମନ୍ଦିରମ୍
ସେ ନିଜେ ରାଧାଙ୍କୁ ହାତ ଧରି ପୂର୍ବରୁ ବର୍ଣ୍ଣିତ ରତିମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନାନାପ୍ରକାରଶୃଙ୍ଗାରଂ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ 4.52.
ପ୍ରେମର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିବା ସେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଶୃଙ୍ଗାର ଓ ରମଣୀୟ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଲିନ ହେଲେ।
ବଭୂଵ ସୁରତିସ୍ତତ୍ର ସୁଚିରଂ ଚ ତଯୋର୍ମୁନେ
ସେଠାରେ ଦୁହେଁଙ୍କର ମିଳନ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଲା, ମୁନିବର।
ଏଵଂ ତୌ ତସ୍ଥତୁସ୍ତତ୍ର ରାଧାକୃଷ୍ଣୌ ରସୋତ୍ସୁକୌ
ଏଭଳି ରାଧା ଓ କୃଷ୍ଣ ଦୁହେଁ ସେଠାରେ ରସର ଆଶାରେ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ନାରଦ ଉଵାଚ ନିମିତ୍ତମସ୍ଯ ମାଂ ଭକ୍ତଂ ଵଦ ଭକ୍ତଜନପ୍ରିଯ
ନାରଦ କହିଲେ: ମୁଁ ତୁମର ଭକ୍ତ, ଭକ୍ତଜନଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଏହାର କାରଣ ମୋତେ କୁହ।
ଶ୍ରୀନାରାଯଣ ଉଵାଚ ଜଗନ୍ମାତା ଚ ପ୍ରକୃତିଃ ପୁରୁଷଶ୍ଚ ଜଗତ୍ପିତା
ଶ୍ରୀନାରାୟଣ କହିଲେ: ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ମାଆ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରକୃତି, ଓ ପୁରୁଷ ହେଉଛନ୍ତି ବିଶ୍ୱର ବାପା।
ଗରୀଯସୀ ତ୍ରିଜଗତାଂ ମାତା ଶତଗୁଣୈଃ ପିତୁଃ
ତିନି ଲୋକର ମାଆ ବାପାଠାରୁ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
କୃଷ୍ଣରାଧେଶଗୌରୀତି ଲୋକେ ନ ଚ କଦା ଶ୍ରୁତଃ
କୃଷ୍ଣ, ରାଧା, ଈଶ, ଗୌରୀ ନାମ କେବେ ବି ଲୋକରେ ଶୁଣାଯାଇନାହିଁ।
ଗୃହାଣାର୍ଘ୍ଯଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ସଂଜ୍ଞଯା ସହ ଭାସ୍କର
ମୁଁ ଯେଉଁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇଛି, ଉଚିତ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ଭାସ୍କର, ତାହା ଗ୍ରହଣ କର।
ଇତି ଦୃଷ୍ଟଂ ସାମଵେଦେ କୌଥୁମେ ମୁନିସତ୍ତମ
ଏହିପରି ଦୃଶ୍ୟ ସାମବେଦର କୌଥୁମ ପାଠରେ ଦେଖାଯାଏ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।